Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] września 2013 r. S. z siedzibą we W. zwróciła się do Komisji Nadzoru Finansowego o dopuszczenie jej jako organizacji społecznej do udziału w postępowaniu dotyczącym zatwierdzenia statutu K. z siedzibą w S.. W podstawie prawnej swego wniosku S. powołała art. 31 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), wskazując, że jako organizacja spółdzielcza może w sprawie dotyczącej innego podmiotu występować z żądaniem dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu, zważywszy że uzasadnione jest to zarówno jej celami statutowymi, jak i przemawia za tym interes społeczny. S. jest członkiem Walnego Zgromadzenia [...] i bierze czynny udział w tworzeniu i funkcjonowaniu spółdzielczego ruchu Kas, którego celem jest zapewnienie wspólnych korzyści dla ich członków. Sprawność funkcjonowania tego ruchu zależy natomiast od podstaw normatywnych, w tym również od treści postanowień statutu [...], w którym uregulowane są m.in. kwestie związane z członkostwem w [...], prawa i obowiązki członków oraz zagadnienia dotyczące organów [...].
Zatem interes społeczny przemawia za dopuszczeniem S. do udziału w przedmiotowym postępowaniu. Również cele statutowe uzasadniają ten udział, bowiem S. prowadzi działalność społeczną i oświatowo – kulturalną na rzecz swoich członków i ich środowiska oraz współdziała w tym zakresie z innymi organizacjami społecznymi i związkami zawodowymi.
Postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] Komisja Nadzoru Finansowego, stosując art. 31 § 2 w związku z art. 31 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 11 ust. 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 1149 ze zm.), odmówiła S. z siedzibą we W. dopuszczenia do udziału w prowadzonym postępowaniu administracyjnym w sprawie zatwierdzenia statutu K. z siedzibą w S. W uzasadnieniu postanowienia Komisja podała, że S. jest organizacją społeczną, w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 5 kpa, wszak tworzy organizację spółdzielczą, a tego rodzaju organizacje zostały wymienione wprost w tym przepisie.
Niezależnie jednak od tego, organizacja społeczna może wnosić o dopuszczenie jej do udziału w postępowaniu administracyjnym dotyczącym innego podmiotu tylko w przypadku spełnienia warunków przewidzianych w art. 31 § 1 pkt 2 kpa. Tymi warunkami są: cel statutowy i interes społeczny. Zdaniem Komisji, S. nie spełnia obu tych warunków, bowiem powoływane przez nią we wniosku okoliczności wskazują, że chce ona poprzez uczestnictwo w tym postępowaniu realizować swoje własne interesy. W przypadku [...] i S. ich interesy są zbieżne i pokrywają się, co wynika choćby z faktu, że obydwa podmioty są zobligowane do dbałości o interesy uczestników poszczególnych Kas.
Natomiast dopuszczenie organizacji społecznej do udziału w toczącym się postępowaniu, które dotyczy innego podmiotu, nie może sprzyjać realizacji jej własnych interesów, gdyż byłoby to sprzeczne z przesłanką interesu społecznego. Realizacji własnych interesów w takim postępowaniu nie mogą ponadto sprzyjać powoływane przez S. cele statutowe, a to z tego względu, że w istocie nie służyłyby one wymaganiom racjonalnie pojmowanej kontroli społecznej. Ścisłe powiązanie [...] ze S. niweczy zarówno przesłankę celu statutowego, jak i interesu społecznego, co oznacza, że w takiej sytuacji wykluczona jest możliwość jej udziału w postępowaniu dotyczącym [...] w trybie art. 31 § 1 pkt 2 kpa.
Powyższe postanowienie S. z siedzibą we W. uczyniła przedmiotem wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, wnosząc o jego uchylenie i dopuszczenie jej do udziału w postępowaniu dotyczącym zatwierdzenia statutu K. z siedzibą w S. S. zarzuciła naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 31 i art. 77 kpa, podnosząc, że w sprawie spełnione zostały wszelkie podstawy do tego, by mogła uczestniczyć w toczącym się postępowaniu na prawach strony. Jej zdaniem, w sprawie spełniona jest zarówno przesłanka celu statutowego, jak i interesu społecznego, a zatem Komisja Nadzoru Finansowego powinna po wnikliwej i wszechstronnej analizie stanu sprawy wydać postanowienie pozytywne.
Postanowieniem z dnia [...] września 2014 r. nr [...] Komisja Nadzoru Finansowego, mając za podstawę art. 31 § 2 zdanie drugie w związku z art. 127 § 3 i art. 144 kpa oraz art. 11 ust. 5 i 6 ww. ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym, utrzymała w mocy zaskarżone postanowienie, nie znajdując przesłanek do uwzględnienia wniosku.
W motywach rozstrzygnięcia Komisja wyjaśniła, że organizacja społeczna, będąc dopuszczoną do udziału na prawach strony w cudzej sprawie, musi działać w interesie społecznym, dokonując przy tej okazji społecznej kontroli prowadzonego postępowania. W żadnym zaś wypadku motywem jej działań nie może być obrona własnych interesów. Gdyby bowiem sprawa dotyczyła jej własnych interesów, to uzasadniony byłby jej udział w sprawie jako strony, w rozumieniu art. 28 kpa, a nie podmiotu na prawach strony. Jeśli więc przedmiotem postępowania administracyjnego jest interes prawny lub obowiązek organizacji społecznej lub też gdy organizacja społeczna żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek, wówczas jest stroną postępowania administracyjnego, co jednocześnie wyklucza w takiej sytuacji stosowanie art. 31 § 1 pkt 2 kpa. Komisja podkreśliła, że z tego względu wszystkie okoliczności, które odnoszą się do własnego interesu S., umiejscawiają ją raczej w pozycji strony postępowania i w konsekwencji przemawiają za negatywnym rozpatrzeniem jej wniosku o dopuszczenie do udziału w toczącym się postępowaniu o zatwierdzenie statutu [...] w trybie tego przepisu.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. z siedzibą we W. wniosła o stwierdzenie nieważności obu wydanych w sprawie postanowień, ewentualnie o ich uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a to: art. 156 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 12 ww. ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym, poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia przez Zastępcę Przewodniczącego KNF bez wskazania pełnej podstawy prawnej i bez powołania upoważnienia do działania w imieniu Komisji, co – jej zdaniem – wskazuje na naruszenie przepisów o właściwości, skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego postanowienia; art. 156 § 1 pkt 1 w związku z art. 126 kpa, poprzez ich niezastosowanie i niestwierdzenie przez Komisję nieważności postanowienia Przewodniczącego KNF z dnia [...] maja 2014 r. w sytuacji, gdy postanowienie to wydane zostało bez ważnego upoważniania do działania w przedmiotowej sprawie w imieniu Komisji, która to wada kwalifikowana jest jako naruszenie przepisów o właściwości organu; art. 6, art. 7, art. 8, art. 31, art. 77 i art. 80 kpa, poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, w następstwie czego doszło do bezpodstawnej odmowy dopuszczenia na prawach strony S. do toczącego się postępowania administracyjnego w przedmiocie zatwierdzenia statutu [...].
Ponadto, strona skarżąca zarzuciła także naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 31 kpa, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy zarówno cele statutowe, jak i interes społeczny przemawiają za dopuszczeniem na prawach strony S. do toczącego się postępowania administracyjnego w przedmiocie zatwierdzenia statutu [...].
W odpowiedzi na skargę Komisja Nadzoru Finansowego wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko prezentowane w motywach zaskarżonego postanowienia.
K. z siedzibą w S., będąca uczestnikiem niniejszego postępowania, nie przedstawiła stanowiska procesowego w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia i to z przepisami obowiązującymi w dacie jego wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.
Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.
Najdalej idącym zarzutem skargi jest zarzut nieważności podjętych w sprawie postanowień z uwagi na wydanie ich przez osoby niemające właściwego upoważnienia Komisji Nadzoru Finansowego. Zarzut ten nie jest jednak trafny, gdyż podjęte w sprawie postanowienia nie naruszają przepisów o właściwości.
Zaskarżone postanowienie zostało podpisane przez Zastępcę Przewodniczącego KNF, natomiast poprzedzające je postanowienie z dnia [...] maja 2014 r. podpisał Przewodniczący Komisji. Z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 1149 ze zm.) wynika, że Komisja może upoważnić Przewodniczącego Komisji, Zastępców Przewodniczącego oraz pracowników Urzędu Komisji do podejmowania działań w zakresie właściwości Komisji, w tym do wydawania postanowień i decyzji administracyjnych. Zastrzeżenia poczynione w ustępie 2 i 2a tego przepisu wskazują, że upoważnienie, o którym mowa w ust. 1, nie może dotyczyć określonych w przepisach odrębnych rozstrzygnięć co do istoty sprawy, a także rozstrzygnięć co do istoty sprawy, które podejmowane są w trybie ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 1450 ze zm.), w tym m.in. rozstrzygnięć co do istoty sprawy, podejmowanych w przedmiocie zatwierdzenia statutu K. (art. 12 ust. 2a pkt 9 ww. ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym).
W sprawie niniejszej przedmiotem kontroli Sądu nie jest jednak rozstrzygnięcie co do istoty sprawy, a zatem powyższe zastrzeżenie nie ma w niej zastosowania. Jakkolwiek wydane w sprawie postanowienia zostały podjęte w sprawie dotyczącej zatwierdzenia statutu K. z siedzibą w S., to jednak nie stanowią one rozstrzygnięć co do istoty sprawy. Są to bowiem postanowienia incydentalne, do których ma zastosowanie zasada ogólna, wynikająca z treści ustępu 1 art. 12 ww. ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym. W tym zakresie zarówno Zastępca Przewodniczącego KNF, jak i sam Przewodniczący Komisji mieli prawidłowe umocowania do działania w imieniu Komisji Nadzoru Finansowego. Potwierdzeniem tego jest znajdująca się w aktach administracyjnych sprawy uchwała Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w sprawie udzielenia Przewodniczącemu Komisji Nadzoru Finansowego i Zastępcom Przewodniczącego Komisji Nadzoru Finansowego upoważnienia do podejmowania działań w zakresie właściwości Komisji Nadzoru Finansowego oraz do udzielania dalszych pełnomocnictw.
Uchwała ta została podjęta na podstawie cyt. art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ww. ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym i z jej § 1 pkt 1 wynika, że zarówno Przewodniczący, jak i jego Zastępcy zostali upoważnieni do podejmowania działań w zakresie właściwości Komisji Nadzoru Finansowego, w tym do wydawania postanowień i decyzji administracyjnych.
Przy ocenie ważności wydanych w sprawie postanowień nie ma prawnego znaczenia to, że przepis art. 12 ust. 2a ww. ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym został dodany z dniem [...] października 2012 r., a przedmiotowa uchwała pochodzi z dnia [...] stycznia 2012 r., bowiem istniejąca zasada ciągłości organu administracji publicznej czyni ważnym każde upoważnienie tego organu do momentu, w którym zostanie one odwołane lub zmienione. W praktyce oznacza to, że poszerzenie kompetencji organu administracji w zakresie określonej kategorii spraw nie wpływa na ważność udzielonych upoważnień do załatwiania spraw w jego imieniu, jeśli upoważnienia te mają charakter ogólny, a tak jest w rozpoznawanej sprawie.
Udzielone przez Komisję Nadzoru Finansowego upoważnienie ma w istocie charakter ogólny, wszak w sposób generalny obejmuje podejmowanie działań w zakresie spraw należących do jej właściwości, a więc także tych, które do jej właściwości przejdą. Upoważnienie stanowi bowiem podstawę do działania w imieniu organu na moment podejmowania w sprawie należącej do jego właściwości decyzji lub postanowienia. Upoważnienie wynikające z uchwały KNF z dnia [...] stycznia 2012 r. po dniu [...] października 2012 r. ani nie zostało odwołane, ani też nie zostało zmienione, co oznacza, że w pełni zachowuje swoją ważność, w tym również do tej kategorii spraw, które stanowią przedmiot regulacji zawartych ww. ustawie o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych. Powołane upoważnienie Komisji Nadzoru Finansowego dotyczy podejmowania wszystkich postanowień i decyzji administracyjnych w sprawach należących do jej właściwości, z wyłączeniem rozstrzygnięć co do istoty sprawy, o których mowa w art. 12 ust. 2 i 2a ww. ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym.
Choć w treści § 1 pkt 1 tej uchwały zawarto wyłączenie wynikające z art. 12 ust. 2 ww. ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym, a nie zawarto wyłączenia z art. 12 ust. 2a tej ustawy, co jest rzeczą zrozumiałą z uwagi na datę dodania tej jednostki redakcyjnej, to jednak zasada ciągłości organu administracji publicznej nie pozwala na wniosek, by zakresem upoważnienia nie mogły być objęte sprawy dotyczące spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych. Upoważnienie to stanowi skuteczną podstawę do działania w imieniu Komisji Nadzoru Finansowego przez Przewodniczącego i jego Zastępców we wszystkich sprawach pozostających w jej właściwości na moment wydawania postanowień i decyzji administracyjnych, z wyłączeniem rozstrzygnięć co do istoty sprawy w sprawach, o których mowa w art. 12 ust. 2 i 2a ww. ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym. Zaskarżone postanowienie KNF i poprzedzające je postanowienie z dnia [...] maja 2014 r., choć zostały wydane w sprawie zatwierdzenia statutu K. z siedzibą w S., nie są rozstrzygnięciami co do istoty sprawy, lecz mają jedynie charakter postanowień incydentalnych, a zatem wchodzą w zakres udzielonego upoważnienia, co w konsekwencji oznacza, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów o właściwości organu i z tego względu kwestionowane postanowienia nie są obarczone kwalifikowaną wadą prawną (nie są nieważne).
Zgodnie z brzmieniem art. 31 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), organizacja społeczna może w sprawie dotyczącej innej osoby występować z żądaniem:
- 1) wszczęcia postępowania,
- 2) dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu, jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji i gdy przemawia za tym interes społeczny.
W myśl art. 5 § 2 pkt 5 kpa, organizacje społeczne to organizacje zawodowe, samorządowe, spółdzielcze i inne.
Przyjmuje się, że organizacje społeczne to takie grupy podmiotów (osób fizycznych i prawnych), które związane są wspólnym celem i stałą więzią organizacyjną, które nie wchodzą w skład aparatu państwowego i nie są zarazem spółkami prywatnymi (por. E. Smoktunowicz, Prawo administracyjne. Pojęcia, instytucje, zasady w teorii i orzecznictwie, Warszawa 2000, s. 20).
Pojęcie "organizacji społecznej" na gruncie art. 31 § 1 kpa należy interpretować szeroko, bowiem w przepisie tym chodzi o każdy przejaw zorganizowanej działalności określonej grupy społecznej, w tym także członków grupy spółdzielczej. Podstawowym kryterium pozwalającym zakwalifikować dany podmiot jako organizację społeczną jest trwałość zrzeszenia określonej grupy społecznej i struktura organizacyjna, w której najwyższą pozycję zajmuje ogół członków, wszelkie zaś inne organy są mu bezpośrednio lub pośrednio podporządkowane.
Zgodnie z art. 1 ww. ustawy o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych, regulacje w niej zawarte określają zasady tworzenia, organizacji i działalności spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych, zwanych "Kasami", i Krajowej Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej, zwanej "Kasą Krajową", oraz zasady sprawowania nadzoru nad Kasami i Kasą Krajową. Z art. 2 tej ustawy wynika, że Kasa jest spółdzielnią, do której w zakresie nieuregulowanym ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 16 września 1982 r. – Prawo spółdzielcze (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 1443 ze zm.). S. jest więc spółdzielnią, której struktura organizacyjna odpowiada powyższym kryteriom, bowiem w świetle art. 3 ust. 1 ww. ustawy o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych, celem Kas jest gromadzenie środków pieniężnych wyłącznie swoich członków, udzielanie im pożyczek i kredytów, przeprowadzanie na ich zlecenie rozliczeń finansowych oraz pośredniczenie przy zawieraniu umów ubezpieczenia na zasadach określonych w ustawie z dnia 22 maja 2003 r. o pośrednictwie ubezpieczeniowym (t. j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1450 ze zm.).
Przy tak określonych celach i założeniach organizacyjnych należy przyjąć, że działalność S. wyczerpuje kryterium organizacji społecznej (organizacji spółdzielczej), w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 5 kpa. Zatem przysługujący S. status organizacji społecznej pozwala na formułowanie jej wniosków w trybie art. 31 § 1 pkt 2 kpa, pod warunkiem jednak, że postępowanie administracyjne, do którego chce przystąpić, nie dotyczy praw i obowiązków odnoszących się do niej samej, lecz wiąże się z prawami i obowiązkami innego podmiotu (innej osoby), a także przemawia za tym jej cel statutowy i interes społeczny. Postępowanie nie może więc dotyczyć praw i obowiązków samej organizacji społecznej, bowiem wówczas korzystałaby ona z przymiotu strony (art. 28 kpa), co oznacza, że jej udział w toczącym się postępowaniu musi być determinowany jedynie przesłanką celu statutowego i interesu społecznego.
Komisja Nadzoru Finansowego w pełni zasadnie przyjęła, że S. nie może powoływać się na swoje cele statutowe i interes społeczny, o których mowa w art. 31 § 1 pkt 2 kpa, jeśli upatruje ich jedynie w realizacji własnego interesu w ramach udziału na prawach strony w postępowaniu, do którego miałaby przystąpić. Organizacja społeczna w sprawie dotyczącej innego podmiotu musi działać w interesie społecznym w ramach wyznaczonych celów statutowych. Nie może natomiast dla realizacji tych celów powoływać się na przesłankę interesu społecznego, jeśli z całokształtu okoliczności faktycznych i prawnych sprawy wynika, że jej udział w takim postępowaniu będzie służył zaspokajaniu jej własnego interesu. O tym, że w istocie tak właśnie jest, świadczy zarówno uzasadnienie złożonego wniosku o dopuszczenie do udziału w postępowaniu, jak i stanowisko, jakie strona skarżąca prezentuje w całym kontrolowanym przez Sąd postępowaniu.
S. wskazuje bowiem, że jest członkiem Walnego Zgromadzenia [...] i bierze czynny udział w tworzeniu i funkcjonowaniu spółdzielczego ruchu Kas, którego celem jest zapewnienie wspólnych korzyści dla ich członków, a sprawność funkcjonowania tego ruchu zależy od podstaw normatywnych, w tym również od treści postanowień statutu [...], w którym uregulowane są m.in. kwestie związane z członkostwem w [...], prawa i obowiązki członków oraz zagadnienia dotyczące organów [...].
Stosownie do art. 41 ust. 1 i 2 ww. ustawy o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych, [...] jest spółdzielnią osób prawnych, do której w zakresie nieuregulowanym ustawą stosuje się przepisy ww. ustawy – Prawo spółdzielcze. Kasy zrzeszają się w [...], a członkami [...] są wyłącznie Kasy. W kontekście tego przepisu KNF trafnie wskazuje, że w przypadku [...] i S., ich interesy są zbieżne i pokrywają się. Powoływanie się więc na cele statutowe i interes społeczny nie ma tutaj jakiegokolwiek uzasadnienia prawnego. Jeśli postępowanie dotyczy praw i obowiązków samej organizacji społecznej, to nie powinno budzić wątpliwości, że jej udział w toczącym się postępowaniu nie może być realizowany w trybie art. 31 § 1 pkt 2 kpa, lecz na podstawie art. 28 kpa, który stanowi, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.
Skoro więc – jak twierdzi Komisja Nadzoru Finansowego – wszystkie okoliczności, które odnoszą się do własnego interesu S., umiejscawiają ją w pozycji strony postępowania, to z pewnością udział skarżącej w toczącym się postępowaniu w sprawie zatwierdzenia statutu [...] nie może następować w trybie art. 31 § 1 pkt 2 kpa. Z tego względu odmowę dopuszczenia skarżącej do udziału w toczącym się postępowaniu w trybie tego przepisu należy uznać za uzasadnioną.
Komisja Nadzoru Finansowego właściwie argumentuje, że jeśli przedmiotem postępowania administracyjnego jest interes prawny lub obowiązek organizacji społecznej lub też gdy organizacja społeczna żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek, wówczas jest stroną postępowania administracyjnego. Zatem stwierdzenie istnienia interesu prawnego wyklucza zarówno przesłankę celu statutowego, jak i interesu społecznego, w rozumieniu art. 31 § 1 pkt 2 kpa, wszak przesłanki te mogą uzasadniać wniosek o dopuszczenie do udziału w postępowaniu organizacji społecznej tylko wówczas, gdy postępowanie to nie dotyczy jej praw i obowiązków.
W takim stanie rzeczy, podjęte w sprawie postanowienia należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nietrafne. Sąd nie dopatrzył się w działaniach organu uchybień, zarówno przy ustaleniu stanu faktycznego sprawy, jak i jego ocenie w świetle obowiązującego prawa, co oznacza, że Sąd nie stwierdził takich jego naruszeń, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi.
Uznając zatem skargę za nieuzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, mając za podstawę art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.