Uzasadnienie
R. G., działając poprzez ustanowionego zawodowego pełnomocnika, w dniu 3 stycznia 2011 r. wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję z dnia [...] października 2010 r. Przewodniczącego Komisji Egzaminacyjnej do przeprowadzania egzaminów dla osób ubiegających się o licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką w przedmiocie odwołania od wyniku egzaminu na wykonywanie transportu drogowego osób taksówką. Wniosek został złożony za pośrednictwem Przewodniczącego Komisji Egzaminacyjnej do przeprowadzania egzaminów dla osób ubiegających się o licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką. W tym samym dniu skarżący wniósł także skargę na wyżej powołane rozstrzygnięcie. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi uzasadnił tym, że zaskarżona decyzja nie zawierała żadnego pouczenia co do trybu i terminu wniesienia środków zaskarżenia.
R. G. (nazywany dalej "skarżącym") w dniu 15 października 2010 r. ponownie wystąpił do Przewodniczącego Komisji Egzaminacyjnej do przeprowadzania egzaminów dla osób ubiegających się o licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką o weryfikację wyników egzaminu.
Przewodniczący tejże Komisji pismem z dnia [...] października 2010 r. powiadomił skarżącego o zakończeniu procedury. Pismo to nie zawierało pouczenia. Wobec tego skarżący w dniu 2 grudnia 2010 r. złożył skargę w trybie art. 221 k.p.a. do Dyrektora Biura Działalności Gospodarczej i Zezwoleń Urzędu Miasta
W., na którą otrzymał w dniu 16 grudnia 2010 r. odpowiedź datowaną na dzień [...] grudnia 2010 r. W piśmie tym także nie zawarto jakiegokolwiek pouczenia co do środków zaskarżenia. Wobec tego w dniu 27 grudnia 2010 r. skarżący zasięgnął pomocy prawnej, skutkiem czego było ustanowienie pełnomocnika i złożenie skargi do sądu administracyjnego wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia tej skargi.
W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Prezydenta m. W. wniósł o oddalenie wniosku, uznając go za bezprzedmiotowy jako dotyczący czynności, która nie miała formy decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie.
Według art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Z kolei art. 87 § 2 p.p.s.a. stanowi, że wnioskujący powinien uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Zatem pozytywną przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy strony w uchybieniu terminu. Brak winy wiąże się w takiej sytuacji z obowiązkiem dołożenia szczególnej staranności przy dokonaniu czynności procesowej (vide: wyrok NSA z 11 lutego 2003 r., sygn. akt II SA 4162/01, Mon. Praw. 2003, nr 8, s. 340). Jedynie gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, można mówić o braku winy (vide: postanowienie NSA z 2 października 2002 r., sygn. akt V SA 793/03, Mon.
Praw. 2002, nr 23, s. 1059, postanowienie NSA z 19 stycznia 2011 r., sygn. akt I FZ 473/10, LEX nr 740943). Dopuszczenie się przez stronę choćby lekkiego niedbalstwa w uchybieniu terminu powoduje, że dokonana przez nią czynność pozostanie bezskuteczna, ponieważ przywrócenie terminu nie będzie w tej sytuacji dopuszczalne. Kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu przez stronę szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie tej przesłanki sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. (tak: postanowienie NSA z 19 listopada 2010r., sygn. akt I OZ 870/10, LEX nr 743127).
Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy należy zauważyć, że skarżący zamierzał podjąć działalności gospodarczą w zakresie wykonywania transportu drogowego taksówką, do czego było niezbędne m.in. uzyskanie zaświadczenia o ukończeniu szkolenia w zakresie transportu drogowego taksówką, potwierdzonego zdanym egzaminem w myśl art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 z późn. zm.). Wobec tego powinien był wykazać się szczególną starannością w prowadzeniu spraw, dotyczących uzyskania licencji taksówkowej. W tej sytuacji skarżący nie usprawiedliwił zaniedbania polegającego na złożeniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi dopiero w dniu 3 stycznia 2011 r., skoro informację o pozostawieniu odwołania od wyników egzaminu otrzymał w dniu 11 października 2010 r.
Skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu po ustanowieniu zawodowego pełnomocnika dopiero w dniu 27 grudnia 2010 r. (pełnomocnictwo, k. - 5 akt sądowych). Lecz równocześnie nie wskazał powodów, dla których zwrócił się do zawodowego pełnomocnika o pomoc prawną dopiero pod koniec grudnia 2010 r., skoro wcześniejsze próby zmiany wyniku egzaminu okazywały się bezskuteczne. Należało więc uznać, że skarżący nie wykazał się szczególną starannością w prowadzeniu omawianej sprawy.
Wobec powyższego na mocy art. 86 § 1 p.p.s.a. należało orzec jak na wstępie.