Uzasadnienie
T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej skarżąca) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] września 2013 r. utrzymującą w mocy decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] maja 2013 r., w sprawie udzielenia spółce T. Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie koncesji na kolejny okres po wygaśnięciu koncesji nr [...] z dnia [...] maja 2008 r., udzielonej na rozpowszechnianie programu telewizyjnego pod nazwą [...]. W skardze tej strona zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu wniosku strona skarżąca wskazała, że w dniu 3 września 2012 r. złożyła wniosek o udzielenie koncesji na kolejny okres. Wraz z wnioskiem skarżąca uiściła opłatę skarbową 616 zł, zgodnie z obowiązującymi w chwili składania wniosku przepisami u.o.s. Ponadto zaznaczyła, że organ prowadził postępowanie przewlekle, pomimo tego,że przepisy k.p.a. nakładają obowiązek rozpatrzenia sprawy szczególnie skomplikowanej w terminie 2 miesięcy.
Zdaniem skarżącej, postepowanie w sprawie udzielenia koncesji na kolejny okres w trybie art. 35a u.r.t. nie jest sprawą szczególnie skomplikowaną, nie wymaga także postępowania wyjaśniającego czy gromadzenia dowodów. Mimo to, decyzja I instancji została wydana dopiero ok. 9 miesiąca od złożenia wniosku. Zdaniem skarżącej gdyby organ wydał orzeczenie zgodne z terminem wynikającym z k.p.a., to decyzja zawierałaby postanowienie o opłacie w wysokości 616 zł. Wydanie decyzji z inną opłata narusza jej konstytucyjne prawa oraz jest niezgodne z treścią art. 11 ust. 9 u.s.d.g.
Skarżąca twierdzi, że prawidłowo uiściła opłatę i obecnie jest "karana" poprzez ponowne nałożenie znacznie wyższej opłaty. Egzekwowanie podwyższonej opłaty na obecnym etapie może być traktowane jako naruszenie konstytucyjnego prawa do ochrony sądowej (art. 45 oraz 2 Konstytucji), a to ze względu na bardzo duże obciążenie ekonomiczne wynikające z orzeczenia Organu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. – sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Z przepisu tego wynika, że sąd może wstrzymać wykonanie danego aktu administracyjnego, uzależniając to od zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności, albo w drodze egzekucji administracyjnej, albo w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki.
"Niebezpieczeństwo" zaistnienia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" musi wynikać z racjonalnej oceny zakresu, zasad i trybu wykonania aktu w czasie zawisłości skargi w danej sprawie sądowoadministracyjnej.
Tym samym, aby ocena Sądu nastąpiła, zainicjowana złożonym wnioskiem o wstrzymanie, strona winna uzasadnić ten wniosek; powołując się na określone okoliczności faktyczne, ewentualnie uprawdopodobnić możliwość ich wystąpienia, działając we własnym interesie. Konieczna jest również spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazania zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W uzasadnieniu wniosku strona skarżąca podniosła, że prawidłowo uiściła opłatę i obecnie jest "karana" poprzez ponowne nałożenie znacznie wyższej opłaty. Egzekwowanie podwyższonej opłaty na obecnym etapie może być traktowane jako naruszenie konstytucyjnego prawa do ochrony sądowej (art. 45 oraz 2 Konstytucji), a to ze względu na bardzo duże obciążenie ekonomiczne wynikające z orzeczenia Organu.
Sąd uznał, że w uzasadnieniu wniosku strona nie wskazała przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Ponadto z analizy akt administracyjnych oraz akt sądowych nie wynika aby istniały przesłanki do uwzględnienia rozpoznawanego wniosku. Nie jest to więc sytuacja, która uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Należy także zauważyć, ze sam fakt istnienia obowiązku wykonania zaskarżonej decyzji nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wniosek o wstrzymanie jej wykonania.
Strona skarżąca we wniosku nie przybliżyła okoliczności wskazujących na istnienie przesłanek, o których mowa w § 3 powołanego wcześniej artykułu ustawy. Nie wykazała tym samym, że wykonanie zaskarżonej decyzji rodziłoby skutek w postaci groźby wyrządzenia znacznej szkody nadto zaś, że powstałe skutki byłyby trudne do odwrócenia. Ponieważ przez szkodę majątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania albo nie będzie możliwe przywrócenie do poprzedniego stanu rzeczy należy rozumieć utratę przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdy zachodziłoby niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu, to należy stwierdzić, że żadna z tych okoliczności w sprawie nie występuje.
W tym stanie rzeczy, stwierdzić należy, że skoro skarżąca nie uprawdopodobniła niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody, to nie można przyjąć twierdzenia, że wykonanie decyzji spowodowałoby taką szkodę, a co więcej "znaczną szkodę". Strona nie podniosła również argumentów przemawiających za tym, że wykonanie decyzji mogłoby rodzić niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Wobec powyższego, mając na uwadze wszystkie podniesione już okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie powołanego wyżej art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.