Uzasadnienie
Minister Sprawiedliwości (organ II instancji) decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu wstępnego na aplikację radcowską, utrzymał w mocy uchwałę nr [...] z dnia [...] września 2010 r. Komisji Egzaminacyjna nr 1 (organ I instancji) do spraw aplikacji radcowskiej przy Ministrze Sprawiedliwości z siedzibą w Warszawie, którą ustalono negatywny wynik egzaminu wstępnego na aplikację radcowską K. B.(skarżący).
Organ II instancji działał na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – dalej k.p.a. w zw. z art. 3310 ust. 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (j.t. Dz. U. z 2010 r. Nr 10, poz. 65 ze zm.).
Organ I instancji uznał, że skarżący udzielił nieprawidłowych odpowiedzi na pytania nr 2, 3, 68 oraz 117.
Pytanie nr 2 brzmiało: "Zgodnie z Kodeksem karnym, sąd stosuje (obligatoryjnie) nadzwyczajne obostrzenie kary:
skazując sprawcę za występek o charakterze chuligańskim, jeżeli sprawca skazany za przestępstwo umyślne na karę pozbawienia wolności popełnia w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary umyślne przestępstwo podobne do przestępstwa, za które był już skazany, jeżeli sprawca dopuszcza się przestępstwa, podejmując dwa lub więcej zachowań, w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry.powziętego zamiaru."
Zdaniem organów prawidłową odpowiedzią na to pytanie jest odpowiedź "A", oparta na treści art. 57a § 1 k.k. Skarżący udzielił odpowiedzi "B".
Pytanie nr 3 brzmiało: "Zgodnie z Kodeksem karnym, skazanie na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania (bez orzeczenia grzywny i środka karnego) za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej i obyczajności, jeżeli pokrzywdzony był małoletnim poniżej lat 15: ulega zatarciu z mocy prawa z upływem 6 miesięcy od zakończenia okresu próby, ulega zatarciu dopiero z upływem 10 lat od uprawomocnienia się wyroku, nie odlega zatarciu."
Zdaniem organów prawidłową odpowiedzią na to pytanie jest odpowiedź "A", oparta na treści art. 76 § 1 k.k., który stanowi: "skazanie ulega zatarciu z mocy prawa z upływem 6 miesięcy od zakończenia okresu próby". Skarżący udzielił odpowiedzi "B".
Pytanie nr 68 brzmiało: "Zgodnie z Kodeksem postępowania cywilnego, w sprawach przeciwko Skarbowi Państwa, zasądzając roszczenie uznane przez pozwanego:
sąd z urzędu nada wyrokowi rygor natychmiastowej wykonalności, sąd nada wyrokowi rygor natychmiastowej wykonalności na wniosek powoda za zabezpieczeniem, sąd nie nada wyrokowi rygoru natychmiastowej wykonalności."
Zdaniem organów prawidłową na to pytanie jest odpowiedź "C", oparta na treści art. 335 § 2 k.p.c., który stanowi: "Natychmiastowa wykonalność nie będzie równiej orzeczona nawet z zabezpieczeniem" sprawach przeciwko Skarbowi Państwa. " Skarżący udzielił odpowiedź "A".
Pytanie nr 117 brzmiało: "Zgodnie z Kodeksem postępowania administracyjnego, wniesienie odwołania z uchybieniem terminu skutkuje wydaniem przez organ odwoławczy:
postanowienia o odrzuceniu odwołania, decyzji o niedopuszczalności odwołania, postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania."
Zdaniem organów prawidłową odpowiedzią na to pytanie jest odpowiedź "C" oparta na art. 134 k.p.a. Przepis ten stanowi: "organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczość odwołania oraz uchybienie terminu do wniesieniu odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. " Skarżący udzielił odpowiedzi "A".
Skarżący wskazał, iż pytania nr 2, 3, 68 i 117 zostały sformułowane wadliwie, tj. w sposób sprzeczny z ustawą o radcach prawnych i wniósł o uchylenie w całości przedmiotowej uchwały; stwierdzenie wadliwości kwestionowanych pytań oraz uznanie ich na korzyść skarżącego poprzez przyznanie mu 1 punktu za każde wadliwe i nieodpowiadające wymogom ustawowym pytanie; wydanie decyzji o uzyskaniu przez skarżącego pozytywnego wyniku z egzaminu wstępnego na aplikację radcowską.
Co do pytania nr 2 skarżący zarzucił, że podany w kluczu odpowiedzi art. 57a § 1 k.k. nie posługuje się zwrotem "nadzwyczajne obostrzenie kary", który to termin nie został w ogóle zdefiniowany w Kodeksie karnym. Podniósł także, że w doktrynie istnieje spór, co do charakteru występku o charakterze chuligańskim, czy jest to kwalifikowany typ występku, czy też stanowi dyrektywę nadzwyczajnego obostrzenia kary. Nadto, jego zdaniem przedmiotowe pytanie nie wynika wprost z ustawy.
Co do pytania nr 3 skarżący zarzucił, że zgodnie z kluczem odpowiedzi, prawidłowa odpowiedź ma wynikać z art. 76 § 1 k.k. Tymczasem w treści pytania nie wyłączono w sposób poprawny art. 76 § 2 k.k., który również winien być brany pod uwagę przy udzielaniu odpowiedzi na przedmiotowe pytanie. Tym samym każda z propozycji odpowiedzi jest błędna i fałszywa w znaczeniu logicznym. W treści pytania zastosowano bowiem koniunkcję "bez orzeczenia grzywny i środka karnego", natomiast w art. 76 § 2 k.k. zastosowano alternatywę "orzeczono grzywnę lub środek kamy". Koniunkcja oznacza, że grzywna i środek karny mają być zastosowane łącznie, zaś alternatywa dopuszcza łączne zastosowanie grzywny i środka karnego, jak i zastosowanie jedynie grzywny bądź jedynie środka karnego. Te dwa ostatnie przypadki nie zostały jednak wyłączone w treści pytania, co dotyczy jedynie koniunkcji, a w konsekwencji żadna z propozycji odpowiedzi nie jest prawidłowa.
Co do pytania nr 68 skarżący zarzucił, że odpowiedź "C", która ma wynikać z art. 335 § 2 k.p.c. nie tworzy z pytaniem zdania prawdziwego, albowiem w art. 4772 § 1 k.p.c. przewidziano wyjątek od tej ogólnej reguły. W tym ostatnim przepisie w sposób wyraźny wskazano bowiem, że zasądzając należność pracownika w sprawach z zakresu prawa pracy, sąd z urzędu nada wyrokowi przy jego wydaniu rygor natychmiastowej wykonalności, także w sprawach przeciwko Skarbowi Państwa.
Co do pytania nr 117 skarżący zarzucił, że wskazana w kluczu jako prawidłowa odpowiedź "C" nie może być za taką uznana. Odpowiedź ta brzmi: "postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania", podczas gdy, zdaniem skarżącego, z treści art. 134 k.p.a. wynika, że winno to być "postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania" albo "postanowienia w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania". Skarżący wniosek ten wywodzi ze sformułowania "w tej sprawie", użytego w zdaniu 2 przedmiotowego przepisu. W konkluzji skarżący wskazał, że prawidłowa odpowiedź na to pytanie winna brzmieć, że: "organ odwoławczy wydaje w tym przypadku postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminowi do wydania odwołania", która zdaniem skarżącego byłaby jasna, precyzyjna i jednoznaczna.
Zdaniem Ministra Sprawiedliwości zarzuty skarżącego są chybione.
W zakresie pytania nr 2, organy wskazały, że nie wymagano od kandydata na aplikanta opowiedzenia się po jednej ze stron sporu doktrynalnego lub orzeczniczego. Zdaniem organów nie można zgodzić się z twierdzeniem, że zawarta w art. 57a § 1 k.k. regulacja kiedykolwiek budziła "spory w doktrynie" odnośnie tego, czy ustanawia ona "kwalifikowany typ występków", czy też "dyrektywę nadzwyczajnego obostrzenia kary". Spór, na który powołuje się skarżący (choć ewidentnie dominował drugi z poglądów) istniał na tle nieobowiązującego już Kodeksu karnego z 1969 r., a konkretnie dotyczył art. 59 tegoż Kodeksu. Od momentu wejścia w życie art. 57a § 1 obecnie obowiązującego Kodeksu karnego, zarówno w piśmiennictwie, jak i orzecznictwie bezspornie przyjmuje się, że przepis ten przewiduje przypadek obligatoryjnego (nadzwyczajnego) obostrzenia kary.
W zakresie pytania nr 3, organy wskazały, że chodziło o wskazanie, kiedy nastąpi zatarcie skazania za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej i obyczajności, jeżeli pokrzywdzony był małoletnim poniżej lat 15, a sprawcy tego przestępstwa wymierzono karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, przy czym zaznaczono jednocześnie w nawiasie, że sprawcy nie wymierzono grzywny i środka karnego. Prawidłowa odpowiedź na to pytanie znajduje swoje oparcie w treści art. 76 § 1 k.k. Przepis ten jest jasny i nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Jego znajomość była wystarczająca do udzielenia poprawnej odpowiedzi, mając zwłaszcza na uwadze zarówno treść przepisu, treść pytania, jak i propozycje odpowiedzi.
W zakresie pytania nr 68, organy wskazały, że wyjątkiem od zasady nadania wyrokowi rygoru natychmiastowej wykonalności (art. 333 § 1 pkt 2 k.p.c.) jest sytuacja, gdy pozwanym jest jednostka organizacyjna Skarbu Państwa (art. 335 § 2 k.p.c.). Wówczas sąd nie nada wyrokowi rygoru natychmiastowej wykonalności. Przywołany przez skarżącego art. 4772 § 1 k.p.c. odnosi się do sytuacji w ogóle nie objętej treścią pytania, a mianowicie sytuacji postępowania szczególnego, jakim jest postępowanie w sprawach z zakresu prawa pracy i to tylko wówczas, gdy powodem jest pracownik, zgodnie z art. 4772 § 1 k.p.c., sąd z urzędu nada wyrokowi przy jego wydaniu rygor natychmiastowej wykonalności, ale tylko w części nie przekraczającej pełnego jednomiesięcznego wynagrodzenia pracownika, również gdy pracodawcą jest jednostka organizacyjna Skarbu Państwa. Wskazane wyżej okoliczności nie zostały jednak przedstawione w treści pytania, ani w propozycjach odpowiedzi. Stąd odwoływanie się do tego przepisu nie jest uzasadnione.
W zakresie pytania nr 117, organy wskazały, że treść art. 134 k.p.a. wskazuje na dwie przesłania skutecznie złożonego odwołania. Pierwsza z nich dotyczy niedopuszczalności odwołania z przyczyn o charakterze podmiotowym (istnienie przedmiotu zaskarżenia, czyli decyzji administracyjnej), jak i przedmiotowym (czy odwołanie złożone zostało przez osobę mającą legitymację do jego wniesienia). Natomiast druga przesłanka dotyczy zachowywania terminu do wniesienia środka prawnego. Postanowienie o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania jest pojęciem tożsamym z postanowieniem o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania, czy postanowieniem w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Zdaniem organów to nie organ odwoławczy wnosi odwołanie, lecz strona. Tylko ta ostatnia może więc uchybić terminowi do wniesienia odwołania. Nie może tego zrobić organ odwoławczy, do którego odwołanie jest wnoszone.
Z tych względów organ II instancji podtrzymał stanowisko.
Zaskarżając w całości decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 grudnia 2010 r. skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarzucił naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 339 ust. 1 i 3, ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych, naruszenie zasad dotyczących przeprowadzania egzaminu no aplikację radcowską ugruntowanych w orzecznictwie sądów administracyjnych, określających, że: odpowiedź na pytanie powinna wynikać wprost z przepisów prawa, w teście nie powinny znajdować się pytania, których materia budzi kontrowersje w doktrynie, w teście nie mogą znajdować się pytania, na które prawidłowo można udzielić więcej niż jednej odpowiedzi, lub też żadna z proponowanych odpowiedzi nie jest prawidłowa.
W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości podtrzymując w całości dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, wnosił o oddalenie skargi i ustosunkował się w szczegółach do pytań 2 i 68, które powołał skarżący w uzasadnieniu skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu.
Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej także: p.p.s.a.).
Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem skargi jest w całości decyzja Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] grudnia 2010 r. utrzymującą w mocy uchwałę z dnia [...] września 2010 r. Komisji Egzaminacyjnej Nr 1 do spraw aplikacji radcowskiej przy Ministrze Sprawiedliwości z siedzibą w Warszawie w sprawie ustalenia wyniku egzaminu wstępnego.
W ocenie sądu zgodnie z art. 3310 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (zwanej dalej "ustawą"), po przeprowadzeniu egzaminu wstępnego na aplikację radcowską komisja kwalifikacyjna ustala wynik kandydata w drodze uchwały i doręcza odpis uchwały kandydatowi i Ministrowi Sprawiedliwości.
Zgodnie z art. 339 ust. 1 ustawy, egzamin wstępny polega na rozwiązaniu testu składającego się z zestawu 150 pytań zawierających po trzy propozycje odpowiedzi, z których tylko jedna jest prawidłowa. Za każdą prawidłową odpowiedź kandydat uzyskuje 1 punkt. Natomiast art. 339 ust. 3 ustawy stanowi, że pozytywny wynik z egzaminu wstępnego otrzymuje kandydat, który uzyskał z testu co najmniej 100 punktów, stosownie zaś do art. 33 ust. 2 ustawy, aplikantem radcowskim może być osoba, która uzyskała pozytywny wynik z egzaminu wstępnego.
Organ II instancji - realizując zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 15 k.p.a. — ponownie merytorycznie rozpatrzył i rozstrzygnął całokształt niniejszej sprawy i ponownie ocenił wszystkie zebrane dowody dotyczące egzaminu, przy czym poddał analizie zarówno prawidłowość przygotowania egzaminu (w tym także pytań testowych), jak i jego przebiegu. Działając w tym trybie, organ II instancji ustalił, że egzamin, którego skarżący był uczestnikiem, przeprowadzony został zgodnie z wymogami cytowanej wyżej ustawy i rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 czerwca 2009 r. w sprawie komisji egzaminacyjnej do spraw aplikacji radcowskiej oraz przeprowadzania egzaminu wstępnego.
Z przebiegu egzaminu sporządzono protokół podpisany przez członków komisji kwalifikacyjnej, który znany jest organowi II instancji z urzędu, gdyż doręczony został Ministrowi Sprawiedliwości w trybie art. 339 ust. 5 ustawy.
Z protokołu nie wynika, by w trakcie egzaminu doszło do nieprawidłowości mogących mieć wpływ na wynik egzaminu skarżącego. Wynik wskazany w uchwale komisji kwalifikacyjnej został ustalony zgodnie z obowiązującymi przepisami.
Zakwestionowane przez skarżącego pytania testowe zostały sformułowane jednoznacznie, a wśród propozycji odpowiedzi była wyłącznie jedna poprawna odpowiedź, oparta na przepisach prawa obowiązujących w dniu przeprowadzenia egzaminu. Tym samym należy stwierdzić, że test egzaminacyjny, w oparciu o który przeprowadzony był egzamin, odpowiadał kryteriom, o których mowa w art. 339 ust. 1 cytowanej wyżej ustawy.
Jak wynika z ustaleń organów oraz po ponownym przeliczeniu punktów przez organ II instancji, skarżący udzielił prawidłowych odpowiedzi na 99 pytań, uzyskując 99 punktów, a zatem nie uzyskał wymaganych ustawowo 100 punktów, przy czym każdy wynik poniżej określonego ustawowego progu jest wynikiem negatywnym, niezależnie od liczby brakujących punktów, zgodnie z art. 339 ust. 3 ustawy o radcach prawnych.
Nie można podzielić zarzutów skarżącego dotyczących zakwestionowanych przez niego pytań nr 2, 3, 68 i 117. Sąd stwierdza, że w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że zakwestionowane przez odwołującego pytania, zostały sformułowane w sposób jednoznaczny i umożliwiały wybór wyłącznie jednej prawidłowej odpowiedzi, stąd też nie naruszały postanowień ustawy o radcach prawnych i odwołanie nie mogło zostać uwzględnione.
Sąd uznaje, iż nie ma racji skarżący wywodząc o nieprawidłowości pytania nr 2, które brzmiało:
"Zgodnie z Kodeksem karnym, sąd stosuje (obligatoryjnie) nadzwyczajne obostrzenie kary:
skazując sprawcę za występek o charakterze chuligańskim, jeżeli sprawca skazany za przestępstwo umyślne na karę pozbawienia wolności popełnia w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary umyślne przestępstwo podobne do przestępstwa, za które był skazany, jeżeli sprawca dopuszcza się przestępstwa, podejmując dwa lub więcej zachowań, w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru ".
Prawidłową odpowiedzią, opartą o art. 57a § 1 k.k. jest odpowiedź "A", skarżący zaś udzieliła odpowiedzi "B". Z poglądem skarżącego nie można się zgodzić z uwagi na to, że istotą pytania było wskazanie przypadków, w którym zastosowanie nadzwyczajnego obostrzenia kary jest obligatoryjne. Podkreślenia wymaga, że odpowiedzi "B" i "C" są nieprawidłowe - odpowiedź "B" dotyczy tzw. recydywy szczególnej podstawowej, gdzie sąd może, ale nie musi obostrzać kary. Odpowiedź "C" dotyczy natomiast tzw. czynu ciągłego, który w ogóle nie przewiduje nadzwyczajnego obostrzenia kary - ani fakultatywnego, ani obligatoryjnego. Treść pytania nr 2 odnosiła się wprost do art. 57a § 1 k.k. stanowiącego, iż "skazując za występek o charakterze chuligańskim, sąd wymierza karę przewidzianą za przypisane sprawcy przestępstwo w wysokości nie niższej od dolnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę". W ocenie Sądu znajomość przepisu art. 57a § 1 k.k., wobec jego treści, treści pytania oraz propozycji odpowiedzi, pozwalała na udzielenie wyłącznie poprawnej odpowiedzi "A".
Zdaniem Sądu pytanie nr 2 zostało skonstruowane w sposób jasny i precyzyjny, a zarzut wadliwego sformułowania tego pytania nie jest uzasadniony i nie zasługuje na akceptację.
Zdaniem Sądu pytanie nr 3 zostało skonstruowane w sposób jasny i precyzyjny, a zarzut skarżącego postawiony w postępowaniu odwoławczym wadliwego sformułowania tego pytania nie jest uzasadniony i nie zasługuje na akceptację.
Pytanie nr 68, brzmiało: "Zgodnie z Kodeksem postępowania cywilnego, w sprawach przeciwko Skarbowi Państwa, zasądzając roszczenie uznane przez pozwanego:
sąd z urzędu nada wyrokowi rygor natychmiastowej wykonalności, sąd nada wyrokowi rygor natychmiastowej wykonalności na wniosek powoda za zabezpieczeniem, sąd nie nada wyrokowi rygoru natychmiastowej wykonalności"
Wskazać należy, iż prawidłowa odpowiedź "C" wynika z art. 335 § 2 k.p.c., który stanowi, iż natychmiastowa wykonalność nie będzie również orzeczona nawet za zabezpieczeniem w sprawach przeciwko Skarbowi Państwa. Skarżący udzielił tymczasem odpowiedź "A" i podnosi, że pytanie nie jest na tyle sprecyzowane, aby wyłączyć art. 4772 § 1 k.p.c., w myśl którego w sprawach z zakresu prawa pracy dopuszczalne jest nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności także w stosunku do pracodawców jednostki organizacyjne Skarbu Państwa. Należy zauważyć, że art. 4772 § 1 k.p.c. odnosi się do sytuacji, która w ogóle nie jest objęta treścią pytania. jeżeli pytanie postawione zostało w sposób ogólny i nie odnosi się do sytuacji szczególnej, to odpowiedź musi być dostosowana do treści pytania i odnosić się do takiej sytuacji ogólnej, bez czynienia dodatkowych założeń.
Zdaniem Sądu pytanie nr 68 zostało skonstruowane w sposób jasny i precyzyjny, a zarzut wadliwego sformułowania tego pytania nie jest uzasadniony i nie zasługuje na akceptację.
Zdaniem Sądu pytanie nr 117 zostało skonstruowane w sposób jasny i precyzyjny, a zarzut skarżącego wadliwego sformułowania tego pytania postawiony w postępowaniu odwoławczym nie jest uzasadniony i nie zasługuje na akceptację.
Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.).
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy administracji - rozstrzygając sprawę - oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.
Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.