Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 58 § 1 i art. 59 § 2 k.p.a. po rozpoznaniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2011 r. o nałożeniu na M. C. kary pieniężnej w wysokości 5.900 zł – odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
Skarżący – M. C. we wniosku o przywrócenie terminu wskazał, że decyzja nie została mu doręczona z winy placówki pocztowej obsługującej rejon, gdzie zamieszkuje, podniósł, że nie otrzymał żadnego zawiadomienia o nadesłaniu przesyłki pocztowej, a o wydanej decyzji dowiedział się dopiero z chwilą wszczęcia czynności egzekucyjnych.
Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ administracyjny przytoczył treść art. 58 § 1 i 2 k.p.a. i wyjaśnił przesłanki, które muszą zostać spełnione, ażeby uchybiony termin mógł zostać przywrócony. Następnie powołując się na treść art. 44 k.p.a. organ wskazał, że z informacji podanych na kopercie zawierającej decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2011 r. wynika, iż przesyłkę awizowano dwukrotnie: w dniu 13 grudnia 2011 r. i w dniu 20 grudnia 2011 r. Przesyłka ta nie została odebrana i w dniu 30 grudnia 2011 r. została zwrócona przez pocztę z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie".
Organ stwierdził, że wskazane w art. 58 k.p.a. przesłanki nie zostały spełnione bowiem skarżący nie uprawdopodobnił, iż uchybienie terminu do złożenia odwołania nastąpiło bez jego winy. Zauważył ponadto, że skarżący do wniosku o przywrócenie terminu nie załączył chociażby kopii reklamacji złożonej na czynności placówki pocztowej, której prawidłowość działania kwestionuje.
Na powyższe postanowienie z dnia [...] marca 2012 r. skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której powtórzył argumentację z wniosku o przywrócenie terminu o braku doręczenia mu decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2011 r. oraz nieotrzymaniu żadnego zawiadomienia o nadesłaniu przesyłki pocztowej i informacji o możliwości jej odebrania w placówce pocztowej.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 z 2002 r. poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną- zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a.
Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że skarga jest zasadna i skutkuje uchyleniem zaskarżonego postanowienia.
Organ uznał, że skarżącemu została doręczona decyzja organu I instancji w ramach tzw. doręczenia zastępczego nie wskazując przy tym daty tego doręczenia.
Procedurę doręczeń decyzji administracyjnych regulują przepisy Rozdziału 8 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zasadą jest, że doręczenie następuje do rąk adresata (art. 42 § 1, 2 i 3 k.p.a.). W razie nieobecności adresata doręczenia można dokonać za pokwitowaniem dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi (art. 43 zd. 1 k.p.a.). W razie niemożności dokonania doręczenia w powyższy sposób, przepis art. 44 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. przewiduje możliwość zastosowania tzw. doręczenia zastępczego. W przypadku doręczenia przez pocztę, przechowuje się pismo przez okres czternastu dni w placówce pocztowej (art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a.). Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w placówce pocztowej, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 k.p.a.).
W przypadku niepodjęcia przesyłki w powyższym siedmiodniowym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 k.p.a.). W takiej sytuacji, zgodnie z art. 44 § 4 k.p.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, na jaki pozostawiono pismo w placówce pocztowej, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.
Instytucja doręczenia zastępczego stwarza domniemanie doręczenia. Uchybienie któremukolwiek z elementów tej procedury powoduje, iż strona zeń korzystająca nie będzie mogła skutecznie powołać się na domniemanie doręczenia. Podobnie przyjął Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 22 lutego 2001 r., sygn. akt III RN 70/00 (OSNP 2001/19/574), w którym stwierdzono, iż dla skuteczności doręczenia pisma w trybie art. 44 k.p.a. niezbędne jest zawiadomienie adresata o złożeniu pisma na okres siedmiu dni we wskazanym urzędzie pocztowym. O fakcie złożenia przesyłki na określony czas w placówce pocztowej musi być zatem dokonana stosowna adnotacja doręczyciela na dowodzie doręczenia przesyłki. Samo umieszczenie na kopercie zawierającej przesyłkę lub na dowodzie potwierdzającym doręczenie pisma pieczęci urzędu pocztowego i daty, czy wzmianki o awizowaniu przesyłki nie może być wystarczające do przyjęcia, że spełnione zostały przesłanki doręczenia pisma ustanowione w art. 44 k.p.a. Bezwarunkowo konieczna jest wyraźna adnotacja, że doręczyciel zawiadomił adresata o przesyłce w sposób określony w art. 44 k.p.a. (por. wyrok NSA z 23 września 2009 r., sygn. akt I OSK 1359/08, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl.).
Na znajdujących się w aktach administracyjnych potwierdzonych za zgodność z oryginałem kopiach potwierdzenia odbioru i koperty zawierającej przesyłkę brak jest informacji doręczyciela, czy i w jaki sposób doręczyciel powiadomił adresata o przesyłce. Skoro zatem na przesyłce, jak i na zwrotnym poświadczeniu odbioru, brak jest informacji o sposobie zawiadomienia adresata o przesyłce, to tym samym nie było podstaw do przyjęcia fikcji doręczenia zastępczego. W sytuacji bowiem, gdy nie wiadomo, czy doręczyciel uczynił zadość wymogom ustanowionym w art. 44 k.p.a. doręczenia nie można uznać za dokonane.
W tej sytuacji doręczenie zastępcze należy uznać za pozbawione skutków prawnych. Tym samym nie można przyjąć, że decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2011 r. została skutecznie doręczona skarżącemu i w konsekwencji termin do wniesienia odwołania upłynął. W związku z tym należy stwierdzić, że Główny Inspektor Transportu Drogowego błędnie uznał skuteczność doręczenia dokonanego w trybie art. 44 k.p.a.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 wyroku, rozstrzygając w pkt 2 na mocy art. 152 p.p.s.a., iż uchylone postanowienie nie podlega wykonaniu.
[pic][pic][pic][pic] [pic]
Dół formularza
Początek formularza