Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] września 2015 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...], stosując art. 29 ust. 6 pkt 1 i art. 29 ust. 8 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (t. j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1099) oraz art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), skreślił K. B. z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.
W motywach rozstrzygnięcia organ podał, ze Prokuratura Rejonowa [...] sporządziła w dniu [...] czerwca 2015 r. akt oskarżenia o sygn. akt [...], w którym oskarżyła K. B. o czyn z art. 27c ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym (t. j. Dz. U. z 2015 r., poz. 652 ze zm.). W związku z tym, wszczęto postępowanie administracyjne w sprawie skreślenia K. B. z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, bowiem w myśl art. 29 ust. 6 pkt 1 ww. ustawy o ochronie osób i mienia, pracownika ochrony fizycznej skreśla się z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej w przypadku, gdy został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie przestępstwa umyślnego lub wszczęto w stosunku do niego postępowanie karne o takie przestępstwo.
Powyższą decyzję K. B. uczynił przedmiotem odwołania do Komendanta Głównego Policji, wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zainteresowany zarzucił naruszenie art. 29 ust. 6 pkt 1 ww. ustawy o ochronie osób i mienia, poprzez skreślenie go z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej w sytuacji, gdy nie wszczęto wobec niego postępowania karnego o przestępstwo umyślne. Ponadto, zdaniem strony, organ naruszył art. 7 kpa, art. 8 kpa, art. 10 kpa i art. 77 § 1 kpa, poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, a także nie zapewnił czynnego udziału w postępowaniu i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. Zainteresowany wskazał, że zarzucane mu przestępstwo może być popełnione zarówno umyślnie, jak i nieumyślnie. Zatem skoro nie przyznał się nawet do nieumyślnego spowodowania zarzucanego mu czynu, to nie można twierdzić, że wszczęto wobec niego postępowanie o przestępstwo popełnione umyślnie.
Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] października 2015 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a kpa oraz art. 29 ust. 6 pkt 1 ww. ustawy o ochronie osób i mienia, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji, nie znajdując przesłanek do uwzględnienia odwołania.
W uzasadnieniu decyzji organ Policji wyjaśnił, że przesłankę do skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej stanowi nie tylko skazanie pracownika ochrony za popełnienie przestępstwa umyślnego, ale również wszczęcie przeciwko niemu postępowania karnego o takie przestępstwo. Zatem do oceny, czy w danej sprawie istnieje przesłanka do skreślenia danej osoby z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, wystarczy ustalenie przez organ Policji, że w stosunku do niej wszczęte zostało postępowanie karne o popełnienie przestępstwa umyślnego.
Tym samym, ustalenie, że przeciwko K. B. toczy się postępowanie karne o przestępstwo umyślne z art. 27c ust. 1 pkt 4 ww. ustawy o rybactwie śródlądowym, jest dla organów Policji wiążące w sprawie skreślenia go z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Organ, odnosząc się do zarzutu, że czyn mógł zostać popełniony nieumyślnie, wskazał, iż - jak wynika z aktu oskarżenia - strona przyznała się do dokonywania nielegalnego połowu ryb i zgodziła się na wydanie wyroku skazującego bez przeprowadzenia rozprawy.
Komendant Główny Policji podkreślił, że organy Policji w postępowaniu administracyjnym nie posiadają kompetencji do weryfikowania ustaleń postępowania karnego oraz badania ich prawidłowości. Nie rozstrzygają też, czy kwalifikowanemu pracownikowi ochrony zasadnie postawiono zarzut popełnienia przestępstwa oraz czy trafnie zastosowano kwalifikację prawną czynu, ani też, jakie były powody zachowania oskarżonego. Takie uprawnienia mają tylko organy ścigania i niezawisły sąd rozstrzygający daną sprawę. Przedmiotem postępowania administracyjnego nie jest zatem ocena postępowania karnego, a ustalenie, czy zachodzą określone w ww. ustawie o ochronie osób i mienia przesłanki - w tym przypadku - do skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. W niniejszej sprawie przedmiotem dowodu było ustalenie, czy przeciwko stronie wszczęto postępowanie karne o popełnienie przestępstwa umyślnego.
Ustalenie takie poczyniono, potwierdzając, że przed Sądem Rejonowym [...] i Zachód w [...] toczy się obecnie postępowanie karne o popełnienie przez stronę czynu z art. 27c ust. 1 pkt 4 ww. ustawy o rybactwie śródlądowym. Powyższe - zdaniem Komendanta Głównego Policji - obligowało organ I instancji do zastosowania wobec strony przesłanki z art. 29 ust. 6 pkt 1 ww. ustawy o ochronie osób i mienia i w konsekwencji do skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Komendanta Głównego Policji K. B. wniósł o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Podniósł analogiczne zarzuty, jakie zawarł w swym odwołaniu od decyzji organu I instancji. Skarżący podkreślił, że z samego aktu oskarżenia nie wynika, ażeby zarzucany mu czyn popełnił umyślnie. Takiego wniosku, jego zdaniem, nie można też wyprowadzić z faktu przyznania się skarżącego do nielegalnego połowu ryb. Skarżący mógł przecież dokonać nielegalnego połowu ryb, pozostając w uzasadnionym przekonaniu, że żaden zakaz w tym zakresie nie obowiązuje, co wyklucza przyjęcie zamiaru w jakiejkolwiek postaci.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, powołując się w uzasadnieniu swego stanowiska procesowego na argumenty przedstawione w motywach zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.
Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.
Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (t. j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1099), w myśl którego pracownika ochrony skreśla się z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, w przypadku gdy pracownik ochrony fizycznej został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie przestępstwa umyślnego lub wszczęto w stosunku do niego postępowanie karne o takie przestępstwo.
Z treści tego przepisu wynika, że decyzje w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej mają charakter związany. Świadczy o tym imperatywna forma czasownika "skreśla się". Organ Policji nie ma zatem prawnej możliwości wyboru rozstrzygnięcia w tym zakresie. Przepis art. 29 ust. 6 pkt 1 ww. ustawy o ochronie osób i mienia nie stopniuje ani nie różnicuje przesłanek skreślenia. Podstawą skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej jest bowiem skazanie prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie przestępstwa umyślnego lub wszczęcie w stosunku do osoby postępowania karnego o takie przestępstwo. Przepis ten zobowiązuje zatem właściwego komendanta wojewódzkiego Policji do wszczęcia postępowania administracyjnego w tym przedmiocie i wydania decyzji o skreśleniu osoby z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.
Przepis ten został wprowadzony do ww. ustawy o ochronie osób i mienia na mocy art. 9 pkt 12 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o zmianie ustaw regulujących wykonywanie niektórych zawodów (Dz. U. z 2013 r., poz. 829) i zaczął obowiązywać od dnia 1 stycznia 2014 r. Co do motywów zmian w ustawie o ochronie osób i mienia w projekcie ustawy zmieniającej wskazano, że: "Mimo obowiązującej zasady domniemania niewinności fakt prowadzenia postępowania karnego uniemożliwia dopuszczenie pracownika ochrony do możliwości stosowania środków przymusu bezpośredniego i broni. Wykreślenie z listy nie przekreśla możliwości zatrudnienia tej osoby jako pracownika ochrony niekwalifikowanego, tj. w obszarze ochrony, gdzie nie występuje konieczność pracy z bronią oraz bez możliwości stosowania środków przymusu bezpośredniego" (druk sejmowy VII.806).
Jednoznaczne brzmienie art. 29 ust. 6 pkt 1 ww. ustawy o ochronie osób i mienia oraz przytoczone powyżej motywy wprowadzenia zmian w tej ustawie jednoznacznie wskazują na niezasadność twierdzeń skarżącego co do błędnej interpretacji tego przepisu przez orzekające w sprawie organy Policji. Zamysłem ustawodawcy było, aby kwalifikowani pracownicy ochrony fizycznej byli skreślani z listy w sytuacji, w której nie ma żadnych wątpliwości co do podstaw skreślenia. Jak wskazano powyżej, dostęp kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej do broni palnej oraz uprawnienia do posługiwania się środkami przymusu bezpośredniego przemawiają za tym, aby pracownicy ci byli osobami o nieposzlakowanej opinii i już samo wszczęcie postępowania karnego o przestępstwo umyślne - w ocenie ustawodawcy - powinno skutkować skreśleniem określonej osoby z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, a tym samym - pozbawieniem jej możliwości posługiwania się bronią palną i stosowania środków przymusu bezpośredniego.
Za powyższą interpretacją przemawia również fakt, że na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej - w myśl art. 26 ust. 3 ww. ustawy o ochronie osób i mienia - wpisuje się osobę, która nie była skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne i nie toczy się przeciwko niej postępowanie karne o takie przestępstwo. W ocenie Sądu, niedopuszczalna jest taka interpretacja przepisów, która dopuszczałaby odmienne wykładanie takich samych przesłanek odnoszących się do wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony oraz do skreślenia z tej listy.
Jak wynika z aktu oskarżenia, skarżący oskarżony został o to, że w dniu [...] kwietnia 2015 r. w S. przy ul. E. na Kanale [...] rzeki [...], który to akwen wodny rozporządzeniem Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 22 grudnia 1999 r. nr 10/99 w okresie od dnia 1 stycznia 2015 r. do dnia 15 maja 2015 r. ustanowiony został obrębem ochronnym i objęty zakazem połowu, dokonywał nielegalnego połowu ryb, tj. o czyn z art. 27c ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym (t. j. Dz. U. z 2015 r., poz. 652 ze zm.). Powyższy czyn został popełniony przez skarżącego w sposób umyślny, bowiem to sam skarżący przyznał się do winy i zgodził się na wydanie wyroku bez przeprowadzania rozprawy. Innymi słowy, skarżący miał świadomość, że dokonując połowu ryb, czyni to w sposób nielegalny, a to z kolei świadczy, że zarzucany mu czyn popełnił umyślnie.
Z uwagi na związanie administracyjne, podnoszony w skardze zarzut naruszenia art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) jest całkowicie nieuzasadniony. Przepis ten ma podstawowe znaczenie prawne w przypadku decyzji uznaniowych, natomiast w analizowanej sytuacji to interes społeczny góruje nad indywidualnym interesem strony i trudno wobec tego przyjąć, by w sprawie doszło do jego naruszenia. Skoro ustawodawca w ww. ustawie o ochronie osób i mienia wprost przewidział skutek w postaci skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej osoby, wobec której toczy się postępowanie karne o przestępstwo popełnione z winy umyślnej, to zaistnienie takiego stanu rzeczy obliguje organ Policji do podjęcia decyzji w tym przedmiocie.
Orzekające w sprawie organy Policji, podejmując decyzje, prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego i ww. ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego. Podstawa prawna rozstrzygnięcia wynika z obowiązującego prawa materialnego, nie została więc naruszona zasada praworządności, określona w art. 6 kpa. Nie można też organom zarzucić nierespektowania wyrażonej w art. 7 kpa zasady prawdy obiektywnej. Sprawę rozstrzygnięto bowiem po zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego (art. 77 i art. 80 kpa). Uzasadnienia decyzji organów obu instancji odpowiadają dyspozycji art. 107 § 3 kpa. Wyjaśnione zostały motywy podjętych rozstrzygnięć, a przytoczona przez organy Policji argumentacja w tym zakresie jest wyczerpująca. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane art. 107 § 1 kpa, w szczególności decyzja zawiera uzasadnienie prawne i faktyczne skonstruowane zgodnie z przepisem art. 107 § 3 kpa.
Stan faktyczny opisany w decyzji nie wymagał czynienia dodatkowych ustaleń. Natomiast w uzasadnieniu prawnym przytoczono przepisy prawa i wyjaśniono podstawy prawne decyzji. Z kolei sam fakt, że skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem orzekających organów Policji, nie przesądza o tym, iż w sprawie doszło do naruszenia obowiązujących przepisów.
W takim stanie rzeczy, podjęte w sprawie decyzje należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione, mające jedynie charakter polemiczny. Sąd nie dopatrzył się w działaniach organów obu instancji uchybień, zarówno przy ustaleniu stanu faktycznego sprawy, jak i jego ocenie w świetle prawa materialnego, co oznacza, że Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi.
Uznając zatem skargę za nieuzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, mając za podstawę art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.