Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. Nr [...] po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez – skarżącą – "G." Sp. z o.o. w W. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2005 r., zezwalającą na zajęcie pasa drogowego ul. [...] oraz ustalającej opłatę z tego tytułu w wysokości 11.640 zł.
Orzeczenie zostało wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 40 ust. 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 roku, Nr 204, poz. 2086, z późn. zm.) oraz zał. nr 2 do uchwały Nr [...] Rady
W. [...].
Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. Prezydent W. zezwolił "G." Sp. z o.o. na zajęcie pasa drogowego ul. [...] (dz. ew. nr [...] z obr. [...]) w W. w celu wykonania robót budowlanych z przebudową i wykonaniem wjazdu z ul. [...] do budynku biurowego przy ul. [...] oraz remontem chodnika i nawierzchni jezdni pomiędzy wjazdami w okresie od dnia [...] listopada 2005 r. do dnia [...] grudnia 2005 r., w tym na zajęcie jezdni o pow. 315 nr, chodnika o pow. 228 nr oraz wjazdu o pow. 112 nr, oraz ustalającej opłatę z tego tytułu w wysokości 11.640 zł.
Od decyzji organu I instancji odwołanie złożyła "G." Sp. z o.o., podnosząc, iż w jej przekonaniu - prace, dla wykonania których miałoby nastąpić zajęcie pasa drogowego ul. [...], "są typowym wykonaniem modernizacji nawierzchni chodnika (wymiana nawierzchni z jej wzmocnieniem) i jezdni ul. [...] (wymiana krawężników, frezowanie i nowa warstwa ścieralna), które nie podlegają opłatom". Odwołująca wzniosła o "uchylenie opłat związanych z zajęciem jezdni i chodnika, a pozostawienie opłat za wykonanie wjazdu do nowobudowanego budynku w wysokości 1344,00 zł".
Rozpatrując odwołanie Kolegium stwierdziło, że w myśl art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 roku, Nr 204, poz. 2086, z późn. zm.), zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Zezwolenie takie, stosownie do ust. 2 powołanego przepisu, dotyczy m.in. prowadzenia robót w pasie drogowym (pkt 1). Zdaniem Kolegium zajęcie pasa drogowego, zgodnie z wnioskiem złożonym przez skarżącą, miało nastąpić dla realizacji celu wymienionego w art. 40 ust. 2 pkt 1 ustawy o drogach publicznych.
W ocenie Kolegium przepis art. 40 ust. ustawy o drogach publicznych, wskazuje, że za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę, w myśl zaś ust. 4 tegoż przepisu - opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 i 4, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych zajętej powierzchni pasa drogowego, stawki opłaty za zajęcie 1 nr pasa drogowego i liczby dni zajmowania pasa drogowego.
Organ odwoławczy wskazał, że opłata za zajęcie pasa drogowego nie mogła zostać ograniczona tylko do części wynikającej z faktu zajęcia pasa drogowego pod budowę wjazdu, bowiem gdyby nie budowa wjazdu, nie miałoby miejsca ani zajęcie fragmentu jezdni i chodnika, ani wystąpienie konieczności wykonania prac remontowych fragmentów. Innymi słowy - celem zajęcia pasa drogowego w niniejszym przypadku jest wykonanie wjazdu do budynku, konieczność wykonania innych prac i zajęcia dla ich wykonania fragmentu wspomnianego pasa jest jedynie skutkiem owego "głównego" zajęcia.
Organ wskazał, że za związane z pracami zajęcie pasa drogowego - stosownie do art. 40 ust. 3 ustawy o drogach publicznych - pobiera się ("pobiera się", a zatem pobranie opłaty jest w tym wypadku obligatoryjne) opłatę.
Zdaniem organu ustalenie wysokości opłaty nastąpiło w sposób prawidłowy, w oparciu o stawki określone w załączniku nr 1 do uchwały Nr [...] Rady W. [...], w myśl którego stawka za zajęcie 1 m2 jezdni drogi gminnej powyżej 20% do 50% jej szerokości wynosi 2 zł/l dzień zajęcia, za zajęcie 1 m2 chodnika owej drogi - 1 zł/l dzień zajęcia, za zajęcie pozostałych elementów pasa drogowego tejże drogi zaś 1 zł/l dzień zajęcia, brak jest podstaw do uchylenia i/lub zmiany zaskarżonej decyzji.
Skarżący podtrzymał argumentację z odwołania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z ustawą z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), zwaną ustawą o u.s.a., ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwana ustawą o p.p.s.a., ustawą z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1271), zwana ustawą p.w.u.p. postępowanie toczy się na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji naruszają prawo w sposób mający wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z art. 2 Konstytucji, Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Stosownie zaś do art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. W świetle powołanych wyżej przepisów decyzja administracyjna, a w szczególności, jak to ma miejsce w okolicznościach niniejszej sprawy, nakładająca na podmiot obowiązki, musi być oparta na obowiązującym przepisie prawa i zgodna z jego treścią. Tych wymogów nie spełniają wspomniane wyżej decyzje administracyjne.
Okolicznością bezsporną w sprawie jest fakt, iż w myśl art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 roku, Nr 204, poz. 2086, z późn. zm.), zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Faktem jest również, że zajęcie pasa drogowego, zgodnie z wnioskiem złożonym przez skarżącą, miało nastąpić dla realizacji celu wymienionego w art. 40 ust. 2 pkt 1 ustawy o drogach publicznych. Sąd nie kwestionuje również wysokości opłaty, która nastąpiła, w oparciu o stawki określone w załączniku nr 1 do uchwały Nr [...] Rady W. [...], w myśl którego stawka za zajęcie 1 m2 jezdni drogi gminnej powyżej 20% do 50% jej szerokości wynosi 2 zł/l dzień zajęcia, za zajęcie 1 m2 chodnika owej drogi - 1 zł/l dzień zajęcia, za zajęcie pozostałych elementów pasa drogowego tejże drogi zaś 1 zł/l dzień zajęcia, brak jest podstaw do uchylenia i/lub zmiany zaskarżonej decyzji.
Natomiast Sąd nie podziela argumentów organów, iż opłata nie mogła zostać ograniczona tylko do części wynikającej z faktu zajęcia pasa drogowego pod budowę wjazdu. Organy jedynie stwierdziły ale nie wykazały i nie udowodniły, że budowa wjazdów, powodowała konieczność zajęcia opisanego w decyzji fragmentu jezdni i chodnika. Nie wykazano, że w związku z pracami wykonywanymi przy budowie wjazdów wystąpiła konieczności wykonania prac remontowych fragmentów. W ocenie Sądu brak jest dowodów potwierdzających stanowisko organów, iż konieczność wykonania innych prac i zajęcia dla ich wykonania fragmentu wspomnianego pasa jest skutkiem owego "głównego" zajęcia.
Przeprowadzając ponownie postępowanie organ zobowiązany będzie do dokonania powyższych ustaleń i dokładnego opisania stanu faktycznego oraz zajęcia stanowiska w zakresie czy w konkretnym stanie faktycznym podmiot uzyskujący decyzję zezwalającą na zajęcie pasa drogowego jest zobowiązany uiścić stosowną opłatę.
Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c. ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku uchylając zaskarżoną decyzję w części ponad kwotę 1344, 00 zł.
Stosownie do przepisu art. 152 p.p.s.a. orzeczono o niewykonywaniu uchylonych decyzji do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.