Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2007 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] działając na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdziło niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy wniesionego przez Z. J. od postanowienia z dnia [...] lutego 2007 roku.
Uzasadniając swoje stanowisko organ wyjaśnił, że postanowieniem z dnia [...] lutego 2007 roku stwierdził niedopuszczalność odwołania wniesionego przez Z. J. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] września 2005 roku odmawiającej wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Postanowienie to zawierało pouczenie, iż jest ono ostateczne w trybie instancyjnym i przysługuje na nie skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniesiona za pośrednictwem Kolegium.
Kolegium stwierdziło więc, iż nie jest dopuszczalne złożenie wniosku o ponowne rozpoznanie postanowienia kończącego postępowanie.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła Z. J., zwana dalej skarżącą. W uzasadnieniu skargi skarżąca przedstawiła stan faktyczny sprawy i podniosła szereg zarzutów, których szczegółowa i wnikliwa analiza pozwala na stwierdzenie, iż dotyczą one w zasadzie decyzji Prezydenta W. z dnia [...] września 2006 roku i zdają się wynikać z niezrozumienia przez skarżącą treści postanowienia z dnia [...] kwietnia 2007 roku.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.
W chwili wpłynięcia odwołania organ odwoławczy ma obowiązek zbadania czy spełnia ono określone warunki formalne m.in. czy zostało wniesione w terminie, czy pochodzi od strony i czy z innych przyczyn jest dopuszczalne. W przypadku stwierdzenia, że wniesiono je po terminie lub jest z innych powodów niedopuszczalne organ odwoławczy wydaje postanowienie w trybie art. 134 k.p.a. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.
Treść art. 134 k.p.a. wskazuje dwie przesłanki skutecznego złożenia odwołania. Jedna z nich ma charakter konkretny i dotyczy zachowania terminu do wniesienia środka prawnego. Drugiej, ujętej w sformułowaniu "niedopuszczalność odwołania", należy przypisać cechy o charakterze ogólnym. Poza taką formułą kodeks nie określa bliżej, jakie warunki decydują o dopuszczalności bądź niedopuszczalności odwołania. Wynikają one jednak z innych jego przepisów stanowiących o przedmiocie zaskarżenia, toku postępowania, a także określających podmioty uprawnione do wniesienia środków prawnych (por. uzasadnienie wyr. NSA z dnia 24 lutego 1992 r., I SA 1318/91, ONSA 1992, nr 3-4, poz. 80).
Odwołanie może być zatem niedopuszczalne zarówno z przyczyn podmiotowych np. gdy zostało wniesione przez osobę nie mającą do tego legitymacji, jak również z przyczyn przedmiotowych takich jak brak przedmiotu zaskarżenia, wyłączenie możliwości wniesienia środka odwoławczego czy też wyczerpanie przysługujących środków odwoławczych.
Jak wynika z akt sprawy postanowienie z dnia [...] lutego 2007 roku zostało prawidłowo doręczone skarżącej. Postanowienie to zawierało prawidłowe pouczenie o przysługującym środku odwoławczym a mianowicie skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożonej w terminie 30 dni od daty doręczenia za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...].
Stwierdzić należy, iż postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania jest postanowieniem kończącym postępowanie a zatem przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Tymczasem skarżąca, wbrew pouczeniu, złożyła wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy w trybie art. 127 § 3 k.p.a.
Ponowne rozpoznanie dopuszczalności odwołania przez organ odwoławczy w trybie art. 127 § 3 k.p.a., tj. wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej postanowieniem wydanym na podstawie art. 134 k.p.a., naruszałoby rażąco zasadę dwuinstancyjności, powodowałoby bowiem to, że postępowanie administracyjne stałoby się trójinstancyjne, gdyż odwołanie zostałoby rozpatrzone w dwóch instancjach - odwoławczej i z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. A zatem doszłoby do rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Reasumując powyższe brak jest podstaw do uznania, iż zaskarżone postanowienie narusza prawo w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.
Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.