Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] września 2011 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2008 r. Nr [...] nakładającą na "K." S.A. z siedzibą w K. (dalej także: skarżąca) karę pieniężną. Zaskarżona decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżącej w dniu 7 października 2011 r.
Pismem z dnia 4 listopada 2011 r. skarżąca, reprezentowana przez radcę prawnego, nadała skargę przesyłką poleconą w Urzędzie Pocztowym w dniu 7 listopada 2011 r. na adres: ul. M. [...],[...] W.. Następnie Urząd Pocztowy – W. [...] zwrócił przesyłkę adresatowi w dniu 15 listopada 2011 r. z adnotacją "Adresat wyprowadził się" (pieczęć UP na zwróconej przesyłce – k. 18 verte).
Pismem z dnia 28 listopada 2011 r. (data nadania w UP) skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W treści wniosku wskazała, że skarga została nadana na adres organu tożsamy z adresem, na który strona skarżąca wysłała poprzednią skargę w tej sprawie. Skarżąca stwierdziła, że UP dokonał zwrotu przesyłki w dniu 22 listopada 2011 r. Podniosła także, że decyzja będąca przedmiotem skargi oznacza organ administracji publicznej poprzez wyłączne wskazanie nazwy organu, bez podania danych indywidualizujących, w tym danych adresowych. Strona wskazała, że uzasadnione jest oczekiwanie, aby oznaczenie zarówno organu, jak i strony w decyzji było analogiczne – wskazywało nazwę i adres siedziby, szczególnie w sytuacji, gdy organ zmienia siedzibę.
Strona skarżąca podniosła, że decyzja, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa albo skargi. Według skarżącej przepisy dotyczące pouczenia o dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie wskazują na obowiązek, konieczność, czy też nawet na możliwość wskazywania, bądź informowania o oznaczeniu organu pozwalającym na jego identyfikację adresową.
Zdaniem strony skarżącej brak oznaczenia adresu siedziby organu w nagłówku decyzji, i to w przypadku zmiany siedziby organu, nie może powodować negatywnych skutków dla strony.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odmówienie przywrócenia terminu do wniesienia skargi do Sadu, na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., nazywanej dalej "p.p.s.a.").
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważa, co następuje.
Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie jest zasadny.
Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.)., czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna.
Art. 86 § 1 p.p.s.a stanowi, iż w przypadku jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.
Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu i równocześnie z wnioskiem należy dokonać czynności, której strona nie dokonała w terminie (art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a.) w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
W myśl art. 88 p.p.s.a., spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu Sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym
A zatem, w pierwszej kolejności należało ustalić, czy skarżąca dochowała terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, gdyż od spełnienia tego warunku zależy możliwość jego merytorycznego rozpoznania przez Sąd.
Na podstawie przedłożonych przez stronę dokumentów Sąd nie jest w stanie z całą pewnością ustalić daty zwrotu błędnie zaadresowanej przesyłki, a co za tym idzie nie jest w stanie ustalić czy pełnomocnik, składając wniosek, dochował terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a. czyli, że wniosek złożył w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu.
Mając na uwadze postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 2011 r., sygn. akt I Oz 65/11 (por. postanowienie NSA z dnia 2 lutego 2011 r. sygn. akt I Oz 65/11, B. Dauter, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, Wydanie 3, LexisNexis Warszawa 2011, str. 291), z którego wynika, że - skoro ustawodawca nie nakłada na stronę składającą wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności, obowiązku uprawdopodobnienia zachowania wspomnianego siedmiodniowego terminu określonego w art. 87 § 1 p.p.s.a., a strona nie wskazała w stopniu dostatecznym okoliczności dotyczących jej zachowania, zaś Sąd nie jest w stanie z całą pewnością ustalić, iż strona terminu tego nie zachowała - to Sąd rozpatrujący sprawę powinien rozpoznać przedmiotowy wniosek merytorycznie, tzn. uwzględnić go lub oddalić.
W związku z istniejącymi wątpliwościami co do zachowania terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, Sąd postanowił rozpoznać przedmiotowy wniosek merytorycznie w trybie przewidzianym w art. 86 § 1 p.p.s.a..
Przystępując do rozpatrzenia okoliczności podnoszonych we wniosku o przywrócenie terminu, należy podkreślić, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wówczas, gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy. Brak winy oznacza sytuację, w której wystąpiły niezależne od strony i niemożliwe do przezwyciężenia okoliczności, z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu.
Oceniając wystąpienie tej przesłanki, Sąd przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Przywrócenie terminu nie jest zatem dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa.
W uzasadnieniu rozpatrywanego wniosku jako okoliczność wyłączającą brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, skarżąca wskazała, że decyzja będąca przedmiotem skargi oznacza organ administracji publicznej poprzez wyłączne wskazanie nazwy organu, bez podania danych adresowych. Skarżąca stwierdziła, że brak wskazania w nagłówku zaskarżonej decyzji adresu organu administracji publicznej nie może jej obciążać winą za niewłaściwe zaadresowanie skargi.
W świetle przytoczonych we wniosku okoliczności wyłączających winę w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej, przedstawione argumenty strony należało uznać za chybione. Z akt sprawy wynika bezspornie, że zaskarżona decyzja zawierała wyczerpujące i jasne pouczenie o terminie i sposobie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W pouczeniu decyzji został wskazany adres, na który należało przesłać skargę, tj. Główny Inspektor Transportu Drogowego, ul. P. [...],[...] W. (k.-29 v. akt administracyjnych). Adres ten został także wskazany na zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji, podpisanym przez pełnomocnika skarżącej
Nieuwaga strony skarżącej, czy też przeoczenie - nie są okolicznościami nadzwyczajnymi wykluczającymi brak winy, szczególnie w sytuacji, gdy skarżąca jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą, a tym samym zobowiązaną do prowadzenia spraw związanych z prowadzoną działalnością ze szczególną starannością.
Rozstrzygając złożony wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi należy zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 lutego 2011 r. sygn. akt II OZ 54/11 uznał, iż nadanie skargi na niewłaściwy adres organu nie stanowi podstawy uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, zaś w postanowieniu z dnia 1 grudnia 2008 r. sygn. akt II OZ 1261/08 wyraził pogląd, iż strona, która mimo prawidłowego pouczenia nie stosuje się do niego, nie może skutecznie powoływać się na brak winy w uchybieniu terminu, jeśli nie zaistniały przeszkody fizyczne uniemożliwiające dokonanie czynności w przepisanym terminie. Błędu polegającego na nieprawidłowym zaadresowaniu przesyłki nie można zaliczyć do przeszkód, których nie można przewidzieć i przezwyciężyć.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.