Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 19 lipca 2023 r., sygn. akt VI SA/Wa 3676/23

Uzasadnienie

Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (dalej UP RP, organ) zaskarżoną do Sądu decyzją z [...] marca 2017 r., nr Sp. [...], po rozpoznaniu wniosku spółki [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: Wnioskodawca, Uczestnik) o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na słowny znak towarowy słowno- graficzny "[...]" o nr R. [...] udzielonego na rzecz [...] S.A. z siedzibą w [...] (dalej: Uprawniona, Spółka, Skarżąca), działając na podstawie art. 169 ust. 1 pkt 1 oraz art. 169 ust. 2 i ust. 6 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1410; dalej "p.w.p.") oraz art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p., stwierdził z dniem 22 czerwca 2012 r. wygaśnięcie prawa ochronnego na ww. znak towarowy "[...]".

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w oparciu o następujący stan faktyczny sprawy.

W dniu 27 maja 2014 r. do UP RP wpłynął wniosek [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] przeciwko [...] S.A. z siedzibą w [...] o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na słowno-graficzny znak towarowy "[...]" udzielonego na rzecz Spółki. Znak ten przeznaczony jest do oznaczania następujących towarów i usług ujętych w klasach 12 i 37: samochody i części do nich zawarte w klasie 12; obsługa i naprawa samochodów ujęte w klasie 37. Jako podstawę prawną swojego żądania Wnioskodawca wskazał art. 169 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 169 ust. 2 p.w.p. Stwierdził, że Uprawniona nie używała spornego znaku w odniesieniu do ww. towarów i usług w ciągu nieprzerwanego okresu pięciu lat.

Wnioskodawca wskazał, że zgłosił w UP RP słowno-graficzny znak towarowy "[...]" o nr [...], przeznaczony do sygnowania towarów i usług ujętych w klasach 11, 12, 37 i 42. Organ pismem z 11 października 2013 r. stwierdził, że przeszkodę dla rejestracji tego znaku stanowi sporny znak "[...]" o nr [...]. Wnioskodawca podniósł, że produkcja samochodów "[...]" została ostatecznie zakończona w 1983 roku, czyli ponad 30 lat temu. Sporny znak towarowy został zgłoszony w 2005 roku i zarejestrowany w 2007 roku, lecz Uprawniona nie rozpoczęła jego rzeczywistego używania.

Wnioskodawca podniósł, że posiada interes prawny w niniejszej sprawie, ponieważ sporny znak stanowi przeszkodę dla rejestracji znaku "[...]" o nr [...]. Wskazał, że jego interes prawny wynika również z art 20 i art. 22 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Stwierdził, że jego swoboda działalności gospodarczej jest znacznie ograniczona, gdyż ze względu na sporny znak towarowy nie może swobodnie rozwijać swojej działalności w branży motoryzacyjnej. Powyższy znak blokuje zastosowanie przez Wnioskodawcę wybranej przez niego nazwy towaru. Wnioskodawca wniósł o stwierdzenie wygaśnięcia spornego prawa ochronnego z dniem 22 czerwca 2012 r.

W odpowiedzi na powyższy wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia ww. prawa ochronnego Uprawniona w piśmie z 26 września 2014 r. wniosła o jego oddalenie. Stwierdziła między innymi, że Wnioskodawca nie wykazał posiadania interesu prawnego w stwierdzeniu wygaśnięcia spornego prawa. Wskazała, że wszczęcie niniejszego postępowania nie da Wnioskodawcy prawa do prowadzenia działalności i oznaczania nowego samochodu nazwą "[...]", gdyż to Uprawniona dysponuje pełnymi prawami majątkowymi związanymi z samochodem oznaczanym ww. znakiem towarowym "[...]". Stwierdziła, że sporny znak "[...]" był i jest używany od dnia 22 czerwca 2012 r. Znak ten jest eksploatowany za zgodą i wiedzą Uprawnionej. Prowadzone są przez Uprawnioną działania marketingowe i promocyjne wykorzystujące przedmiotowy znak towarowy.

Ponadto Uprawniona czyni starania, aby za jej zgodą zostały wprowadzone do obrotu samochody osobowe sygnowane tym znakiem. Efektem tych działań jest zawarta w dniu 17 lutego 2012 r. między Uprawnioną i [...] sp. z o.o. umowa o współpracy w zakresie projektu "[...]", którego celem było wykonanie replik tego samochodu, które byłyby jak najbardziej zbliżone do oryginału. Uprawniona przedłożyła materiały reklamowe pokazujące samochód z nazwą [...], kopie umów licencyjnych z lat 2008-2011 na produkcję i dystrybucję miniatur samochodów z tym znakiem, kopię umowy z 2012 r. o współpracy zakresie rekonstrukcji samochodu [...], której celem było wykonanie prototypu samochodu [...] produkowanego w latach 1957-1960. Uprawniona podniosła, że w dniu 5 lutego 2013 r. zawarła z A. K., który jest uprawnionym do znaku towarowego "[...]" o nr [...], porozumienie o współistnieniu znaków towarowych "[...]" ze względu na planowaną realizację podjęcia wspólnych działań, które mają służyć produkcji zrekonstruowanych samochodów [...]. Zbudowana replika samochodu [...] została zaprezentowana w ruchu podczas Rajdu Barbórki w 2012 r. Na potwierdzenie powyższych okoliczności Uprawniona przedłożyła kopie artykułów prasowych.

W piśmie z 1 grudnia 2014 r. Wnioskodawca przedstawił argumentację dotyczącą jego interesu prawnego oraz przywołał orzeczenia sądowe dla poparcia swego stanowiska w powyższym zakresie. Stwierdził, że żadne z przywołanych przez Uprawnioną działań nie stanowi rzeczywistego używania spornego znaku. Wnioskodawca wskazał, że działania Uprawnionej w stosunku do tego znaku ograniczają się jedynie do działań marketingowych i promocyjnych. Podniósł, że zgodnie z art. 169 ust. 5 p.w.p. nie uważa się za używanie znaku towarowego w reklamie towaru, który nie jest dostępny na rynku krajowym ani nie jest wytwarzany na eksport. Wnioskodawca przywołał również orzeczenia sądowe dotyczące powyższego zagadnienia. Stwierdził, że żadna z przywołanych przez Uprawnioną umów licencyjnych nie doprowadziła do wyprodukowania samochodów.

Na rozprawie w dniu 4 marca 2015 r. Wnioskodawca wskazał, że Uprawniona nie zakwestionowała, że samochody [...] nie są produkowane od 1983 r., wobec czego uznał, że towary oznaczane spornym znakiem nie są wprowadzane na rynek. Wnioskodawca podniósł, że postępowanie w sprawie o udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy "[...]" o nr [...], dla którego sporny znak stanowi przeszkodę, zostało zawieszone na podstawie art. 98 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.).

Uprawniona zarzuciła w szczególności, że znak towarowy "[...]" o nr [...] został przez Wnioskodawcę zgłoszony w złej wierze, wobec czego nie może stanowić źródła interesu prawnego w żądaniu stwierdzenia wygaśnięcia spornego prawa. Wskazała, że sporne prawo nie stanowi przeszkody w prowadzeniu przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej, zaś powyższa okoliczność również wyklucza jego interes prawny w niniejszej sprawie. Zdaniem Uprawnionej, podejmowane przez Wnioskodawcę działania zmierzają do nieuprawnionego korzystania z powszechnej znajomości marki samochodu [...]. Uprawniona zarzuciła, że Wnioskodawca ma na celu czerpanie korzyści ze skojarzeń znaku "[...]" [...] ze spornym znakiem.

W ocenie Wnioskodawcy, podniesiony przez Uprawnioną zarzut zgłoszenia ww. znaku w złej wierze jest nieuzasadniony. Jego zdaniem, nie można upatrywać złej wiary w nawiązaniu do historycznego znaku towarowego w sytuacji, gdy ten znak nie jest rzeczywiście używany w obrocie.

W piśmie z 18 marca 2015 r. Uprawniona podkreśliła, że nie można utożsamiać używania znaku towarowego dla samochodów tylko z ich seryjną produkcją.

Wnioskodawca w piśmie z 3 czerwca 2015 r. przedstawił argumentację dotyczącą jego interesu prawnego i przywołał orzeczenia sądowe na tę okoliczność.

Na rozprawie w dniu 30 listopada 2015 r. organ przesłuchał dyrektora biura zarządu Spółki, który wypowiedział się na temat procesu powstawania samochodu i wskazał, że nie potrafi obecnie powiedzieć, kiedy będzie podjęta produkcja samochodu [...]. Z kolei Wnioskodawca wskazał, że wyprodukowanie jednego samochodu, względnie udzielenie licencji na produkowanie miniatur samochodów nie świadczy o rzeczywistym używaniu spornego znaku.

W kolejnych pismach strony prowadzonego przed UP RP postępowania podtrzymywały zajęte wcześniej stanowiska. Uprawniona przedstawiła decyzję Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej z 30 czerwca 2016 r., która w jej ocenie potwierdza, iż wszystkie zgłoszenia znaków towarowych, na których Wnioskodawca opiera swój interes prawny, zostały dokonane w złej wierze.

W piśmie z 14 lipca 2016 r. Uprawniona wniosła o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka A. K., z którym zawarła porozumienie dotyczące rozpoczęcia produkcji samochodu [...]. Organ dopuścił ten dowód na okoliczności wskazane w ww. piśmie, zaistniałe przed dniem 27 maja 2014 r.

W piśmie z 21 marca 2017 r. Uprawniona wniosła na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 Kpa. o zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego rozpoznania powództwa wniesionego przez nią przeciwko Wnioskodawcy do Sądu Okręgowego w [...] o ochronę prawa do znaku towarowego "[...]" powszechnie znanego na terytorium Polski.

Na rozprawie w dniu 27 marca 2017 r. Uprawniona wycofała wniosek o przesłuchanie świadka A. K. Organ oddalił wniosek Uprawnionej o zawieszenie postępowania.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji UP RP wskazał na wstępie, że pojęcie interesu prawnego nie zostało zdefiniowane w ustawie - Prawo własności przemysłowej, przyjmuje się jednak, że jest ono tożsame z interesem prawnym, o którym mowa w art. 28 k.p.a. Istotą interesu prawnego jest związek między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu, polegający na tym, że akt stosowania normy, czyli decyzja administracyjna, może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Interes prawny powinien być bezpośredni, konkretny, realny i znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniały zastosowanie normy prawa materialnego.

Nadto organ wyjaśnił, że od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, czyli stan, w którym dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającego stanowić podstawę skutecznego żądania określonych czynności danego organu.

UP RP stanął na stanowisku, że Wnioskodawca posiada interes prawny, oparty na przepisach art. 20 i art. 22 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, w stwierdzeniu wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy. Wnioskodawca wykazał, że prawo ochronne na sporny znak towarowy stanowi przeszkodę w udzieleniu ochrony na słowno- graficzny znak towarowy "[...]" zgłoszony przez niego w UP RP pod nr [...]. Organ w piśmie z 11 października 2013 r. przeciwstawił powyższemu zgłoszeniu znak towarowy "[...]" nr [...], stwierdzając, że znaki te są podobne w rozumieniu art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. UP RP stwierdził w konsekwencji, że sporny znak stanowi przeszkodę do zarejestrowania znaku Wnioskodawcy "[...]" [...]. Zdaniem organu, wskazane przez Wnioskodawcę okoliczności potwierdzają istnienie po jego stronie interesu prawnego w żądaniu stwierdzenia wygaśnięcia spornego prawa ochronnego.

Organ przywołał orzecznictwo sądów administracyjnych, przesądzające, że już samo zgłoszenie przez dany podmiot znaku towarowego podobnego do znaku towarowego chronionego z wcześniejszym pierwszeństwem daje temu podmiotowi prawo do żądania stwierdzenia wygaśnięcia wcześniejszego prawa.

UP RP miał na uwadze, że używanie znaku towarowego w rozumieniu art. 169 p.w.p. musi mieć miejsce na terytorium Polski, konieczne jest również, by było rzeczywiste oraz dotyczyło towarów objętych ochroną. Przez rzeczywiste używanie należy w tym kontekście rozumieć nakładanie oznaczenia na towar i wprowadzanie tak oznaczonych towarów do obrotu. Niespełnienie jednego z tych warunków w określonym przedziale czasowym może prowadzić do utraty prawa ochronnego poprzez stwierdzenie jego wygaśnięcia. Pojęcie rzeczywistego używania znaku nie jest w p.w.p. wyjaśnione w sposób jednoznaczny i wyczerpujący. Zgodnie z art. 153 ust. 1 p.w.p. używanie znaku polega na używaniu go w sposób zarobkowy lub zawodowy.

Z kolei art. 154 ww. ustawy wskazuje, iż używanie znaku towarowego polega w szczególności na: umieszczaniu tego znaku na towarach objętych prawem ochronnym lub ich opakowaniach, oferowaniu i wprowadzaniu tych towarów do obrotu, ich imporcie lub eksporcie oraz składowaniu w celu oferowania i wprowadzania do obrotu, a także oferowaniu lub świadczeniu usług pod tym znakiem, umieszczaniu znaku na dokumentach związanych z wprowadzaniem towarów do obrotu lub związanych ze świadczeniem usług oraz na posługiwaniu się znakiem w celu reklamy. Istotne jest, żeby znak towarowy był używany w sposób rzeczywisty.

Jak wskazał organ, zgodnie z art. 153 p.w.p. celem uzyskania ochrony na znak towarowy jest nabycie prawa wyłącznego używania tego znaku w sposób zarobkowy lub zawodowy na całym obszarze Rzeczypospolitej Polskiej. Zdolność odróżniania towarów jednego przedsiębiorcy od towarów innego przedsiębiorcy jest podstawową funkcją znaku towarowego, która realizuje się w praktyce tylko wówczas, gdy znak jest używany. Znak towarowy adresowany jest do klienteli i to właśnie kontakt znaku towarowego z odbiorcami towarów, dla których oznaczania znak jest przeznaczony, decyduje o obecności znaku na rynku lub innymi słowy o jego używaniu. Prawo do korzystania z monopolu, jaki daje prawo ochronne udzielone na znak towarowy, ze względu na zagrożenie jakie stwarza art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p., nie jest tylko uprawnieniem podmiotu, na rzecz którego udzielono ochrony, lecz jest równocześnie jego obowiązkiem. Założeniem udzielenia prawa ochronnego jest bowiem, jak podał organ, aby znak towarowy był używany w sposób rzeczywisty.

UP RP stanął na stanowisku, zgodnie z którym przedstawione przez uprawnioną Spółkę dowody nie potwierdzają, że w badanym okresie sporny znak towarowy "[...]" o nr [...] był używany w Polsce w sposób rzeczywisty do oznaczania następujących towarów i usług ujętych w klasach 12 i 37: samochody i części do nich zawarte w klasie 12, obsługa i naprawa samochodów.

UP RP jako istotną uznał okoliczność, że wydanie decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak "[...]" nastąpiło w dniu 21 czerwca 2007 r., wobec czego badaniu należało poddać dowody dotyczące okresu od 22 czerwca 2007 r. Tymczasem, jak podał organ, Uprawniona w swoich twierdzeniach niejednokrotnie odnosiła się do okoliczności historycznych, które miały miejsce przed udzieleniem spornego prawa, jeszcze bardziej istotne jest to, że znaczna część materiałów dowodowych przedstawionych przez Uprawnioną pochodzi z okresu po 27 maja 2014 r., czyli po wniesieniu wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia spornego prawa, a jeszcze inna część dokumentów nie jest w ogóle opatrzona jakąkolwiek datą, która umożliwiałaby ocenę ich wartości dowodowej. Wobec powyższego większość z tych materiałów i twierdzeń nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

Zdaniem UP RP umowy licencyjne na produkcję i dystrybucję miniatur samochodów oraz katalogi tych miniatur nie potwierdzają rzeczywistego używania znaku "[...]". Obowiązek używania znaku towarowego odnosi się do tych towarów, do oznaczania których dany znak został zarejestrowany. Tymczasem miniatury samochodów stanowią zabawki ujęte w klasie 28 Klasyfikacji Nicejskiej, czyli są to zupełnie inne towary. Nie są to pojazdy mechaniczne, do oznaczania których przeznaczony jest sporny znak, wobec czego sygnowanie znakiem "[...]" miniatur samochodów nie stanowi rzeczywistego używania spornego znaku w zakresie analizowanych towarów lub usług.

Również umowa, której celem było wytworzenie repliki prototypu samochodu [...], nie doprowadziła do powstania jakiegoś modelu samochodu. Rzeczywistego używania spornego znaku nie potwierdza także umowa o współpracy w zakresie rekonstrukcji samochodu [...]. W opinii organu, sam zamiar używania znaku oraz czynności przygotowawcze do realizacji tego zamiaru nie stanowią rzeczywistego używania znaku. Również używanie znaku spornego wyłącznie w funkcji reklamowej nie stanowi rzeczywistego jego używania.

Organ odnosząc się do stanowiska Spółki o istnieniu w niniejszej sprawie ważnych powodów usprawiedliwiających nieużywanie znaku w rozumieniu art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p., stwierdził w szczególności, że okoliczności takich nie stanowią zdarzenia faktyczne takie jak: trudności handlowe, gospodarcze, wewnątrzorganizacyjne czy zaniedbania w prowadzeniu działalności gospodarczej, a także niedopełnienie wymagań o charakterze podmiotowym, których skutkiem jest niemożność wytwarzania towarów lub świadczenia usług. Do przeszkód zawinionych przez Uprawnionego nie zalicza się natomiast przeszkód natury prawnej, takich jak np. wynikający z aktu indywidualnego administracji lub aktu normatywnego zakaz wprowadzania do obrotu towarów, dla których dany znak jest zastrzeżony. UP RP doszedł do przekonania, że brak po stronie uprawnionej Spółki ważnych powodów usprawiedliwiających nieużywanie spornego znaku "[...]".

Spółka nie wykazała, że tego rodzaju okoliczności miały miejsce w rozpoznawanej sprawie. Zdaniem organu, powoływane przez Spółkę przeszkody nie mają charakteru obiektywnego, lecz są związane ze zwykłym ryzykiem gospodarczym, które dotyczy bieżącej działalności każdego przedsiębiorcy.

UP RP nie podzielił stanowiska Uprawnionej, uznając, że uwarunkowania polskiego rynku motoryzacyjnego, wysokie koszty wdrożenia projektu samochodu osobowego "[...]", czy inne problemy natury ekonomicznej wskazywane przez Uprawnioną nie stanowią ważnych powodów usprawiedliwiających nieużywanie spornego znaku. Uznał, że Uprawniona zwlekając z rozpoczęciem używania spornego znaku, nie działała w sposób właściwy dla tzw. "rozsądnego przedsiębiorcy". Zdaniem organu, przeszkoda w używaniu spornego znaku nie powstała na skutek nadzwyczajnych okoliczności zewnętrznych, niezależnych od uprawnionego do znaku. Okoliczności wskazane przez Uprawnioną stanowią elementy związane z ryzykiem gospodarczym, które każdy przedsiębiorca powinien brać pod uwagę.

Nie można zatem uznać, że do zaprzestania używania znaku doszło bez winy uprawnionej. Uprawniona powinna mieć świadomość, że udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy wiąże się z obowiązkiem jego używania, zaś celem instytucji stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego jest eliminowanie praw ochronnych udzielonych na te oznaczenia, które nie są faktycznie używane w obrocie gospodarczym. Nieużywanie znaku towarowego powoduje, że otwiera się możliwość dla innych podmiotów, mających w tym interes prawny, żądania stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego. Celem znaku jest bowiem, jak podał UP RP, odróżnianie towarów według ich pochodzenia, a cel ten może być realizowany tylko poprzez nakładanie znaku na towary trafiające do odbiorców.

Zdaniem UP RP, twierdzenia Uprawnionej odnośnie do długotrwałego procesu wprowadzenia do obrotu samochodów osobowych na rynku polskim są sprzeczne z zeznaniami świadka, który stwierdził, że na uruchomienie produkcji samochodu potrzeba od 5 do 6 lat przygotowań. Wobec powyższego, mając na uwadze, że decyzja o udzieleniu prawa ochronnego na sporny znak towarowy została wydana w dniu 21 czerwca 2007 r., organ stwierdził, że Uprawniona miała obiektywną możliwość rozpoczęcia produkcji samochodów. Zgodnie bowiem z zeznaniami świadka Spółka mogła uruchomić tę produkcję najpóźniej 6 lat po wydaniu decyzji, czyli w 2013 roku. Tymczasem Uprawniona (na rozprawie w dniu 27 marca 2017 r.) przyznała, że przed datą wszczęcia niniejszego postępowania, tj. dniem 27 maja 2014 r., został wyprodukowany tylko jeden samochód oznaczony spornym znakiem "[...]".

W konkluzji UP RP stwierdził, że Uprawniona nie przedstawiła materiałów dowodowych potwierdzających używanie spornego znaku "[...]" w obrocie po dacie udzielenia prawa ochronnego w sposób rzeczywisty dla towarów i usług z klas 12 i 37 lub wskazujących, że nieużywanie znaku towarowego było usprawiedliwione. Uznał za uzasadniony wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy "[...]" o nr [...] z powodu nieużywania tego znaku. Ustalając, że powyższy znak nie był używany w sposób rzeczywisty w obrocie po dacie udzielenia prawa ochronnego, a ponadto nie zachodziły ważne powody nieużywania tego znaku, UP RP uwzględnił wniosek Wnioskodawcy i stwierdził wygaśnięcie spornego prawa ochronnego w całości w dacie, w której upływa pięcioletni termin określony w art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p., czyli z dniem 22 czerwca 2012 r.

Nadto organ wskazał, że w niniejszej sprawie nie zachodzi sytuacja, w której rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od wcześniejszego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego w postępowaniu cywilnym. Zdaniem UP RP, kwestia powszechnej znajomości znaku "[...]" nie jest okolicznością, od której zależy rozstrzygnięcie niniejszego sporu, a dla którego nie ma znaczenia czy Uprawniona posiada znak powszechnie znany.

W skardze na powyższą decyzję UP RP z [...] marca 2017 r. Skarżąca postawiła zarzut naruszenia przez organ następujących przepisów postępowania, a mianowicie:

1. 1. art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. stanowiącego podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji poprzez wydanie decyzji w stosunku do podmiotu niebędącego stroną postępowania, gdyż podmiot, w stosunku do którego została wydana decyzja, w chwili wydania decyzji nie istniał od blisko 2 lat, o czym organ był poinformowany;
2. 2. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 256 ust. 1 p.w.p. poprzez błędne przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie występuje zagadnienie wstępne i oddalenie wniosku o zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego rozpoznania powództwa wniesionego przez Skarżącą przeciwko Wnioskodawcy, podczas gdy w sytuacji prawomocnego zakazania mu używania oznaczenia "[...]", "[...]" lub oznaczeń podobnych, należałoby uznać, iż Wnioskodawca nie ma interesu prawnego w postępowaniu, a co za tym idzie jest to zagadnienie o charakterze zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.;
3. 3. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych w sprawie i przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów oraz brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a w konsekwencji wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o błędne ustalenia faktyczne, tj.
4. a) dokonanie błędnego ustalenia, że Wnioskodawca posiada interes prawny w postępowaniu, gdyż strony są konkurentami na rynku, zaś uczestnik jest zainteresowany używaniem znaku "[...]", podczas gdy uczestnik nie ma zamiaru rzeczywistego używania znaku towarowego "[...]" [...], a zgłosił go, w złej wierze, jedynie w celu zablokowania możliwości używania znaku "[...]" nr [...];
5. b) dokonanie błędnego ustalenia, że brak jest po stronie Skarżącej usprawiedliwionych przyczyn nieużywania znaku towarowego o nr [...] w szerszym zakresie, podczas gdy Skarżąca podjęła i nadal podejmuje wszelkie możliwe działania w celu kontynuowania produkcji nowoczesnego samochodu osobowego [...], co jednak jest niemożliwe z przyczyn niezależnych od Skarżącej.

Wobec tak postawionych zarzutów Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji organu w całości albo jej uchylenie. Wniosła o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z wydruku ze strony internetowej www.auto.dziennik.pl na okoliczność zgłoszenia znaku towarowego "[...]" nr [...] bez zamiaru jego używania oraz wydruku ze strony internetowej Ministerstwa Sprawiedliwości na okoliczność braku istnienia podmiotu o nazwie [...] sp. z o.o., a co za tym idzie wydania decyzji w stosunku do podmiotu niebędącego stroną postępowania.

W uzasadnieniu skargi Skarżąca rozwinęła argumentację towarzyszącą postawionym w niej zarzutom.

Skarżąca wskazała między innymi, że UP RP w ogóle nie wziął pod uwagę jej specyfiki jako przedsiębiorstwa, rodzaju działalności oraz towarów (samochody), dla których zastrzeżony jest znak.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z 30 listopada 2018 r. uczestnik zajął stanowisko wobec przesłanej mu skargi, załączając kopię wyroku Sądu Okręgowego w [...] [...] Wydział Gospodarczy, sygn. akt [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 grudnia 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 1623/18 stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz orzekł o kosztach postępowania sądowego. W uzasadnieniu przedmiotowego orzeczenia sąd wskazał, że zaskarżona decyzja została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie. Sąd uznał, że Wnioskodawca utracił osobowość prawną, nie istniał w chwili wydania decyzji od blisko dwóch lat, został wykreślony z rejestru 29 października 2015 r., o czym UP RP poinformowano. Organ zaś podnosił w odpowiedzi na skargę, że [...] S.A. wstąpiła w prawa i obowiązki [...] sp. z o.o.

Z powyższym wyrokiem nie zgodził się organ i wystąpił ze skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA) zaskarżając orzeczenie w całości.

NSA wyrokiem z dnia 18 października 2022 r. sygn. akt II GSK 788/19 uchylił zaskarżony wyrok sądu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu NSA wskazał, że nieuzasadnione było twierdzenie WSA w Warszawie, że status [...] sp. z o.o. wygasł z chwilą jej połączenia, bo taka sytuacja nie wystąpiła i nie można mówić o skutkach kierowania decyzji do tego podmiotu analogicznych jak do osoby fizycznej, która zmarła. NSA podzielił stanowisko organu co do skutków przekształcenia spółek w trybie art. 551 i nast. k.s.h. Zdaniem NSA skoro w wyniku przekształcenia formy prawnej spółki nastąpiła kontynuacja, to nie można zgodzić się z twierdzeniem, że wskazanie jako adresata w decyzji organu poprzedniej formy prawnej Wnioskodawcy skutkować powinno nieważnością tej decyzji, co uczynił – zdaniem NSA - niezasadnie sąd pierwszej instancji.

Następnie NSA wskazał, że organ od prawie dwóch lat wiedział o przekształceniu formy prawnej Wnioskodawcy i nie uwzględnił tego w swoich czynnościach, co było błędem, w świetle art. 169 ust. 2 p.w.p. w zw. z art. 28 k.p.a. Przepis ten stosowany w omawianym postępowaniu nakazywał Wnioskodawcy wykazywanie się interesem prawnym w żądaniu stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego w trakcie całego postępowania rozpoznawczego. Jednakże to uchybienie nie skutkowało nieważnością zaskarżonej decyzji, bo nie stanowiło – zdaniem NSA - rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., właśnie z uwagi na skutki przekształcenia przewidziane w art. 551 i art. 553 k.s.h. W ocenie NSA uchybienie to powinno zostać wyeliminowane w trybie sprostowania decyzji.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 19 lipca 2023 r. pełnomocnik Skarżącej wniósł o przeprowadzenie dowodu z wydruków publikacji internetowych w celu wykazania brak interesu prawnego po stronie Wnioskodawcy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. NSA, w wiążącym w niniejszej sprawie orzeczeniu z dnia 18 października 2022 r. sygn. akt II GSK 788/19, stwierdził, że kwestia przekształcenia [...] sp. z o.o. w spółkę akcyjną nie może stanowić przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzj, a uchybienie w kwestii oznaczenia Wnioskodawcy powinno być wyeliminowane w trybie sprostowania decyzji.

W konsekwencji za bezzasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz w związku z tym Sąd był zobowiązany oddalić zawarty w skardze wniosek o przeprowadzenie dowodu z wydruku ze strony internetowej Ministerstwa Sprawiedliwości na okoliczność braku istnienia podmiotu o nazwie [...] Sp. z o.o. W związku z przesądzeniem przez NSA kwestii znaczenia dla sprawy przekształcenia formy prawnej Wnioskodawcy koniecznym było oddalenie wniosku dowodowego.

Istota sporu w rozpatrywanej sprawie dotyczy kwestii przesądzenia istnienia przesłanek (lub ich braku) do stwierdzenia przez organ wygaśnięcia prawa ochronnego na słowny znak towarowy słowno- graficzny "[...]" o nr [...].

Zgodnie z art. 169 ust. 1 pkt 1 pwp prawo ochronne na znak towarowy wygasa również na skutek nieużywania zarejestrowanego znaku towarowego w sposób rzeczywisty dla towarów objętych prawem ochronnym w ciągu nieprzerwanego okresu pięciu lat, po dniu wydania decyzji o udzieleniu prawa ochronnego, chyba że istnieją ważne powody jego nieużywania.

W świetle natomiast art. 169 ust. 2 p.w.p. Urząd Patentowy wydaje decyzję stwierdzającą wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy w przypadkach, o których mowa w ust. 1, na wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny.

Ustawodawca – w świetle art. 169 ust. 4 p.w.p. - uznaje, że przez używanie znaku, w rozumieniu ust. 1, rozumie się również używanie znaku:

1. 1) różniącego się od znaku, na który udzielono prawa ochronnego, w elementach, które nie zmieniają jego odróżniającego charakteru;
2. 2) przez umieszczanie znaku na towarach lub ich opakowaniach wyłącznie dla celów eksportu;
3. 3) przez osobę trzecią za zgodą uprawnionego;
4. 4) przez osobę upoważnioną do używania znaku wspólnego albo znaku wspólnego gwarancyjnego.

Niezależenie od powyższego ustawodawca w ust. 5 art. 169 p.w.p. przesądził, że nie uważa się za używanie znaku w sposób rzeczywisty używania znaku w reklamie towaru, który nie jest dostępny na rynku krajowym ani nie jest w kraju wytwarzany na potrzeby eksportu.

Podkreślić należy, że obowiązek wykazania używania znaku towarowego lub istnienia ważnych powodów usprawiedliwiających nieużywanie znaku – w świetle art. 169 ust. 6 p.w.p. – spoczywa na uprawnionym z tytułu prawa ochronnego w przypadku wszczęcia postępowania w sprawie o wygaśnięcie prawa ochronnego.

Z uwagi na wnioskowy charakter postępowania w sprawie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy w pierwszej kolejności przesądzić należy czy Wnioskodawca ma interes prawny w rozumieniu art. 169 ust. 2 p.w.p. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 5 lutego 2020 r. sygn. akt II GSK 632/19 stan faktyczny, w którym ze strony innego podmiotu gospodarczego - konkurenta na danym rynku, dochodzi do uniemożliwienia lub ograniczenia korzystania przez właściciela z posiadanego wyłącznego prawa ochronnego lub zagrożenia korzystania z tego prawa, daje - ze względu na naruszone prawo swobody prowadzenia działalności gospodarczej - podstawę do domagania się ochrony. Jak podkreślił dalej NSA w powołanym orzeczeniu "Realny konkurent to taki, którego działalność pokrywa się z działalnością uprawnionego i który ma zamiar wprowadzić na rynek produkty podobne do produktów uprawnionego. W rozpoznawanej sprawie wnioskodawca występując o unieważnienie prawa ochronnego na sporny znak towarowy powołał się na własne uprawnienia z tytułu zarejestrowanych z wcześniejszym pierwszeństwem znaków towarowych o nr [...] i [...], których warstwa graficzna, w tym kolorystyka została przejęta przez uprawnionego i wykorzystana w spornym znaku towarowym".

W konsekwencji NSA w powołanym orzeczeniu uznał, że wnioskodawca ma interes prawny w żądaniu unieważnienia prawa ochronnego na sporny znak towarowy, jeżeli jego właściciel – konkurent na danym rynku – stwarza realne i bezpośrednie zagrożenie wykonywania przez niego zgłoszonej działalności gospodarczej i oznaczania swoich towarów zarejestrowanymi na jego rzecz znakami towarowymi.

W ocenie Sądu taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Jak prawidłowo wskazał organ na stronie 14 zaskarżonej decyzji Wnioskodawca prawo ochronne na sporny znak towarowy stanowi przeszkodę w udzieleniu ochrony na słowno-graficzny znak towarowy "[...]" zgłoszony przez niego w Urzędzie Patentowym RP pod numerem [...], który jest przeznaczony do sygnowania następujących usług i towarów ujętych w klasach 11, 12, 37 i 42: urządzenia grzejne i instalacje grzewcze oraz urządzenia oświetleniowe do pojazdów samochodowych osobowych i specjalnych pojazdów użytkowych (klasa 11); pojazdy samochodowe osobowe o napędzie spalinowym lub elektrycznym oraz części składowe do tych pojazdów, zabudowy i części składowe do specjalnych pojazdów użytkowych, w tym bankowozów, karetek, pojazdów wojskowych i dla innych służb mundurowych (klasa 12); obsługa i naprawy pojazdów samochodowych osobowych oraz specjalnych pojazdów użytkowych (klasa 37); testowanie pojazdów samochodowych osobowych oraz specjalnych pojazdów użytkowych; ekspertyzy inżynieryjno - rozwojowe i naukowe dotyczące pojazdów samochodowych osobowych oraz specjalnych pojazdów użytkowych (klasa 42). Sąd podziela stanowisko organu, w świetle którego znaki towarowe "[...]" (Skarżącej) i "[...]" (Wnioskodawcy) są w wysokim stopniu podobne, niemal identyczne, ponieważ różnią się tylko jedną literą.

Istotne znaczenie w niniejszej sprawie ma również okoliczność, że w piśmie Urzędu Patentowego RP z dnia 11 października 2013 r. (karta 6, tom I akt administracyjnych) kierowanym do Wnioskodawcy stwierdzono, że sporny znak "[...]" [...] stanowi przeszkodę do udzielenia prawa ochronnego na zgłoszony przez wnioskodawcę znak towarowy "[...]" [...]. Tym samym organ w zaskarżonej decyzji prawidłowo uznał, że sporny znak towarowy jest aktualnie i rzeczywiście przeszkodą do uzyskania prawa ochronnego i używania podobnego znaku należącego do wnioskodawcy, przeznaczonego do oznaczania identycznych towarów i usług ujętych w klasach 12 i 37. W ocenie Sądu sama okoliczność zgłoszenia przez dany podmiot znaku towarowego podobnego do znaku towarowego chronionego z wcześniejszym pierwszeństwem daje temu podmiotowi prawo do żądania stwierdzenia wygaśnięcia wcześniejszego prawa. Podsumowując uznać należy, że Wnioskodawca miał interes prawny w żądaniu stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy.

W ocenie Sądu powyższej oceny o istnieniu interesu prawnego po stronie Wnioskodawcy nie może zakwestionować podnoszona w skardze, a także w piśmie złożonym na rozprawie 19 lipca 2023 r., okoliczność zarzucanej przez Skarżącą złej wiary po stronie Wnioskodawcy. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych i unijnych kwestia złej wiary badana jest po stronie podmiotu, który zarejestrował znak towarowy, a nie po stronie podmiotu, który wnosi o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy. Jak przykładowo wskazał Sąd UE w pkt 66 wyroku z dnia 25 stycznia 2023 r. w sprawie [...] przeciwko [...] (EU:T:2023:19) " (...) należy przypomnieć, że to na składającym wniosek o unieważnienie prawa do znaku ciąży obowiązek wykazania okoliczności pozwalających stwierdzić, że właściciel unijnego znaku towarowego działał w złej wierze w momencie dokonywania zgłoszenia do rejestracji tego znaku towarowego [zob. wyrok z dnia 8 maja 2014 r., [...] – [...], [...], EU:T:2014:240, pkt 35 i przytoczone tam orzecznictwo], przy czym domniemywa się działanie w dobrej wierze do chwili przedstawienia dowodu przeciwnego [wyrok z dnia 13 grudnia 2012 r., pelicantravel.com/OHIM – Pelikan (Pelikan), [...], niepublikowany, EU:T:2012:689, pkt 57].".

W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości w niniejszym postępowaniu, że Wnioskodawca nie zarzuca złej wiary po stronie Skarżącej, ale swoją argumentację koncentruje na kwestii nieużywania zarejestrowanego znaku towarowego w sposób rzeczywisty.

Prawidłowości tego stanowiska nie kwestionuje powołane na stronie 7 i 8 skargi orzeczenie wyroku Sądu UE z 8 maja 2014 r. w sprawie [...] [...] (EU:T:2014:240), które nie jednak dotyczy sytuacji takiej jak w niniejszym postępowaniu. W niniejszej sprawie badane są okoliczności związane z prawem ochronnym na znak towarowy Skarżącej, a nie są weryfikowane okoliczności dotyczące znaków towarowych Wnioskodawcy (a w szczególności zła wiara Wnioskodawcy przy rejestracji znaków towarowych).

Zdaniem Sądu powoływana w toku postępowania przed organem decyzja Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej z 30 czerwca 2016 r.- wbrew twierdzeniom Skarżącej – nie potwierdza, że wszystkie zgłoszenia znaków towarowych, na których Wnioskodawca opiera swój interes prawny, zostały dokonane w złej wierze. W ww. decyzji na ostatniej stronie stwierdzono jedynie, że Wnioskodawca nie wykazał istnienia złej wiary podmiotu, który dokonał rejestracji znaku towarowego. W decyzji tej nie weryfikowano kwestii istnienia złej wiary po stronie Wnioskodawcy w momencie rejestracji jego znaków towarowych.

Z uwagi na fakt, że w postępowaniu w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy nie jest badana kwestii złej wiary po stronie Wnioskodawcy, Sąd oddalił wnioski dowodowe - przedłożone w piśmie Pełnomocnika Skarżącej na rozprawie dniu 19 lipca 2023 r. - o przeprowadzenie dowodu z wydruków publikacji internetowych w celu wykazania brak interesu prawnego po stronie Wnioskodawcy. W ocenie Sądu wskazane w ww. piśmie opublikowane zostały po dacie wydania zaskarżonej decyzji i jako takie nie mogą służyć ocenie prawidłowości zaskarżonej decyzji.

Dodatkowo należy wskazać, że niniejsze postępowanie nie dotyczy znaku towarowego Wnioskodawcy, ale Skarżącej. Jak Sąd wyjaśnił wcześniej kwestia ewentualnej złej wiary weryfikowana może być po stronie podmiotu dokonującej rejestracji znaku towarowego, a nie jego konkurenta występującego z wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy. W związku z tym oddalić należało wniosek dowodowy o numerze 4a na stronie drugiej skargi, tj. wniosek z wydruku ze strony internetowej www.auto.dziennik.pl na okoliczność zgłoszenia znaku towarowego "[...]" nr [...] bez zamiaru jego używania. Ponownie podkreślić należy, że postępowanie niniejsze nie dotyczy znaku towarowego "[...]" nr [...].

Podsumowując dotychczasowe rozważania – w ocenie Sądu - w niniejszej sprawie organ prawidłowo stwierdził, że Wnioskodawca miał interes prawny w żądaniu stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy. Dla przesądzenia tej kwestii znaczenia nie miała zarzucana przez Skarżącą zła wiara po stronie Wnioskodawcy, gdyż kwestia ta nie podlega analizie w przedmiotowym postępowaniu. W konsekwencji za bezzasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych w sprawie i przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów oraz brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a w konsekwencji wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o błędne ustalenia faktyczne, tj. dokonanie błędnego ustalenia, że Wnioskodawca posiada interes prawny w postępowaniu.

W związku z ustaleniem istnienia interesu prawnego po stronie Wnioskodawcy, ocenić należy, czy w niniejszej sprawie organ prawidłowo ustalił, że sporny znak towarowy był nieużywany w sposób rzeczywisty dla towarów objętych prawem ochronnym w ciągu nieprzerwanego okresu pięciu lat, po dniu wydania decyzji o udzieleniu prawa ochronnego. W przypadku stwierdzenia powyższej kwestii ustawodawca w art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. wskazuje jako okoliczność wyłączającą możliwość wygaszenia prawa ochronnego na znak towarowy istnienie ważnych powodów jego nieużywania. Zastrzec ponownie należy, że obowiązek wykazania używania znaku towarowego lub istnienia ważnych powodów usprawiedliwiających nieużywanie znaku – w świetle art. 169 ust. 6 p.w.p. – spoczywa na uprawnionym z tytułu prawa ochronnego.

W ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala na stwierdzenie, że sporny znak towarowy nie był używany w sposób rzeczywisty dla towarów objętych prawem ochronnym w ciągu nieprzerwanego okresu pięciu lat, po dniu wydania decyzji o udzieleniu prawa ochronnego. W aktach sprawy w tym zakresie znajdują się materiały dotyczące kampanii reklamowych i promocyjnych, publikacji prasowych, umów licencyjnych, umów o współpracy z różnymi podmiotami, oświadczenia Skarżącej i A. K. dotyczące ich wzajemnej współpracy. Sąd podziela stanowisko organu (strona 23 zaskarżonej decyzji), w świetle którego istotne w niniejszym postępowaniu mogą być tylko te materiały, które dotyczą okresu od 21 czerwca 2007 r. (data udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy "[...]") do dnia 27 maja 2014 r. (data złożenia pisma Wnioskodawcy z żądaniem stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy). W ocenie Sądu nie można uznać następujących dowodów jako potwierdzających rzeczywiste wykorzystanie znaku towarowego:

1. 1) umów licencyjnych na produkcję i dystrybucję miniatur samochodów oraz katalogów tych miniatur (karty 170-187, tom I akt administracyjnych);
2. 2) umowy zawartej ze spółką [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (karty 166-169, tom I akt administracyjnych), której celem było wytworzenie replik prototypu samochodu [...];
3. 3) umowy o współpracy w zakresie rekonstrukcji samochodu [...] zawartej z Fundacją im. [...] (karty 160-164, tom I akt administracyjnych);
4. 4) dokumentu Wersja koncepcyjna pojazdu [...] (karty 233-236, 259-262, tom II akt administracyjnych);
5. 5) "Komunikatu prasowego" oznaczonego datą 13 maja 2013 r. (karta 237, tom II akt administracyjnych) dotyczącego jedynie planów rozpoczęcia produkcji pojazdów [...];
6. 6) wspólnego oświadczenia Skarżącej i A. K. (karty 268-269, tom II akt administracyjnych) z dnia 16 marca 2015 r. w kwestii prowadzenia prac nad wdrożeniem projektu do seryjnej produkcji samochodu [...];
7. 7) umowy o współpracy z dnia 18 lutego 2015 r. (karty 266-267, tom II akt administracyjnych) zawartej pomiędzy Skarżącą, [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] i A. K. dotyczącej zamiaru współpracy i konsultacji tych podmiotów w zakresie wykonania bryły samochodu [...].

Bezspornym w niniejszej sprawie jest fakt, że żaden samochód nie trafił do seryjnej produkcji i sprzedaży pod marką [...] w analizowanym okresie. Przedstawione w toku postępowania przez Skarżącą materiały nie wskazują, że sporne oznaczenie w badanym okresie było używane w sposób rzeczywisty w Polsce do towarów i usług ujętych w klasach 12 i 37: samochody i części do nich zawarte w klasie 12; obsługa i naprawa samochodów ujęte w klasie 37. W ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza jedynie fakt podejmowania przez Skarżącą przygotowań mających na celu rozpoczęcie produkcji seryjnej samochodów osobowych sygnowanych znakiem "[...]" oraz działaniach promocyjnych z tym związanych.

W konsekwencji należy uznać, że organ prawidłowo stwierdził, iż w analizowanym okresie sporny znak towarowy "[...]" nie był używany w Polsce w sposób rzeczywisty do oznaczania towarów i usług w rozumieniu art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p.

W związku z powyższym przenalizować należy czy w niniejszej sprawie istniały – jak podnosi Skarżąca – ważne powody nieużywania znaku towarowego. Jak wskazała Skarżąca na stronie 12 skargi uwarunkowania polskiego rynku motoryzacyjnego de facto uniemożliwiają uruchomienie produkcji samochodów osobowych z pominięciem długotrwałego procesu przygotowawczego. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że wprowadzenie na rynek nowego modelu pojazdu wymaga znacznych nakładów i wysiłków nie tylko po stronie produkcji samochodu, ale także stworzenia sieci sprzedaży i serwisowania tych pojazdów. Wskazane wyzwania stojące przed producentem samochodów przy wprowadzaniu nowych modeli na rynek – w ocenie Sądu – uznać należy za związane ze zwykłym ryzykiem gospodarczym, które dotyczy działalności każdego przedsiębiorcy. Zdaniem Sądu za prawidłowe uznać należy stanowisko organu zaprezentowane na stronie 33 zaskarżonej decyzji, w świetle którego uwarunkowania polskiego rynku motoryzacyjnego, wysokie koszty wdrożenia projektu samochodu osobowego "[...]", czy inne problemy natury ekonomicznej wskazywane Skarżącą nie stanowią ważnych powodów usprawiedliwiających nieużywanie spornego znaku.

W konsekwencji uznać należy, że wbrew twierdzeniom Skarżącej w niniejszej sprawie nie istniały ważne powody nieużywania znaku towarowego w rozumieniu art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p., co obliguje Sąd do uznania za bezzasadny zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych w sprawie i przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów oraz brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a w konsekwencji wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o błędne ustalenia faktyczne, tj. dokonanie błędnego ustalenia, że brak jest po stronie Skarżącej usprawiedliwionych przyczyn nieużywania znaku towarowego o nr [...] w szerszym zakresie, podczas gdy Skarżąca podjęła i nadal podejmuje wszelkie możliwe działania w celu kontynuowania produkcji nowoczesnego samochodu osobowego [...], co jednak jest niemożliwe z przyczyn niezależnych od Skarżącej.

Konkludując uznać należy, że w niniejszej sprawie organ prawidłowo uznał za uzasadniony wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy "[...]" o numerze [...] z powodu nieużywania tego znaku. W niniejszej sprawie organ prawidłowo ustalił, ze sporny znak towarowy nie był używany w sposób rzeczywisty w obrocie po dacie udzielenia prawa ochronnego, a ponadto nie zachodziły ważne powody nieużywania tego znaku. Zgromadzony materiał dowodowy potwierdzał okoliczność podejmowania przez Skarżącą działań przygotowawczych w celu wprowadzenia do obrotu nowego modelu samochodu, jednakże działania te nie są wystarczające w świetle art. 169 ust. 1 pkt 1 pwp. Wskazany przepis wymaga używania zarejestrowanego znaku towarowego w sposób rzeczywisty w ciągu nieprzerwanego okresu pięciu lat po dniu wydania decyzji o udzieleniu prawa ochronnego. Organ prawidłowo ustalił, że Skarżąca w okresie pięciu lat po dniu wydania decyzji o udzieleniu prawa ochronnego nie wprowadziła do obrotu na terenie Polski usług i towarów sygnowanych spornym znakiem towarowym, a ujętych w klasach 12 i 37: samochody i części do nich zawarte w klasie 12; obsługa i naprawa samochodów ujęte w klasie 37. Dodatkowo Skarżąca w niniejszej sprawie nie wykazała, że zachodziły ważne powody nieużywania przedmiotowego znaku.

W ocenie Sądu na ocenę prawidłowości zaskarżonej decyzji nie ma wpływu kwestia toczącego się sporu sądowego między Skarżącą, a Wnioskodawcą w kwestii zobowiązania Wnioskodawcy do zaprzestania używania znaków towarowych oraz o zobowiązanie do wycofania zgłoszenia znaków towarowych celem ich rejestracji. Zdaniem Sądu postępowanie zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji jako prowadzone w trybie art. 169 ust. 1 pkt 1 oraz art. 169 ust. 2 i ust. 6 p.w.p. ma charakter autonomiczny wobec sporu rozpatrywanego przez sąd powszechny. W konsekwencji za bezzasadny należy uznać sformułowany w skardze zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 256 ust. 1 p.w.p. Na marginesie powyższych uwag wskazać należy, że powołany przez Skarżącą wyrok Sądu Okręgowego w [...] [...] Wydział Gospodarczy z dnia [...] marca 2018 r. sygn. akt [...] został uchylony wyrokiem Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia [...] grudnia 2018 r., sygn. akt [...].

Podsumowując powyższe uznać należy, że pomimo zarzutów podniesionych w skardze, Sąd nie znalazł tego rodzaju uchybień organów, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Stwierdzić zatem należy, że wydane w sprawie decyzje są prawidłowe, a wniesiona skarga podlega oddaleniu.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji.