Uzasadnienie
Pismem z dnia 2 lutego 2007 r. skarżący C. M., złożył za pośrednictwem Głównego Inspektora Transportu Drogowego skargę na postanowienie ww. organu z dnia [...] stycznia 2007 r., Nr [...] w przedmiocie oddalenia wniosku o wstrzymanie natychmiastowej wykonalności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2006 r., Nr [...] o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 7 450 złotych za naruszenie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowy (Dz. U. Nr 204, poz. 2088 ze zm.).
Decyzją z dnia [...] listopada 2006 r., Nr [...] [...]Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącego, C. M. karę pieniężną w wysokości 7 450 złotych. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło:
ـ wykonywanie transportu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, które nie zostało poddane wymaganej kontroli okresowej,
ـ samowolna ingerencja w urządzenie kontrolujące,
ـ przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy,
ـ skrócenie dziennego czasu odpoczynku.
Pismem z dnia 13 grudnia 2006 r. skarżący złożył do organu wniosek o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności ww. decyzji. Wniosek uzasadniał faktem nie wykazania przez organ istnienia przesłanek określonych w art. 108 kpa, przemawiających za koniecznością nadania decyzji z dnia [...] listopada 2006 r. rygoru natychmiastowej wykonalności.
Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2007 r., Nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 135 kpa oddalił wniosek skarżącego.
W złożonej na wskazane wyżej postanowienie skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący powtórzył argumenty zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania oraz wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz ponowne przeanalizowanie jego prośby o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji z dnia [...] listopada 2006 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.
Przedmiotem rozpoznania Sądu była skarga na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2007 r., Nr [...] w przedmiocie oddalenia wniosku o wstrzymanie natychmiastowej wykonalności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2006 r., Nr [...] o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 7 450 złotych
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) określającym właściwość rzeczową sądów administracyjnych sądy, wykonując kontrolę działalności administracji publicznej, orzekają w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
Stosownie do art. 141 § 1 kpa na wydane w toku postępowania postanowienie służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. W pozostałych wypadkach zażalenie jest niedopuszczalne, co ma miejsce w badanej sprawie, ponieważ kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje możliwości złożenia zażalenia na postanowienie dotyczące oddalenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W myśl art. 142 kpa strona może takie postanowienia zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji.
W konsekwencji powyższego Sąd w pełni podzielił argumenty organu zawarte w odpowiedzi na skargę i uznał, iż skoro zaskarżone postanowienie nie należy do kategorii aktów określonych w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. tj. nie może być zaskarżone zażaleniem ani nie kończy postępowania, czy też nie rozstrzyga sprawy administracyjnej co do jej istoty, to skarga wniesiona do sądu na takie postanowienie jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1.w zw. art. 58 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.