Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] września 2014 r. Urząd Patentowy RP działając na podstawie art. 90 ust. 1 pkt 3, ust. 2 i 4 w związku z art. 118 ust. 1 i art. 224 ust. 4 oraz art. 245 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 1410; dalej p.w.p.), po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia [...] sierpnia 2014 r. wniesionego przez
G. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółkę komandytowo-akcyjną z siedzibą w P. (skarżąca, uprawniona) od decyzji z dnia [...] maja 2014 r. stwierdzającej wygaśnięcie z dniem [...] marca 2013 r. prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt.: "Uchwyt meblowy" [...] z powodu nieuiszczenia w przewidzianym terminie opłaty za II okres ochrony utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu wskazał między innymi, że decyzją z dnia [...] maja 2014 r. Urząd Patentowy RP stwierdził wygaśnięcie z dniem [...] marca 2013 r. przedmiotowego prawa z rejestracji z powodu nieuiszczenia w przewidzianym terminie opłaty za II okres ochrony wzoru przemysłowego.
W dniu [...] sierpnia 2014 r. pełnomocnik uprawnionej złożyła w Urzędzie Patentowym RP wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy od powyższej decyzji.
W uzasadnieniu podniosła, że uprawniona wniosła w dniu [...] kwietnia 2014 r. opłatę za II okres ochrony wzoru przemysłowego [...] w kwocie 1300 zł, zatem brak jest podstaw do stwierdzenia wygaśnięcia prawa z rejestracji.
Urząd Patentowy RP w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy zważył, co następuje.
Zgodnie z przepisem art. 90 ust. 1 pkt 3 p.w.p., mającym odpowiednie zastosowanie do praw z rejestracji wzorów przemysłowych na mocy art. 118 ust. 1 p.w.p., prawo z rejestracji wzoru przemysłowego wygasa na skutek nieuiszczenia w przewidzianym terminie opłaty okresowej. Jak wynika z art. 224 ust. 2 powyższej ustawy, opłaty za dalsze okresy ochrony powinny być uiszczane z góry, nie później niż w dniu, w którym upływa poprzedni okres ochrony. Wyjątkowo opłaty takie mogą być uiszczane w ciągu 6 miesięcy po upływie powyższego terminu, przy równoczesnym uiszczeniu opłaty dodatkowej w wysokości 30 % opłaty należnej (art. 224 ust. 4 zd. 1). Powyższy termin "dodatkowy" nie podlega jednak, w myśl art. 224 ust. 4 zd. 2 przywróceniu.
W przedmiotowej sprawie ostatnim dniem I okresu ochrony wzoru przemysłowego był dzień [...] marca 2013 r., tak więc podstawowy termin do uiszczenia opłaty okresowej za kolejny - II okres ochrony wzoru przemysłowego upływał w tymże dniu. Zgodnie jednak z przepisem art. 224 ust. 4 zd. 1 p.w.p., opłata za następny okres ochrony wzoru przemysłowego wraz z opłatą dodatkową w wysokości 30 % opłaty należnej mogła być przez uprawnioną wniesiona w dodatkowym 6-miesięcznym terminie, tj. do dnia [...] września 2013 r. W związku z faktem nieuiszczenia przez uprawnioną opłaty za drugi okres ochrony wzoru przemysłowego w żadnym z powyższych okresów, Urząd Patentowy RP stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie zostały spełnione ustawowe warunki wymagane do wydania decyzji z dnia [...] maja 2014 r. stwierdzającej wygaśnięcie z dniem [...] marca 2013 r. prawa z rejestracji wzoru przemysłowego [...] określone w art. 90 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 118 ust. 1 ustawy Prawo własności przemysłowej.
Co się tyczy przyznania stronie kosztów niniejszego postępowania, żądanie w zakresie zostało zgłoszone w sposób nieuprawniony. Przepisy zawarte w art. 261 i następnych kodeksu postępowania administracyjnego dają podstawę do wyraźnego odróżnienia pojęcia "opłat" od "kosztów postępowania" prowadzonego przed organem administracji. Ogólnie rzecz ujmując, za opłaty związane z postępowaniem administracyjnym należy uznać te należności, które są wnoszone w związku z dokonaniem przez organ określonej czynności urzędowej. Zazwyczaj obowiązek ich wniesienia i wysokość opłat regulowany jest przez przepisy szczególne, a od ich uiszczania uzależnione jest podjęcie przez organ żądanych przez wnioskodawcę działań. I tak na przykład postępowanie wywołane wniesieniem do Urzędu Patentowego RP wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wymaga od podmiotu, który go składa, uiszczenia jednocześnie opłaty w wysokości 100 zł. W tym przypadku podstawą uiszczenia opłaty jest art. 223 ust. 1 i 4 ustawy p.w.p., natomiast wysokość opłaty określona jest w załącznikach do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 sierpnia 2001 r. w sprawie opłat związanych z ochroną wynalazków, wzorów użytkowych, wzorów przemysłowych, znaków towarowych, oznaczeń geograficznych i topografii układów scalonych (Dz. U. Nr 90, poz. 1000; z 2004 r. Nr 35, poz. 309; z 2008 r. Nr 41, poz. 241).
Odmiennym pojęciem od opłat są natomiast koszty postępowania, których charakter, zasady ustalenia wysokości i obowiązek ponoszenia regulują przepisy działu IX kodeksu postępowania administracyjnego. Z zasady koszty postępowania ponosi organ administracji, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 262 k.p.a., gdzie ustawodawca przewidział możliwość obciążenia kosztami stronę postępowania. Przepis zawarty w art. 264 § 1 k.p.a. w sposób jednoznaczny wskazuje, iż "jednocześnie z wydaniem decyzji organ administracji publicznej ustali w drodze postanowienia wysokość kosztów postępowania, osoby zobowiązane do ich poniesienia oraz termin i sposób ich uiszczenia".
Rozpatrując żądanie pełnomocnika uprawnionej, Urząd Patentowy RP stwierdził, iż przeprowadzenie przedmiotowego postępowania nie spowodowało powstania żadnych kosztów, w związku z tym nie zaistniały podstawy do wydania postanowienia w trybie art. 264 § 1 k.p.a.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiodła skarżąca. Domagała się uchylenia przedmiotowej decyzji, której zarzuciła:
1/ naruszenie przez zaskarżoną decyzję art. 233 ust. 4 p.w.p. poprzez zaniechanie przez Urząd Patentowy RP wezwania uprawnionego do uiszczenia opłaty za kolejny okres ochrony wzoru, mimo, że termin ten upłynął, a konieczność wezwania do uiszczenia tej opłaty przewiduje wprost wskazany przepis, 2/ naruszenie przez zaskarżoną decyzję art. 243 ust. 6 p.w.p. poprzez przyjęcie, iż niemożliwe jest przywrócenie terminu do uiszczenia opłaty za kolejny okres ochrony prawa z rejestracji wzoru przemysłowego (przyjęcie, iż w ogóle co do zasady i w każdych warunkach przywrócenie tego terminu byłoby niemożliwe), a nie przyjęcie wobec tego konsekwentnie, iż termin do uiszczenia tej opłaty uległ zawieszeniu z powodu działania siły wyższej.
W uzasadnieniu skargi wskazała na niejednoznaczność przepisów p.w.p.
a mianowicie art. 223, 224, 90, 225, 243 p.w.p. w zakresie możliwości uniknięcia poważnego skutku w postaci wygaśnięcia prawa wyłącznego i możliwości przywrócenie terminu do uiszczenia wymaganej opłaty. Skarżąca powołała się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego w sprawie sygn. akt P 43/11 z 4 czerwca 2013 r., w którym to uznano, że przepis który zawiera krótki termin o charakterze materialnym gwarantuje pozorną ochronę prawną jednostki.
W świetle cytowanego niżej wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 4 czerwca 2013 r. w ocenie skarżącej:
- • art. 225 p.w.p. (który być może blokuje możliwość przywrócenia terminu do uiszczenia opłaty za przedłużenie prawa wyłącznego) - nie jest zgodny z wyrażonymi w art. 2 Konstytucji zasadą poprawnej legislacji oraz zasadą zaufania do państwa prawa i jego organów;
- • art. 243 p.w.p. (który co do zasady stwarza możliwość przywrócenia terminu do dokonania czynności warunkującej bieg postępowania) - nie jest obecnie prawidłowo interpretowany.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Spółka – G. Sp. z o.o. sp. komandytowo-akcyjna z siedzibą w P. (obecnie G. Sp. z o.o. sp. komandytowa) – skarżąca w niniejszej sprawie, pismem z dnia [...] czerwca 2015 r. poinformowała, że wycofuje skargę i wnosi o umorzenie postępowania.
Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; cytowanej dalej jako "p.p.s.a."), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził, by cofnięcie skargi zmierzało do wywołania wspomnianych w cytowanym wyżej przepisie skutków i z tych względów było niedopuszczalne.
Sąd uznając zatem cofnięcie skargi za skuteczne orzekł, jak w pkt 1 postanowienia na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. O kosztach orzeczono w pkt 2, w myśl art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.