Uzasadnienie
Skarżąca T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (dalej jako: "Przewodniczący KRRiT") z dnia [...] września 2013 r. utrzymującą w mocy decyzję tego organu z dnia [...] maja 2013 r. w sprawie udzielenia koncesji na kolejny okres, po wygaśnięciu koncesji Nr [...] z dnia [...] stycznia 2004 r., udzielonej na rozpowszechnianie programu telewizyjnego pod nazwą [...] oraz ustalenia opłaty za udzielenie koncesji w wysokości 10 000 zł. W skardze skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podała, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ doprowadziło do ustalenia podwyższonej opłaty. Zaskarżona decyzja narusza konstytucyjne prawa strony, jest niezgodna z art. 11 ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.
Ponadto, egzekwowanie opłaty ustalonej w zaskarżonej decyzji, narusza konstytucyjne prawa do ochrony sądowej (art. 45 oraz art. 2 Konstytucji RP) ze względu na bardzo duże obciążenie ekonomiczne wynikające z orzeczenia organu. Skarżąca wskazała, że podstawowe zasady sprawiedliwości wymagają, by kwestia podwyższenia opłaty została zbadana przez Sąd, zanim opłata zostanie uiszczona.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę skarżącą we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nadto, uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione.
Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie podkreślał, że to na stronie ciąży obowiązek wykazania, iż w razie wykonania zaskarżonej decyzji mogłoby to ją narazić na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (vide: postanowienie NSA z dnia 25 lipca 2008 r. sygn. akt II OZ 766/08, postanowienie NSA z dnia 5 grudnia 2012 r. sygn. akt II GZ 457/12 oraz postanowienie NSA z dnia 12 marca 2013 r. sygn. akt II GZ 93/13).
Nadto zaznaczyć należy, że zgodnie z uchwałą siedmiu sędziów NSA z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07 ustawodawca nie wiąże – choćby w najmniejszym stopniu – wystąpienia podstaw udzielenia ochrony tymczasowej z prawdopodobieństwem uwzględnienia skargi na decyzję. Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie może badać, choćby wstępnie, czy zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą uzasadniającą jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności (vide: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. T. Wosia, wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2011, s. 435).
Reasumując, skarżąca wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie powołała okoliczności, które świadczyłyby o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku dotyczy meritum sprawy, nie odnosi się do zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W konsekwencji brak jest możliwości dokonania oceny, jaki rzeczywisty wpływ będzie miało dla skarżącej uiszczenie opłaty za udzielenie koncesji w wysokości 10000 zł. Dlatego też, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji nie zasługuje za uwzględnienie.
Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.