Uzasadnienie
Pismem z dnia 3 grudnia 2013 r. D. P. (dalej: "skarżący") wniósł skargę na czynność Krajowej Rady Biegłych Rewidentów w przedmiocie wykreślenia go z rejestru biegłych rewidentów.
W uzasadnieniu skarżący wskazał, że Krajowa Rada Biegłych Rewidentów w dniu [...] listopada 2013 r. dokonała czynności technicznej w postaci wykreślenia skarżącego z rejestru biegłych rewidentów. Skarżący nadmienił ponadto, co wynika również z akt administracyjnych (vide: k. 1 akt administracyjnych), że pismem z dnia [...] listopada 2013 r. wezwał on Krajową Radę Biegłych Rewidentów do usunięcia naruszenia prawa.
Krajowa Rada Biegłych Rewidentów w piśmie z dnia [...] listopada 2013 r., ustosunkowując się do powyższego wezwania strony skarżącej, poinformowała skarżącego, że nie znajduje podstaw prawnych do realizacji wspomnianego wezwania. Organ wskazał ponadto, że w wyniku podjętych przez Komisję Nadzoru Audytowego decyzji administracyjnych z dnia [...] listopada 2013 r. (vide: decyzja nr [...] i decyzja nr [...]), przymiot decyzji ostatecznej uzyskała uchwała Krajowej Rady Biegłych Rewidentów z dnia [...] października 2010 r., nr [...], na podstawie której organ ten skreślił skarżącego D. P. z rejestru biegłych rewidentów. W tej sytuacji, Krajowa Rada Biegłych Rewidentów uznała, że wspomniana uchwała nr [...] z dnia [...] października 2010 r., jako ostateczna, została wykonana poprzez podjęcie czynności materialno-technicznej polegającej na skreśleniu skarżącego z rejestru biegłych rewidentów. W konsekwencji Krajowa Rada Biegłych Rewidentów stwierdziła, że nie widzi podstaw prawnych do przywrócenia stanu poprzedniego.
W odpowiedzi na skargę Krajowa Rada Biegłych Rewidentów wniosła o jej oddalenie.
W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że uchwała Krajowej Rady Biegłych Rewidentów z dnia [...] października 2010 r., nr [...], na podstawie której organ ten skreślił skarżącego D. P. z rejestru biegłych rewidentów - stała się ostateczna. Organ wskazał, że w wyniku tej uchwały Krajowa Rada Biegłych Rewidentów dokonała czynności materialno-technicznej polegającej na skreśleniu skarżącego z rejestru biegłych rewidentów. Krajowa Rada Biegłych Rewidentów stwierdziła jednocześnie, że aktualnie nie widzi podstaw prawnych do przywrócenia stanu poprzedniego. Ponadto Krajowa Rada Biegłych Rewidentów wskazała, że nie ma kompetencji do oceny legalności działań Komisji Nadzoru Audytowego w kontekście wydanego przez ten organ rozstrzygnięcia umarzającego postępowanie odwoławcze zainicjowane odwołaniem skarżącego od uchwały Krajowej Rady Biegłych Rewidentów nr [...] z dnia [...] października 2010 r.
Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej także: "p.p.s.a.").
Przed przystąpieniem do oceny zasadności każdej skargi, Sąd ma obowiązek zbadać, czy przedstawiona mu sprawa należy do drogi sądowej, a więc czy mieści się w granicach objętych kontrolą sądową (kognicją sądu administracyjnego). Sąd administracyjny sprawuje bowiem sądową kontrolę działalności administracji publicznej tylko w granicach określonych prawem.
W tej sytuacji, rozpoznając niniejszą sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w pierwszej kolejności obowiązany był zbadać, czy przedmiot skargi - w tym przypadku czynność organu - Krajowej Rady Biegłych Rewidentów - polegająca na wykreśleniu skarżącego z listy biegłych rewidentów, będąca następstwem ostatecznej uchwały Krajowej Rady Biegłych Rewidentów z dnia [...] października 2010 r., nr [...], na podstawie której organ ten skreślił skarżącego D. P. z rejestru biegłych rewidentów - należy do właściwości sądów administracyjnych.
Granice właściwości sądów administracyjnych oraz istota wymiaru sprawiedliwości sprawowanego przez te sądy, zostały określone wprost w art. 184 Konstytucji RP. Z przepisu tego wynika, że sądy administracyjne sprawują w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności organów administracji publicznej.
Wyraźne określone w Konstytucji RP granice właściwości rzeczowej sądów administracyjnych znalazły swoje potwierdzenie w przepisach ustaw reformujących sądownictwo administracyjne, a więc ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak również ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271 ze zm.).
Zakres kontroli sądowej sprecyzowany został w art. 3 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z jego treścią, kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach ze skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę oraz rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, jak też spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej (por. art. 3 § 3 i art. 4 p.p.s.a.).
Należy zauważyć, że zgodnie z przytoczonymi przepisami, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na inne, niż decyzje administracyjne i postanowienia, akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień bądź obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.).
Z powyższego wynika, że akty lub czynności podlegające kontroli sądu administracyjnego muszą spełniać następujące warunki:
- - nie mogą mieć charakteru decyzji lub postanowienia wydanego w postępowaniu jurysdykcyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym,
- - winny mieć charakter publicznoprawny,
- - być skierowane do indywidualnego podmiotu oraz
- - dotyczyć jego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Ostatni warunek oznacza, że musi istnieć ścisły związek między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek a aktem lub czynnością, która dotyczy takiego uprawnienia lub obowiązku (tak m.in. /w:/ postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2007 r., sygn. akt II GSK 265/07).
W świetle powyższego należy wskazać, że czynność z zakresu administracji publicznej może podlegać zaskarżeniu do sądu administracyjnego jedynie, gdy z jej treści wynika przyznanie stronie uprawnień lub nałożenie na nią określonych obowiązków, a czynności te wynikają z władczego działania organu administracji publicznej.
Przechodząc do meritum niniejszej sprawy, należy zauważyć, iż z akt administracyjnych wynika, że uchwała Krajowej Rady Biegłych Rewidentów z dnia [...] października 2010 r., nr [...], na podstawie której organ ten skreślił skarżącego D. P. z rejestru biegłych rewidentów, stała się ostateczna, a zatem możliwa do wykonania w ramach kompetencji stosownego organu.
Podkreślenia wymaga, że sporne skreślenie (czynność faktyczna), dokonane przez Krajową Radę Biegłych Rewidentów, polegało na wykonaniu ostatecznej uchwały tego organu z dnia [...] października 2010 r., nr [...]. Zdaniem Sądu, należy w tej sytuacji uznać, że owo skreślenie stanowiło jedynie czynność wykonawczą (materialno-techniczną) podjętą w wyniku stwierdzenia przez organ dokonujący spornego skreślenia, że wcześniej podjęta uchwała z dnia [...] października 2010 r. stała się ostateczna i podlega wykonaniu.
W tej sytuacji, należy stanowczo podkreślić, że skreślenie z rejestru (czynność faktyczna) jest czynnością wtórną wobec ostatecznej uchwały Krajowej Rady Biegłych Rewidentów z dnia [...] października 2010 r., a badanie takiej czynności nie mieści się w kompetencji (kognicji) sądów administracyjnych, których zakres orzekania został precyzyjnie określony w przytoczonych wyżej przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a. - odrzucił skargę, jako wniesioną w sprawie nienależącej do właściwości sądu administracyjnego.