Uzasadnienie
W złożonym na urzędowym formularzu PPF wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca K. S. zażądała zwolnienia od kosztów sądowych, powołując się na brak środków finansowych oraz dochodów. Z informacji podanych w formularzu wniosku wynika, że skarżąca sama prowadzi gospodarstwo domowe Jej majątek wyczerpuje lokal mieszkalny o powierzchni [...] m2 oraz garaż o powierzchni [...] m2. Skarżąca załączyła wypis z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, który potwierdza, iż skarżąca iż od [...] 2013 r. nie prowadzi działalności gospodarczej.
W piśmie z [...] lipca 2016 r. skarżąca wskazała, że nie posiada żadnych rachunków bankowych bądź lokat. W konsekwencji skarżąca nie osiąga żadnych dochodów, jak również nie dysponuje żadnymi oszczędnościami. Podniosła, iż egzystuje dzięki wsparciu finansowemu bliskich.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 2 października 2009 r. (sygn. akt II OZ 822/09) udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest obiektywnie niemożliwe. Instytucja ta przeznaczona jest przede wszystkim dla osób o bardzo niskich dochodach lub całkowicie tych dochodów pozbawionych, które z uwagi na swą sytuację materialną nie są w stanie pokryć kosztów związanych z postępowaniem sądowym.
Mając na uwadze okoliczność, że skarżąca nie uzyskuje żadnych dochodów, uznać należy, że skarżąca nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.