Uzasadnienie
P. G. (dalej też jako "skarżąca") wniosła na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu wstępnego na aplikację notarialną.
Z informacji podanych przez skarżącą w formularzu oraz z nadesłanych dokumentów i oświadczeń wynika, iż skarżąca samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Skarżąca uzyskuje wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę w wysokości ok. 1 400 złotych netto miesięcznie (tak wynika z wydruku z rachunku bankowego). Skarżąca podkreśliła, że w 2016 roku nie uzyskała żadnego dochodu z uwagi na problemy zdrowotne. Aktualnie skarżąca podjęła zatrudnienie w miejscowości bardzo odległej od domu rodzinnego. W związku z tym ponosi koszty między innymi najmu oraz szeregu innych opłat mieszkaniowych, sięgających, jak wskazała, kwoty około 600 złotych miesięcznie. Z wydruku z rachunku bankowego skarżącej wynika, że oprócz wynagrodzenia, skarżąca uzyskuje pomoc okazjonalną od rodziny.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej też jako "p.p.s.a.") przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 2 października 2009 r. (sygn. akt II OZ 822/09) udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest obiektywnie niemożliwe. Instytucja ta przeznaczona jest przede wszystkim dla osób o bardzo niskich dochodach lub całkowicie tych dochodów pozbawionych, które z uwagi na swą sytuację materialną nie są w stanie pokryć kosztów związanych z postępowaniem sądowym.
Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, iż zasadnym jest przyznanie skarżącej prawa pomocy w żądanym zakresie. Biorąc bowiem pod uwagę wysokość dochodów, które uzyskuje skarżąca z tytułu wynagrodzenia, w kontekście konieczności pokrycia niezbędnych, miesięcznych wydatków, w tym wydatków związanych chociażby z zakupem żywności czy też odzieży, nie jest możliwe poczynienie przez skarżącą oszczędności w bieżących wydatkach celem pokrycia kosztów postępowania. Nie sposób oczekiwać bowiem czynienia oszczędności od osoby, której dochody wystarczają jedynie na pokrycie podstawowych potrzeb życiowych (tak też w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2004 r. sygn. akt OZ 890/04). Istotnym jest także, że skarżąca podjęła pracę w lutym bieżącego roku, a w ubiegłym roku nie uzyskała żadnego dochodu. Skarżąca nie dysponuje przy tym żadnymi oszczędnościami, jak wynika z oświadczenia skarżącej.
Tym samym uznać należy, iż skarżąca wykazała, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie, a w konsekwencji zasadnym będzie przyznanie skarżącej prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 wyżej cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.