Uzasadnienie
W dniu 25 listopada 2014 r. B. K. (nazywany dalej: "skarżący") złożył na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego.
W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną i dwojgiem małoletnich synów, która z tytułu zatrudnienia osiąga miesięczny dochód netto w wysokości około 2 500 złotych. Jest to kwota, do której nie wlicza się nadgodzin i urlopu pracowniczego. Skarżący od dwóch lat nie uzyskuje żadnych dochodów. Skarżący podał, że wraz z żoną dysponuje oszczędnościami na poziomie 11 500 złotych, wynikającymi z wpływu wynagrodzenia żony z tytułu nadgodzin i wyrównania. Skarżący jest właścicielem mieszkania o pow. 66 m 2 i połowy nieruchomości o pow. 602 m2.
Odnosząc się do wniosku w zakresie ustanowenia profesjonalnego pełnomocnika skarżący podał, że przemawia za tym fakt uzyskania przez niego czterech ocen niedostatecznych z egzaminu.
W odpowiedzi na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 11 grudnia 2014 r. skarżący przy piśmie z dnia 2 stycznia 2015 r. przesłał decyzję ustalającą wysokość podatku od nieruchomości położonej w B., zestawienie transakcji za okres 1 października 2014 r. – 31 grudnia 2014 r. łącznie z istniejącymi w ramach rachunku dwoma lokatami terminowymi na kwotę 3500 zł oraz na kwotę 2000 zł, zestawienie transakcji na rachunku karty przedpłaconej skarbonka M. w O., której właścicielem jest żona skarżącego.
Postanowieniem z dnia 2 marca 2015 r. starszy referendarz sądowy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm., nazywanej dalej "p.p.s.a."), odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, uznając, że skarżący nie wykazał, że znajduje się w takiej sytuacji życiowej, w której zdobycie środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe.
Pismem z dnia 16 marca 2015 r. skarżący wniósł sprzeciw od postanowienia z dnia 2 marca 2015 r., zarzucając naruszenie art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Skarżący wyjaśnił, że od dwóch lat nie uzyskuje dochodów. W załączeniu przesłał dokumenty za okres od stycznia do marca 2015 r., wykazujące miesięczny dochód żony w wysokości ok. 2 500 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym.
W myśl art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, ze nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Użyte w cytowanym przepisie określenie "gdy osoba wykaże" oznacza, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania, że jej dochody i sytuacja życiowa nie pozwalają na poniesienie kosztów postępowania. Inaczej mówiąc, to strona powinna należycie uzasadnić i uprawdopodobnić okoliczności, które podaje we wniosku o przyznanie prawa pomocy, gdyż od tego będzie zależało rozstrzygniecie Sądu (J. P. Tarno - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2004, s. 319).
Stosownie do art. 252 § 1 p.p.s.a. osoba fizyczna, która ubiega się o przyznanie prawa pomocy, zobowiązana jest do złożenia oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, jak również dane o stanie rodzinnym oraz oświadczenie strony o niezatrudnieniu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym.
Z przedstawionych przez skarżącego dokumentów, jak również wyjaśnień podanych w uzasadnieniu wniosku i sprzeciwu, wynika, że skarżący nie wykonuje pracy zarobkowej. Osobą pracującą jest żona, której stałe wynagrodzenie w wysokości nieprzekraczającej 2 500 złotych miesięczne, przeznaczone jest na utrzymanie czteroosobowej rodziny, w tym dwójki dzieci, bieżące wydatki: ubrania i wyżywienie oraz opłaty, których wysokość wynosi ok. 1080 złotych miesięcznie.
Na dowód skarżący przedłożył potwierdzenie przelewów za okres trzech miesięcy: styczeń – marzec 2015 r., poprzedzających złożenie sprzeciwu, potwierdzających wysokość podawanego przez stronę wynagrodzenia żony.
W ocenie Sądu, w świetle powyższych ustaleń, wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego lub adwokata zasługuje na uwzględnienie.
W tej sytuacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 260 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.