Uzasadnienie
Skarżący, Z. T., złożył w dniu 16 kwietnia 2009 r. na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego.
Z informacji podanych w formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz z nadesłanych przez Z.T. dokumentów wynika, iż skarżący pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z żoną i trójką dzieci. Skarżący posiada budynek mieszkalny w stanie surowym [...].
Skarżący uzyskuje dochód z prowadzonej działalności gospodarczej, który w roku 2008 wyniósł 39.3330,05 zł (załączoną kserokopię PIT-36L za rok 2008). Ponadto skarżący w roku 2009 do miesiąca końca miesiąca kwietnia z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, przy przychodach w wysokości 32.325 zł poniósł stratę w wysokości 4269 zł (załączono kserokopię księgi przychodów i rozchodów).
Żona skarżącego z tytułu umowy o pracę uzyskuje wynagrodzenie w wysokości 1600 zł netto miesięcznie (załączono kopię PIT-37 za 2008 r., według którego żona skarżącego w tymże roku osiągnęła dochód w wysokości 19.228 zł),
Ponadto skarżący załączył zaświadczenie banku wskazujące, iż jest zobowiązany do spłaty dwóch kredytów inwestycyjnych na łączną kwotę 62.823 zł, kredytu na rachunku bieżącym związanym z prowadzoną działalnością gospodarczą na kwotę 37.070 (stan zadłużenia według załączonego wyciągu z omawianego rachunku bankowego). Ponadto załączono pismo banku wskazujące na zaciągnięty kredyt hipoteczny w wysokości 196.826 zł.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Jak podnosi w swoim orzecznictwie Sąd Najwyższy (II CZ 104/84) ubiegający się o pomoc w postępowaniu przed sądem winien w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające - może zwrócić się o pomoc państwa.
W sytuacji, gdy zona skarżącego z tytułu wynagrodzenia za pracę uzyskuje dochód w wysokości 1600 zł netto miesięcznie, a skarżący ponosi straty z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, zważając na konieczność pokrycia niezbędnych kosztów utrzymania 5-osobowej rodziny (w tym wydatków związanych z zabezpieczeniem potrzeb dzieci) oraz konieczność spłaty licznych kredytów bankowych, zasadne jest przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie skarżącego od kosztów sądowych.
W związku z powyższym, w myśl art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzeczono jak w sentencji.