Uzasadnienie
Uzasadnienie:
Pismem z dnia [...] października 2014 r. skarżąca "W." z siedzibą w Z. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na pismo Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] października 2014 r., nr [...] informujące "o braku możliwości prawnych dalszego prowadzenia postępowania na podstawie wniosku [...] oraz zmiany decyzji Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji nr [...], na mocy której Fundacja "L." z siedzibą w W. nadaje program pod nazwą "T". Skarga została uzupełniona pismem z dnia [...] października 2014 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie.
Postanowieniem z dnia 11 lutego 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, odrzucił skargę "W." Sp. z o.o. z siedzibą w Z. na pismo Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] października 2014 r. nr [...]. Jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia Sąd wskazał art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej ppsa), w myśl którego skarga podlega odrzuceniu jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
W ocenie Sądu pismo z dnia [...] października 2014 r. na które wniesiono skargę do Sądu stanowi jedynie wyjaśnienie organu odnośnie braku możliwości prawnej dalszego prowadzenia postępowania w sprawie z wniosku nr [...] oraz zmiany decyzji Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...]. Pismo to nie stanowi zatem czynności z zakresu administracji publicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ppsa, gdyż nie ma charakteru władczego oraz nie kształtuje praw i obowiązków wynikających z przepisów prawa administracyjnego materialnego. Wobec powyższego Sąd uznał, iż sprawa objęta niniejszą skargą nie podlega właściwości rzeczowej (kognicji) sądu administracyjnego.
Odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu w dniu 19 lutego 2015 r. przy piśmie z dnia 13 lutego 2013 r. W punkcie 2 tego pisma sądowego pouczono skarżącego o trybie wniesienia skargi kasacyjnej, w tym o obowiązku jej sporządzenia przez profesjonalnego pełnomocnika.
W dniu 17 marca 2015 r. drogą elektroniczną wpłynęło do Sądu pismo sporządzone osobiście przez skarżącego, nazwane skargą kasacyjną.
Zarządzeniem z dnia 20 marca 2015 r., wezwano skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi kasacyjnej poprzez jej podpisanie w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia.
W dniu 18 marca 2015 r. (data nadania pisma) przed doręczeniem skarżącemu zarządzenia z dnia 20 marca 2015 r., skarżący nadesłał podpisany egzemplarz skargi kasacyjnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 173 § 1 ppsa od wyroku wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skargę tę może wnieść zarówno strona, jak i prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka po doręczeniu im odpisu orzeczenia z uzasadnieniem (art. 173 § 2 ppsa)
Możliwość osobistego wniesienia skargi kasacyjnej przez stronę postępowania została jednakże ograniczona brzmieniem przepisu zawartego w art. 175 § 1 ppsa. Przepis ten wprowadza tzw. przymus adwokacko-radcowski, co oznacza, że podmiotami uprawnionymi do sporządzania skargi kasacyjnej są adwokat i radca prawny, a także - po myśli § 2 art. 175 ppsa - inne wskazane ustawą osoby, czyli sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem. Omawianego przymusu adwokacko-radcowskiego nie stosuje się także gdy skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 2).
Z kolei, z mocy § 3 art. 175 ppsa, skarga kasacyjna może być sporządzona przez doradcę podatkowego - w sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami, jak również przez rzecznika patentowego - w sprawach własności przemysłowej.
W treści skargi kasacyjnej A. F. podpisujący w imieniu spółki skargę kasacyjną nie wskazał, aby należał do określonego w komentowanym przepisie kręgu podmiotów. Nie wynika to również z akt administracyjnych i sądowych sprawy. W tym miejscu odnotować przyjdzie trafne stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, wedle którego skarga kasacyjna podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna z powodu wniesienia jej z naruszeniem art. 175 ppsa, bez wzywania do usunięcia braków. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem wniesienie skargi kasacyjnej sporządzonej przez osobę, jeżeli nie ma ona kwalifikacji wymienionych w art. 175 §1 ppsa, nie jest brakiem formalnym podlegającym usunięciu, ale brakiem uzasadniającym odrzucenie skargi kasacyjnej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2004 r., FSK 3/04, dostępne: System Informacji Prawnej LEX nr 83280).
W świetle powyższego stwierdzić przyjdzie, że w rozpoznawanej sprawie sporządzenie skargi kasacyjnej osobiście przez skarżącego, pomimo prawidłowego pouczenia o obowiązku sporządzenia skargi przez profesjonalnego pełnomocnika, skutkować musi zatem uznaniem jej za niedopuszczalną, a w konsekwencji podlegającą odrzuceniu.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 178 ppsa, zgodnie z którym wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, orzeczono jak w sentencji postanowienia.