Uzasadnienie
W dniu [...] listopada 2012 r. około godziny 15:05 w trakcie kontroli mobilnej na autostradzie [...] na odcinku węzeł B.– węzeł K. dokonano skanowania pojazdu marki [...] o nr rej. [...] i przyczepy o nr rej. [...], w wyniku czego nie wykryto w tym pojeździe urządzenia służącego do poboru opłaty elektronicznej. W związku z powyższym, na 235 kilometrze autostrady [...] w kierunku K., inspektor Inspekcji Transportu Drogowego zatrzymał do kontroli ww. zespół pojazdów. Pojazdem kierował C.P. Na podstawie okazanych przez kierowcę dowodów rejestracyjnych ustalono, że dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego zespołu pojazdów przekraczała 3,5 tony.
W wyniku oględzin kabiny pojazdu oraz wyjaśnień kierowcy stwierdzono, że przedmiotowy pojazd nie został wyposażony w urządzenie służące do elektronicznego poboru opłat i nie był to pojazd zwolniony z obowiązku uiszczenia opłaty.
Kierowca pojazdu oświadczył, że nie wiedział o obowiązku ponoszenia opłat przez pojazdy o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony. Takiej informacji nie zauważył też przy wjeździe na autostradę.
W wyniku ustaleń przyjęto więc, że C. P. w dniu [...] listopada 2012 r. nie uiścił opłaty elektronicznej za przejazd po odcinku autostrady [...].
W konsekwencji Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 3000 zł.
We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy C. P. podniósł, że kara pieniężna została na niego nałożona bezpodstawnie, bowiem obowiązek posiadania urządzenia viabox ciąży na kierujących zespołem pojazdów, którego naczepa lub przyczepa przekracza 3,5 tony. W przedmiotowej sprawie przyczepa miała natomiast masę dopuszczalną określoną na 1200 kg, a ustawa nie nakazuje wliczania samochodu osobowego do dopuszczalnej masy całkowitej.
C. P.wskazał, że poruszał się prywatnym pojazdem osobowym z przyczepą i w takich przypadkach zasadne jest pobieranie opłaty na bramkach, a nie żądanie posiadania urządzeń elektronicznych. Skarżący jest obywatelem Niemiec i nie zna polskich przepisów, a jego wyjazd do Polski nie był zaplanowany. W jego działaniu nie było więc umyślności i chęci uniknięcia zapłaty za przejazd.
Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...], działając na podstawie art. 127 § 3 w związku z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 13 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 13k ust. 1 pkt 1, art. 13k ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j.: Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) oraz załącznika nr 1 pkt 3 lit. "b" do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz. U. Nr 80, poz. 433 ze zm.), art. 50 pkt 1 lit. "j", art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. "b", art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 1265 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniosku.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że wszystkie decyzje w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej z naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej mają charakter decyzji związanych. Organ, rozstrzygając sprawę, nie ma zatem możliwości wydania decyzji o innej treści niż ta, którą przewidują przepisy prawa, o ile zaistniał określony w tych przepisach stan faktyczny. W ocenie organu, z zebranego materiału dowodowego wynika, że kierowany przez C. P. zespół pojazdów nie został wyposażony w urządzenie viabox służące do poboru opłaty elektronicznej i poruszał się w dniu [...] listopada 2012 r. po płatnej autostradzie [...] na odcinku węzeł B.– węzeł K., wymienionej w załączniku nr 1 pkt 3 lit. "b" do ww. rozporządzenia w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej.
Organ wskazał, że ww. ustawa o drogach publicznych nakłada na każdego kierującego pojazdem (niezależnie od rodzaju wykonywanego przez niego transportu) określone obowiązki w zakresie elektronicznego systemu poboru opłat oraz przewiduje sankcje za niewykonanie tych obowiązków. Obowiązek uiszczenia opłaty elektronicznej dotyczy pojazdów samochodowych, w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.), za które uważa się zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony. Obowiązek ten nie jest uzależniony od rodzaju wykonywanej działalności ani od rodzaju pojazdu samochodowego, którym realizowany jest przejazd. Zainteresowany poruszał się po płatnym odcinku autostrady [...] samochodem osobowym wraz z przyczepą o łącznej dopuszczalnej masie całkowitej wynoszącej 4010 kg, dlatego zobowiązany był do uiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd po płatnym odcinku drogi krajowej. Obowiązek ten nie został przez C. P. wypełniony, wobec czego została nałożona na stronę kara pieniężna w wysokości 3000 zł.
Organ podkreślił, że o zaliczeniu danej drogi do kategorii drogi krajowej, za którą pobiera się opłatę elektroniczną, rozstrzygają wyłącznie przepisy ww. ustawy o drogach publicznych i rozporządzeń wykonawczych, nie zaś znak drogowy. Znaki drogowe, na które powołuje się zainteresowany, mają charakter znaków informujących, a nie znaków zakazu lub nakazu. Za właściwe ustawienie znaków drogowych odpowiada zarządca drogi, natomiast ustawowym obowiązkiem inspektorów transportu drogowego jest kontrola przestrzegania obowiązujących przepisów na wszystkich drogach publicznych. Skoro obowiązek uiszczenia opłaty elektronicznej wynika z przepisów o charakterze powszechnie obowiązującym, to organy Inspekcji Transportu Drogowego muszą stosować się do tych przepisów. Zainteresowany nie miał w pojeździe urządzenia służącego do poboru opłaty elektronicznej, zatem nawet przy znaku informacyjnym o poborze opłaty, nie mógłby dokonać jej uiszczenia.
Ponadto, wszyscy kierujący pojazdami samochodowymi, bez względu na posiadane obywatelstwo, mają obowiązek znać podstawowy zakres przepisów dotyczących dróg publicznych. Obowiązek w zakresie ponoszenia opłat elektronicznych został ustalony w ustawie z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 218, poz. 1391). Stosownie zaś do art. 9 tej ustawy, przepisy ustanawiające ten obowiązek weszły w życie z dniem 1 lipca 2011 r. Ustawodawca przewidział prawie trzyletni okres vacatio legis, strona mogła się więc zapoznać z nowymi rozwiązaniami prawnymi. Obowiązek posiadania urządzenia do poboru opłat elektronicznych jest obowiązkiem o charakterze bezwzględnym i nie jest możliwe uiszczenie opłaty elektronicznej w inny sposób. Urządzenie viabox powinno znajdować się w pojeździe podczas wykonywania przejazdu na drodze, na której opłata elektroniczna obowiązuje.
W ocenie organu, niezasadny jest zarzut strony dotyczący niemożliwości zakupienia urządzenia służącego do pobierania opłaty elektronicznej, bowiem na stronie internetowej www.viatoll.pl jest umieszczona pełna lista Punktów Obsługi Klienta wraz z danymi adresowymi oraz godzinami ich otwarcia, a także wskazane są Przygraniczne Punkty Dystrybucji urządzeń służących do poboru opłaty elektronicznej.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższa decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego C. P. zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 13k ust. 4 i art. 13l ust. 1 pkt 2 w związku z art. 13 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy o drogach publicznych, poprzez nałożenie kary w wysokości 3000 zł:
- - pomimo braku podstaw prawnych do jej nałożenia, gdyż organ administracji, nakładając karę, dokonał błędnej interpretacji przepisu art. 13 ww. ustawy o drogach publicznych;
- - w sytuacji, gdy okoliczności sprawy i zgromadzony materiał dowodowy wskazują na brak podstaw do wydania decyzji, bowiem przy wjeździe na płatny odcinek autostrady, po którym poruszał się skarżący, brak było oznaczeń informujących o konieczności uiszczenia opłaty za przejazd i nie było urządzeń umożliwiających dokonanie takiej opłaty, co oznacza, że Skarb Państwa nie zapewnił w stopniu odpowiednim infrastruktury służącej pobieraniu opłat za przejazd, zatem bezzasadne jest nakładanie kar pieniężnych za niespełnienie czynności, które były obowiązkiem Państwa, a zatem skarżącemu nie można przypisać winy w nieuiszczeniu opłaty za przejazd, co wyklucza nałożenie kary;
- - jako kary nadmiernej i wygórowanej za popełniony czyn, wszak skarżący jest obywatelem Niemiec, na stałe tam zamieszkującym, a jego wizyta w Polsce miała charakter jednorazowy, natomiast nie poruszał się samochodem ciężarowym, a jedynie samochodem osobowym z przyczepą i nie był świadomy konieczności uiszczenia opłaty za przejazd. Skoro system Viatoll zastąpił system winietowy, to – zdaniem strony – obowiązek ponoszenia opłat ciąży na prowadzących samochody ciężarowe, a nakładanie kar na kierujących samochodami osobowymi z przyczepami jest niezgodne z wolą ustawodawcy.
Skarżący zarzucił także naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 i art. 80 kpa, poprzez przekroczenie zasady praworządności oraz nieuwzględnienie słusznego interesu strony, a także interesu publicznego. Słuszny interes strony przejawia się w uwzględnieniu zakazu karania za naruszenie, które nie nastąpiło z winy strony. Zdaniem skarżącego, żądanie uiszczania stosownych opłat musi wiązać się z zapewnieniem punktów płatności i prawidłowym oznaczeniem zarówno samego faktu konieczności pobierania należności, jak i wysokości należności. Nie jest zgodne z interesem strony nakładanie kary pieniężnej w sytuacji, gdy podmiot nie prowadzi działalności w zakresie transportu i nie wykonuje przewozów pojazdami ciężarowymi. W ocenie skarżącego, długi okres vacatio legis ustawy wprowadzającej system Viatoll nie uprawnia do pobierania opłaty od skarżącego.
Formułując przedstawione zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji, a także o zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.
Pismem z dnia [...] stycznia 2015 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o dopuszczenie dowodu z dokumentu – pisma Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...] z dnia [...] lutego 2014 r., na okoliczność prawidłowego oznakowania w dniu przejazdu odcinka drogi krajowej [...], węzeł B.– węzeł K. Na rozprawie w dniu 28 stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił dopuścić dowód z dokumentu, tj. pisma GDDKiA Oddział w [...] z dnia [...] lutego 2014 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.
Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.
Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji stanowiły przepisy art. 13 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 13k ust. 1 pkt 1 oraz art. 13k ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 260 ze zm.). Z przepisu art. 13 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy o drogach publicznych wynika dla korzystających z dróg publicznych obowiązek ponoszenia opłat za przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych, za które uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony, w tym autobusów niezależnie od ich dopuszczalnej masy całkowitej. Opłata ta, w myśl art. 13ha ust. 1 ww. ustawy o drogach publicznych, jest pobierana za przejazd po drogach krajowych lub ich odcinkach, określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 6 tego przepisu, tj. w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz. U. Nr 80, poz. 433 ze zm.).
Należy podkreślić, że przepisy ustawy o drogach publicznych przewidują możliwość uiszczenia opłaty elektronicznej jedynie w systemie elektronicznego poboru opłat, zgodnie z art. 13i ww. ustawy o drogach publicznych (art. 13hc ust. 1). Zasadą jest, że uiszczenie opłaty następuje poprzez urządzenie służące do poboru tych opłat, instalowane w pojeździe samochodowym.
Kierujący pojazdem samochodowym, wyposażonym w urządzenie do poboru opłat elektronicznych, z mocy art. 13i ust. 4a ww. ustawy o drogach publicznych jest obowiązany do: włączenia urządzenia podczas przejazdu po drodze, na której pobiera się opłatę (pkt 1); wprowadzenia do urządzenia prawidłowych danych o rodzaju pojazdu (pkt 2); używania urządzenia zgodnie z przeznaczeniem (pkt 3).
Zgodnie z treścią art. 13k ust. 1 pkt 1 ww. ustawy o drogach publicznych, za przejazd po drodze krajowej kierującemu pojazdem samochodowym, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, za który pobiera się opłatę elektroniczną, bez uiszczenia tej opłaty – wymierza się karę pieniężną w wysokości 3000 zł. Kary pieniężne, o których mowa w ust. 1 i 2, nakładają, w drodze decyzji administracyjnej, uprawnieni do kontroli, o których mowa w art. 13l ust. 1 ww. ustawy o drogach publicznych (art. 13k ust. 4). W myśl art. 13l ust. 1 pkt 2 ww. ustawy o drogach publicznych, do kontroli prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej, w tym kontroli używanego w pojeździe urządzenia, o którym mowa w art. 13i ust. 3, jeżeli jest ono wymagane, oraz nałożenia i pobierania kar pieniężnych, o których mowa w art. 13k, są uprawnieni inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego.
Przeprowadzone postępowanie administracyjne wykazało, że skarżący dokonał przejazdu w dniu [...] listopada 2012 r. po odcinku autostrady [...], objętym obowiązkiem uiszczenia opłaty elektronicznej, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy o drogach publicznych, pojazdem samochodowym, w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.). Korzystał zatem z drogi krajowej, poruszając się po niej zespołem pojazdów, tj. pojazdem wraz z przyczepą, których dopuszczalna masa całkowita przekraczała 3,5 tony. Nie jest spornym, iż przejazd odbywał się bez uiszczenia wymaganej opłaty elektronicznej. Przeprowadzona kontrola wykazała bowiem, że skarżący nie posiadał w samochodzie zainstalowanego urządzenia viabox, służącego do elektronicznego poboru opłat za przejazd odcinkiem płatnym.
Należy wskazać, że obowiązek posiadania urządzenia do poboru opłat elektronicznych jest obowiązkiem o charakterze bezwzględnym. Obowiązujący system pozwala bowiem na naliczanie i pobieranie opłaty elektronicznej wyłącznie za pośrednictwem zainstalowanego w pojeździe urządzenia, a co za tym idzie – brak zainstalowanego w pojeździe urządzenia viabox uniemożliwia uiszczenie opłaty elektronicznej.
Główny Inspektor Transportu Drogowego prawidłowo uznał, że istnieje podstawa do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 3000 zł, albowiem w świetle przepisu art. 13 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy o drogach publicznych, korzystający z dróg publicznych zobowiązani są do uiszczania opłat elektronicznych, jeżeli poruszają się po nich m.in. zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony, zaś niezbędnym warunkiem do uiszczenia opłaty jest posiadanie w samochodzie urządzenia viabox, które służy do poboru tej opłaty.
Skarżący nie może skutecznie zwolnić się od obowiązku uiszczenia kary pieniężnej, podnosząc, że płatny odcinek drogi krajowej nie był rzekomo właściwie oznakowany. Z nadesłanego do Sądu przez organ pisma Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...] z dnia [...] lutego 2014 r. wynika, że sporny odcinek drogi w dniu kontroli był oznakowany. W dniu [...] maja 2012 r. został bowiem zatwierdzony projekt stałej organizacji ruchu, a w dniu [...] maja 2012 r. nastąpiło rzeczywiste wprowadzenie oznakowania tego odcinka autostrady [...] (pismo złożone do akt sądowych).
Ponadto, stwierdzić należy, że o zaliczeniu do kategorii drogi krajowej, za którą pobiera się opłatę elektroniczną, rozstrzygają wyłącznie normy powoływanych wyżej przepisów ustawy o drogach publicznych i rozporządzenia wykonawczego do tej ustawy, nie zaś znak drogowy. Podstawą wymierzenia kary pieniężnej na podstawie art. 13k ust. 1 ww. ustawy o drogach publicznych jest nieuiszczenie opłaty elektronicznej, określonej w przepisach cyt. ustawy, na drogach krajowych lub ich odcinkach, wymienionych w rozporządzeniu wykonawczym, a nie niezastosowanie się do znaku drogowego, który w tym zakresie nie kreuje jakiegokolwiek obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, a jedynie informuje o rodzaju drogi.
Kierujący pojazdami samochodowymi mają bezwzględny obowiązek znajomości podstawowego zakresu przepisów dotyczących korzystania z dróg publicznych. Brak wiedzy czy też brak świadomości w zakresie obowiązującej w Polsce kategorii dróg publicznych i zasad ponoszenia opłat elektronicznych nie może być usprawiedliwieniem dla naruszania przepisów. Należy podkreślić, że skoro obowiązek w zakresie ponoszenia opłat elektronicznych został ustalony w ustawie z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 218, poz. 1391), to organ zasadnie przyjął, mając na względzie prawie trzyletni okres vacatio legis, że użytkownicy dróg mieli wystarczająco dużo czasu na zaznajomienie się z nowymi rozwiązaniami prawnymi.
Istotą kary administracyjnej jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów. Konieczność zastosowania prawem przewidzianych dolegliwości wobec podmiotów wykonujących przewóz po drogach publicznych bez dopełnienia stosownego obowiązku opłat, które nakładają na nich przepisy ustawy o drogach publicznych, jest konsekwencją samego faktu naruszenia obowiązującego prawa. Obiektywny fakt naruszenia prawa jest w takim stanie rzeczy podstawą zastosowania sankcji i wina nie ma tu znaczenia. Organy Inspekcji Transportu Drogowego, w toku postępowania administracyjnego, dokonują jedynie stwierdzenia faktów i jeżeli ustalą naruszenie przepisów prawa, mają obowiązek zastosowania ściśle określonych sankcji, przy uwzględnieniu tych okoliczności, które mogą znosić odpowiedzialność za powstałe naruszenia, jednakże w niniejszej sprawie takie nie występują.
Z brzemienia przepisu art. 13k ust. 1 pkt 1 ww. ustawy o drogach publicznych wynika, że ustawodawca nie uzależnił obowiązku pobierania opłaty elektronicznej od celu wykonywanego przejazdu. Zatem nie ma znaczenia, w jakim celu był wykonywany kontrolowany przejazd, w szczególności, czy przejazd był realizowany w celu prywatnym, czy też w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą.
Ustosunkowując się do podnoszonych przez skarżącego zarzutów naruszenia przepisów postępowania, należy uznać, że organ Inspekcji Transportu Drogowego, wydając obie sporne decyzje administracyjne w przedmiocie nałożenia na stronę kary pieniężnej, działał zgodnie z wszelkimi rygorami procedury administracyjnej, określającej jego obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania. Związanie rygorami procedury administracyjnej oznacza, że organ zobowiązany był m.in. do przestrzegania zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, o czym stanowi art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.). Z zasady tej wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności.
Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku postępowania tak ukształtowanego mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej, nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. Organ administracji jest ponadto obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i ocenić cały materiał dowodowy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w przepisie art. 107 § 3 kpa. Z zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 kpa, zaś uzupełnionej w przepisie art. 77 § 1 kpa, wynika, że to organ administracji zobowiązany jest do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, poprzez zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Organ winien jednocześnie dopuścić jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia istoty danej sprawy, z zastrzeżeniem, że nie jest to sprzeczne z obowiązującym prawem. Organ ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.
Z jednoznacznych ustaleń kontroli drogowej wynika, że skarżący, jako kierowca pojazdu, wykonywał przewóz po drodze krajowej bez zainstalowanego urządzenia i uiszczenia stosownej opłaty elektronicznej, co w konsekwencji dało podstawę do nałożenia kary pieniężnej w wysokości 3000 zł, zgodnie z przepisem art. 13k ust. 1 pkt 1 ww. ustawy o drogach publicznych. W toku kontroli prawidłowo ustalono, że zespół pojazdów kierowany przez skarżącego poruszał się po autostradzie [...], bez stosownego urządzenia umożliwiającego wnoszenie opłaty elektronicznej (viabox), której wniesienie w systemie elektronicznym na tej drodze było wymagane.
Sąd nie znajduje podstaw, aby zakwestionować czynności organów administracji publicznej podejmowanych w toku niniejszej sprawy, a zmierzających do jej wyjaśnienia. W szczególności Sąd uznał, że zostały wyczerpująco zbadane wszelkie istotne w sprawie okoliczności, które poprzedzono przeprowadzeniem stosownych dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 kpa). W ocenie Sądu, utrwalone w protokole kontroli okoliczności oraz zebrana w sprawie dokumentacja stanowią wystarczający materiał dowodowy dla wykazania naruszenia, o którym mowa w treści spornych decyzji.
Sąd uznał, że poczynione przez organ administracji ustalenia, w zakresie stwierdzonych podstaw do nałożenia wspomnianej kary pieniężnej, wynikają z prawidłowo zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez organ ocena tego materiału, w kontekście zastosowanych przepisów prawa materialnego, nie budzi jakichkolwiek zastrzeżeń. Organ oparł swoje rozstrzygnięcia na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Stanowisko wyrażone w obu spornych decyzjach organ uzasadnił w sposób prawidłowy, przestrzegając zasad określonych szczegółowo przez ustawodawcę w przepisie art. 107 § 3 kpa.
W takim stanie rzeczy, wydane w sprawie decyzje należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione, mające jedynie charakter polemiczny. Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa materialnego i procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy i skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi.
Z tych względów, uznając skargę za nieuzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stosując art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.