Uzasadnienie
B. Z. – skarżący w niniejszej sprawie, w dniu 5 stycznia 2016 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej organ I instancji), skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej GITD) z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o przewozie towarów niebezpiecznych.
Przedmiotowa skarga została nadana na adres [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w dniu 5 stycznia 2016 r., przy czym wpłynęła do organu w dniu 11 stycznia 2016 r. Następnie organ I instancji w dniu 19 lipca 2016 r. przesłał ją za pośrednictwem operatora pocztowego na adres Głównego Inspektora Transportu Drogowego, który otrzymał skargę w dniu 22 stycznia 2016 r.
Tymczasem podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W myśl z kolei art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi.
Zasada wnoszenia skargi za pośrednictwem organu administracji publicznej oznacza, że dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi nie można przyjąć daty nadania (złożenia) skargi do organu niewłaściwego w rozumieniu art. 54 § 1 p.p.s.a. W przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego lub też za pośrednictwem organu administracji publicznej innego niż ten, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (w tym do organu pierwszej instancji), sąd ten lub organ powinien ją przekazać właściwemu organowi administracji publicznej. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi, określonego w art. 53 § 1-3 p.p.s.a., decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd lub organ niewłaściwy na adres właściwego organu administracji publicznej (vide: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z dnia 11 czerwca 2013 r., sygn. akt II GSK 937/13, publ. LEX nr 1450782, z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 24/13, publ. LEX nr 1298474, z dnia 26 stycznia 2011 r., sygn. akt II FSK 2405/10, publ. LEX nr 742355, zob. także orzeczenia tam przywołane).
Przenosząc powyższą regulację na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że skarga została wniesiona po upływie terminu przewidzianego dla tej czynności. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że w niniejszej sprawie zaskarżona została decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego, a zatem to za pośrednictwem tego organu należało wnieść skargę. Skarżący został też prawidłowo o trybie i terminie wniesienia skargi pouczony. Tymczasem skarżący wniósł skargę za pośrednictwem organu I instancji a więc za pośrednictwem organu niewłaściwego. Wobec powyższego koniecznym stało się jej przekazanie według właściwości Głównemu Inspektorowi Transportu Drogowego. Jednakże w takim przypadku, jak wyżej wskazano, o zachowaniu terminu decyduje data nadania skargi pod adresem właściwego organu administracji publicznej.
W rozpatrywanej sprawie termin do wniesienia skargi, liczony od dnia doręczenia decyzji GITD, czyli od dnia 7 grudnia 2015 r., upłynął w dniu 7 stycznia 2016 r. (dzień 6 stycznia 2016 r. był dniem ustawowo wolnym od pracy). Skarżący wprawdzie złożył skargę przed upływem tego terminu, gdyż uczynił to w dniu 5 stycznia 2016 r., ale pod adresem niewłaściwego organu. Następnie skarga została przekazana przez organ I instancji na adres organu właściwego, czyli Głównego Inspektora Transportu Drogowego, w dniu 19 stycznia 2016 r., w więc już po upływie terminu do jej wniesienia.
Z tego też względu należy uznać, iż skarga została wniesiona po upływie ustawowego terminu do dokonania tej czynności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, mając na uwadze, że zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skarga wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia podlega odrzuceniu, postanowił jak w pkt 1 sentencji. O zwrocie skarżącemu uiszczonego w sprawie wpisu sądowego od skargi orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.