Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 27 lipca 2016 r. sygn.. akt VI SA/Wa 3340/15 oddalono skargę A. Sp. z o.o. z siedzibą w G. decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2015 r. [...] w przedmiocie kary pieniężnej.
Strona skarżąca w skardze kasacyjnej od powyższego wyroku wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu sporządzonego na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy powołała się na trudną sytuację finansową oraz ponoszone straty. Wskazała też, że na jej rachunkach bankowym znajdują się środki w łącznej kwocie 107.486,84,72 zł, jednakże skarżąca z powyższej kwoty winna dokonać przelewów w wysokości 79.476,38 zł.
W oświadczeniu o majątku i dochodach skarżąca podała, iż wysokość kapitału zakładowego spółki wynosi 50.000 zł, wartość środków trwałych to 732.485,58 zł, a strata za ostatni rok obrotowy według bilansu zamknęła się w kwocie 125.603,22 zł.
Z rachunków zysków i strat skarżącej spółki wynika, że w 2013 r. osiągnęła przychód netto ze sprzedaży w wysokości 650.740,62 zł, a koszty działalności operacyjnej zamknęły się w kwocie 709.289,46 zł. Uwzględniając pozostałe przychody i koszty operacyjne, strata netto skarżącej spółki za rok 2013 wyniosła 131.126,28 zł. Natomiast w roku 2014 spółka osiągnęła przychód netto ze sprzedaży w wysokości 1.668.849,35 zł, a koszty działalności operacyjnej zamknęły się w kwocie 1.925.404,02 zł. Uwzględniając pozostałe przychody i koszty operacyjne, dochód netto skarżącej spółki za rok 2014 wyniósł 278.943,70 zł
Rachunek zysków i strat skarżącej sporządzony na dzień 31 grudnia 2015 roku wskazuje, iż w roku 2015 przychód netto ze sprzedaży wyniósł 1.524.616,61 zł, zaś koszty działalności operacyjnej sięgnęły kwoty 1.717.926,92 zł. Przy uwzględnieniu pozostałych przychodów i kosztów operacyjnych, strata netto skarżącej spółki za rok 2015 zamknęła się w kwocie 125.603,22 zł. Natomiast rachunek zysków i strat sporządzony na dzień 31 października 2016 r. wskazuje, iż w okresie styczeń-październik 2016 r. przychód netto ze sprzedaży wyniósł 222.764,95 zł, zaś koszty działalności operacyjnej sięgnęły kwoty 1.213.800,93 zł. Przy uwzględnieniu pozostałych przychodów i kosztów operacyjnych, strata netto skarżącej spółki za powyższy okres zamknęła się w kwocie 967.441,83 zł.
Skarżąca przedstawiła również wyciągi z rachunku bankowego prowadzonego w Banku [...] o nr [...], na którym saldo końcowe wynosiło 6 097,45 zł, oraz wyciągi z rachunku bankowego prowadzonego w Banku [...] o nr [...], na którym saldo końcowe wynosiło 144.310,90 zł.
Zgodnie z art. 246 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym może być przyznane osobie prawnej, gdy osoba ta wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Z treści powyższego przepisu wynika, iż ciężar udowodnienia braku możliwości pokrycia kosztów postępowania spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy. W związku z tym musi on przedstawić Sądowi argumentację, która potwierdzałaby jego niezdolność do wygospodarowania środków na pokrycie tych kosztów.
Z przedstawionej powyżej sytuacji majątkowej skarżącej spółki wynika bezspornie, że skarżąca spółka, pomimo odnotowywanej straty z prowadzonej działalności gospodarczej, utrzymuje wysoko poziom przychodów netto ze sprzedaży. Zaznaczyć przy tym należy, iż wykazywana przez skarżącą strata z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej nie oznacza automatycznie konieczności zwolnienia strony z kosztów sądowych. Wykazanie w danym roku podatkowym straty nie musi oznaczać utraty płynności finansowej przez przedsiębiorcę (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego /dalej NSA/ z 9 września 2013 r., sygn. akt II GZ 489/13, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Strata powstaje bowiem wskutek nadwyżki kosztów uzyskania nad przychodem, a to skutkuje jedynie brakiem dochodu do opodatkowania (brakiem obowiązku zapłaty podatku dochodowego) i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych.
Zatem powstanie straty nie oznacza jeszcze utraty płynności finansowej. W orzecznictwie podnosi się, że przedsiębiorstwo, które nie wykazało, że utraciło płynność finansową i nadal funkcjonuje w obrocie gospodarczym, nawet pomimo trudności finansowych, powinno partycypować w kosztach postępowania sądowego (vide postanowienie NSA z 1 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OZ 208/08, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Dlatego osoba prawna oraz inna organizacja nieposiadająca osobowości prawnej nie może powoływać się tylko na to, że aktualnie nie dysponuje środkami na poniesienie kosztów sądowych, lecz musi także wykazać, że nie ma ich, mimo iż podjęła wszelkie niezbędne działania, by zdobyć fundusze na pokrycie wydatków (vide postanowienie NSA z 29 marca 2011 r., sygn. akt I OZ 191/11, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Tymczasem nie mamy do czynienia z takim przypadkiem na gruncie przedmiotowej sprawy. Spółka w oczywisty sposób nie utraciła płynności finansowej, skoro w latach 2014 – 2016 jej przychód netto oscylował na poziomie 220.000 – 1.668.000 zł. Ponadto w nadesłanych do Sądu sprawozdaniach finansowych za lata 2014 – 2015 strona skarżąca podkreśliła, że nie są znane okoliczności wskazujące na zagrożenie kontynuacji działalności przez spółkę, co przeczy zawartym we wniosku o przyznanie prawa pomocy twierdzeniom o trudnej sytuacji majątkowej spółki.
Ponadto wskazać należy, że strona skarżąca na rachunkach bankowym posiada środki pieniężne w łącznej wysokości 150.388,35 zł,. W ocenie rozpoznającego wniosek brak jest przeciwwskazań do pokrycia przez skarżącą z posiadanych zasobów pieniężnych kosztów postępowania sądowoadministracyjnego w przedmiotowej sprawie, będącego następstwem prowadzonej przez stronę skarżącą działalności. Podkreślić należy, iż na obecnym etapie postępowania koszty postępowania sądowego ograniczają się do wynoszącego 225 zł wpisu sądowego od skargi kasacyjnej.
W oparciu o wszystkie przedstawione powyżej argumenty stwierdzić należy, że strona skarżąca nie wykazała, iż nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania w sprawie niniejszej.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 2 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.