Uzasadnienie
W dniu 24 listopada 2014 r. (data stempla pocztowego) "G. Sp. z o.o." z siedzibą w T. – również jako "skarżąca", "spółka" – wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] października 2014 r., nr. [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego. W skardze zwarła wniosek o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - dalej jako p.p.s.a.).
W uzasadnieniu wskazała, że organ nie wywiązał się prawidłowo z wymogów proceduralnych przy wydaniu zaskarżonej decyzji, czego konsekwencją było nieprawidłowe ustalenie czy reklama skarżącej zajmowała pas drogowy do dnia [...] sierpnia 2014 r. oraz czy w ogóle zajmowała przedmiotowy pas drogowy.
Zarządzeniem z dnia 22 stycznia 2015 r. skarżąca została wezwana do wyjaśnienia czy wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, był wnioskiem skierowanym do organu administracji publicznej, czy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W odpowiedzi wskazała, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, pierwotnie kierowany był do organu, który wydał zaskarżoną decyzję. Mając na uwadze fakt, że organ nie odniósł się do wniosku, a także w związku z tym, że skarga została przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, spółka wniosła, na podstawie 61 § 3 p.p.s.a., o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazała, że jej wykonanie stwarza ryzyko powstania szkody związanej z koniecznością pokrycia kwoty kary pieniężnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Nie można uznać za wystarczające jedynie złożenia wniosku, ani również przytoczenia w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne (za: orzeczenie NSA z dnia 17 listopada 2010 r. sygn. akt II OZ 1124/10, orzeczenie NSA z dnia 09 września 2010 r., sygn. akt I OZ 671/10).
Rolą Sądu nie jest poszukiwanie dowodów na poparcie twierdzeń wnioskodawcy, albowiem to na nim spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (za: orzeczenie NSA z 6 marca 2012 r. sygn. akt I OZ 116/12).
Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że skarżąca ograniczyła się jedynie do złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Pomimo ciążącego na niej obowiązku nie podjęła trudu uzasadnienia w sposób wyczerpujący wniosku, nie wskazała na okoliczności, które powodowałyby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ograniczyła się jedynie do stwierdzenia, że konieczność zapłaty kary pieniężnej stworzy ryzyko powstania szkody. Nie wskazała jednak jaka mogłaby to być szkoda, oraz nie załączyła dokumentów uprawdopodobniających okoliczności jej powstania.
Sąd ustalił również, że w aktach sprawy nie znajdują się dokumenty, mogące wskazywać na zaistnienie w odniesieniu do skarżącej którejkolwiek z przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd zauważa jednocześnie, że kwestia prawidłowości nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego, będzie badana na etapie rozpoznawania skargi.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.