Uzasadnienie
Pismem z 10 stycznia 2020 r. (data nadania w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego) "(...)"Sp. z o.o. - dalej "Skarżący", wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z "(...)" listopada 2019 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniesienia odwołania od decyzji "(...)"Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z "(...)" czerwca 2019 r. o nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.
W podstawie prawnej decyzji "(...)"Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z "(...)" czerwca 2019 r., znalazł się m.in. art. 92a ust. 2 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz.U. z 2019 r., poz. 58).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Sąd przed przystąpieniem do rozpoznania skargi w pierwszej kolejności zobowiązany jest zbadać swoją właściwość miejscową do jej rozpoznania, a dopiero w następstwie tego ustalenia ją rozpoznać, bądź przekazać według właściwości innemu sądowi administracyjnemu.
O właściwości miejscowej sądów administracyjnych traktuje art. 13 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a."). W myśl tego przepisu do rozpoznania sprawy właściwy jest ten wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.
Niemniej jednak, Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, w drodze rozporządzenia, może przekazać wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu rozpoznawanie spraw określonego rodzaju należących do właściwości innego wojewódzkiego sądu administracyjnego, jeżeli wymagają tego względy celowości (art. 13 § 3 p.p.s.a.).
Wobec powyższego, powołując się na teść § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 15 maja 2012 r., zmieniającego rozporządzenie z 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz.U. z 2012 r., poz. 604, dalej "Rozporządzenie") rozpoznawanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę.
Stosownie do art. 59 § 1 p.p.s.a. jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu.
Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej rozporządzeniem z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz.U. z 2003 r., nr 72, poz. 652 z późn. zm.), utworzył czternaście wojewódzkich sądów administracyjnych, wśród których Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wskazał jako właściwy dla obszaru województwa pomorskiego.
W niniejszej sprawie Skarżący ma siedzibę w "(...)", ul. "(...)" - co oznacza, że jest to obszar województwa "(...)".
W związku z tym faktem oraz w oparciu o ww. przepisy Sąd ustalił, że właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku. Dodatkowo Sąd zauważa, że organ w zaskarżonym postanowieniu prawidłowo pouczył o tym, że owo postanowienie podlega zaskarżeniu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.
Na marginesie Sąd zwraca uwagę na fakt, że skarga w przedmiotowej sprawie dotyczy postanowienia o niedopuszczalności wniesienia odwołania, która jest de facto pochodną sprawy głównej – tj. nałożenia na Skarżącego kary pieniężnej na podstawie ar. 92a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym. Dlatego też Sąd rozpoznający przedmiotową sprawę stoi na stanowisku, że nielogicznym byłoby przekazanie jedynie spraw związanych stricte z karami pieniężnymi, a spraw niejako pochodnych w tej kwestii (czyli niedopuszczalności wniesienia odwołania) wynikających z kary pieniężnej wyłączyć z tegoż przekazania. W kwestii tej wypowiadał się choćby Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 11 grudnia 2012 r. w sprawie o sygn. sygn. II GZ 470/12.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 59 § 1 p.p.s.a. - orzeczono jak w sentencji postanowienia.