Uzasadnienie
M. B., zwany dalej skarżącym, zakupił od "Z." Sp. z o.o. w W. licencjonowanego punktu zbiórki (demontażu) samochód osobowy marki [...] (z 1997 r.), który w przeszłości miał numer rejestracyjny [...] i numer nadwozia [...]. Pojazd ten Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w [...]. włączył do ewidencji zabytków pod numerem [...]. Pojazd zabytkowy, w myśl art. 79 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), może podlegać wtórnej rejestracji. Zważywszy na zatarcie numeru nadwozia pojazdu w następstwie przeprowadzonego demontażu, oraz mając na uwadze zamiar skarżącego ponownej rejestracji pojazdu, zwrócił się on do Prezydenta W. z wnioskiem o umieszczenie na nadwoziu pojazdu zatartej cechy identyfikacyjnej pojazdu, stosownie do przepisu art. 66a ust. 2 powołanej ustawy. Zgodnie z tym przepisem starosta właściwy w sprawach rejestracji pojazdu wydaje decyzję o nadaniu cech identyfikacyjnych w przypadku pojazdu: zbudowanego przy wykorzystaniu nadwozia, podwozia lub ramy konstrukcji własnej, którego markę określa się jako "SAM" (1); w którym dokonano wymiany ramy lub podwozia na odpowiednią ramę lub podwozie bez numeru fabrycznego (2); odzyskanego po kradzieży, w którym cecha identyfikacyjna uległa zatarciu lub sfałszowaniu (3); nabytego na licencji publicznej lub od podmiotu wykonującego orzeczenie o przepadku pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, w którym cecha identyfikacyjna uległa zatarciu lub sfałszowaniu (4); w którym cecha identyfikacyjna uległa zatarciu lub sfałszowaniu, a prawomocnym orzeczeniem sadu zostało ustalone prawo własności pojazdu (5); w którym cecha identyfikacyjna uległa skorodowaniu lub została zniszczona podczas wypadku drogowego albo podczas naprawy (6).
Do wspomnianego wniosku skarżący załączył opinię zespołu rzeczoznawców samochodowych, maszyn i urządzeń A. Sp. z o.o. w W.. Według tej opinii pojazd w przeszłości posiadał numer rejestracyjny [...] i numer nadwozia [...], a zatem znana jest jego tożsamość. Opinia potwierdza zniszczenie numeru nadwozia w następstwie demontażu pojazdu. Pojazd ten kwalifikuje się do nabycia numeru nadwozia.
Ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2006 r. [...] utrzymano w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...]. Według SKO, podzielającego stanowisko organu I instancji, zniszczenie numeru nadwozia w wyniku demontażu pojazdu nie jest okolicznością, która uzasadnia nadanie cech identyfikacyjnych pojazdu w świetle przepisów art. 66a ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drodowym.
W skardze na powyższą decyzję, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący w odmowie nadania numeru identyfikacyjnego pojazdu zarzuca naruszenie przepisów art. 66a ust. 2 cytowanej ustawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądu administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wchodzi więc tutej w grę kontrola aktów lub czynnosci z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Ponadto w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Kontrolując zaskarżoną decyzję pod kątem powyższych kryteriów skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja narusza prawo, a w szczególności przepis art. 66a ust. 2 pkt 5 i 6 powołanej ustawy.
W sprawie jest niesporna tozsamość pojazdu oraz przysługujące skarżacemu prawo własności do wspomnianego pojazdu. Niesporne jest także zniszczenie umieszczonego na nadwoziu numeru idntyfikacyjnego pojazdu w wyniku jego demontażu.
Powyższa okliczność w pierwszej kolejności mieści się w treści przepisu art. 66a ust. 2 pkt 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym. W myśl tego przepisu, jak to już wyżej wskazano, starosta właściwy w sprawach rejestracji pojazdu wydaje decyzję o nadaniu cech identyfikacyjnych w przypadku pojazdu, w którym cecha identyfikacyjna ulegla zatarciu lub sfałszowniu, a prawomocnym orzeczeniem sądu zostało ustalone prawo własności pojazdu. W sprawie mamy do czynienia z zatarciem numeru identyfikacyjnego pojazdu, w rozumieniu powołanego wyżej przepisu, a to w następstwie jego demontażu. Jednocześnie, mając na uwadze niekwestionowanie przez organ prawa własności skarżacego do tego pojazdu, nie zachodzila w ogóle jakakolwiek potrzeba ustalenia tej okoliczności przez sąd powszechny.
Można również, przyjmując rozszerzajacą wykładnię przepisu art. 66a ust. 2 pkt 6 cytowanej ustawy, zasadnie bronić stanowiska skarżacego, ze równoznacznie ze zniszczeniem numeru rejestracyjnego pojazdu podczas jego naprawy, co uzasadnia nadanie cechy identyfikacyjnej, jest zniszczenie wspomnianego oznaczenia spowodowane demontażem pojazdu.
Skoro zatem zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji naruszaja powołane wyżej przepisy, należało uchylic te decyzje, stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.