Uzasadnienie
M. W. (skarżący) pismem z 31 stycznia 2017 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Krajowej Rady Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa skargę na uchwałę tego organu z dnia [...] grudnia 2016 r. w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania uchwały Krajowej Rady Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] stycznia 2014 r.
W skardze zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy, w którym wniósł o zwolnienie go od kosztów sądowych oraz o ustanowienie radcy prawnego z urzędu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym została kompleksowo uregulowana w art. 243-263 (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, zwana dalej: p.p.s.a.) Ustawodawca ukształtował w powołanych przepisach zarówno pozytywne jak i negatywne przesłanki przyznania prawa pomocy. Odmowa przyznania prawa pomocy może nastąpić w sytuacji, gdy nie są spełnione pozytywne przesłanki, bądź w sytuacji, w której co prawda pozytywne przesłanki są spełnione, ale jednocześnie stwierdza się zaistnienie przesłanki negatywnej. Pozytywne przesłanki uregulowane zostały w art. 246 § 1 i 2 p.p.s.a. Negatywne przesłanki, wyłączające dopuszczalność przyznania prawa pomocy, sformułowane zostały w art. 246 § 3 i w art. 247 p.p.s.a.
Art. 247 p.p.s.a. stanowi, że prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.
O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi o sytuację, w której obowiązujące prawo wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Oznacza to, że zastosowanie powołanego przepisu jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na uwzględnienie skargi.
W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 1-6 p.p.s.a., jeśli Sąd wydał postanowienie o odmowie przyznania stronie prawa pomocy przed wydaniem postanowienia o odrzuceniu skargi (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2012, s. 210, uw. 3 pkt 1, s. 625-627, uw. 1, 6; M. Jagielska, J. Jagielski, P. Gołaszewski, P. Wajda w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C.H. Beck 2013, s. 343, nb 2 lit. o; s. 904, nb 6). Oznacza to, że w przypadku, gdyby nawet sytuacja materialna strony uzasadniała przyznanie prawa pomocy, to stwierdzenie przez Sąd, że w danej sprawie mamy do czynienia z "oczywistą bezzasadnością" skargi, powoduje odmowę przyznania prawa pomocy.
W niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, bowiem w ocenie Sądu, postanowienie organu o odmowie wstrzymania zaskarżonej decyzji, wydane na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. nie jest dopuszczalne. Świadczy o tym zarówno treść art. 3 § 2 p.p.s.a., wyznaczającego zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych, jak i brzmienie art. 61 § 2 i § 3 p.p.s.a., określającego istotę i rolę procesową postanowienia w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Stwierdzona niedopuszczalność skargi z uwagi na art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., oznacza oczywistą bezzasadność skargi, o której mowa w art. 247 p.p.s.a., a w takiej sytuacji prawo pomocy nie przysługuje.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, należało orzec jak w sentencji, przy czym orzekając w oparciu o powołany przepis, Sąd nie badał sytuacji finansowej skarżącego i jego możliwości płatniczych.