Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. o nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2007 r. cofającą K. K. – dalej zwany skarżącym, licencję pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Decyzją z dnia [...] lipca 2000 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] wydał skarżącemu licencję pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia.
W dniu 14 maja 2007 r. w wyniku kontroli dokonanej w Centralnej Bazie KSIP organ powziął wiadomość, iż przeciwko skarżącemu prowadzone jest postępowanie karne m.in. o czyn z art. 178a § 1 kk.
Postanowieniem z dnia [...] września 2007 r. Komendant Komisariatu Policji [...] działając na podstawie art. 106 § 5 kpa w zw. z § 10 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 czerwca 1998 r. w sprawie wzoru i trybu wydawania licencji pracownika ochrony fizycznej i licencji pracownika zabezpieczenia technicznego oraz trybu częstotliwości wydawania przez organy Policji opinii o pracownikach ochrony wydał skarżącemu negatywną opinię. W uzasadnieniu wskazał, iż wprawdzie skarżący w miejscu zamieszkania posiada pozytywną opinię to jednak został skazany za popełnienie przestępstwa z art. 178a § 1 kk wyrokiem Sądu Rejonowego w [...],[...] Wydział Grodzki z dnia [...] czerwca 2007 r. sygn. akt [...]. Postanowienie jest ostateczne.
Pismem z dnia 2 października 2007 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...], poinformował skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego zmierzającego do cofnięcia mu licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia w związku z uzyskaniem informacji o negatywnej opinii o skarżącym wydanej przez Komendanta Komisariatu [...]. Strona została także poinformowana o przysługującym jej, zgodnie z art. 10 § 1 kpa, prawie do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym.
Decyzją z dnia [...] października 2007 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] cofnął skarżącemu licencję pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 30 ust. 1, art. 31 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 27 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2005 r., Nr 145, poz. 1221,, dalej zwana ustawą o ochronie osób i mienia) oraz art.104 i art. 268 kpa.
W uzasadnieniu organ wskazał na fakt, iż naganna opinia o skarżącym wydana przez komendanta komisariatu policji właściwego ze względu na miejsce jego zamieszkania, powoduje, iż przestał on spełniać przesłankę określoną w art. 27 ust. 3 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia i tym samym, zgodnie z wolą ustawodawcy, należało mu cofnąć licencję.
W odwołaniu od powyższego rozstrzygnięcia skarżący podniósł, iż analizując postanowienie z dnia [...] września 2007 r. przyjął, że ogólnie posiada opinię pozytywną a występek, za który został skazany wyrokiem karnym miał charakter incydentalny, dlatego nie składał zażalenia na to postanowienie. Wskazał, iż odebranie licencji, pozbawi go możliwości wykonywania dotychczasowej pracy.
Decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. Komendant Główny Policji działając na podstawie art. 138 § 1 ust. 1, art. 268a kpa oraz art. 31 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 27 ust. 3 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu organ podniósł, iż postanowieniem z dnia [...] września 2007 r. właściwy organ Policji wydał negatywną opinię o skarżącym. Postanowienie to znajduje się w obrocie prawnym i ma moc dowodową w rozpatrywanej sprawie. Determinuje też sposób rozstrzygnięcia sprawy. Treść bowiem powołanych przepisów ustawy o ochronie osób i mienia przesądza, iż naganna opinia o pracowniku ochrony stanowi podstawę do cofnięcia mu licencji. W takim przypadku ustawodawca nie przewidział możliwości zachowania licencji, bowiem przepis art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia jednoznacznie nakazuje organowi Policji cofnięcie licencji pracownika ochrony, gdy ten otrzyma negatywną opinię.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący zarzucił decyzji naruszenie art. 7 i 77 kpa poprzez niepodjęcie działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz załatwienia sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu strony. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż fakt skazania za występek z art. 178a § 1 kk nie pozostaje w żadnym związku przyczynowym z zakresem objętym działaniem ustawy o ochronie osób i mienia i nie rzutuje na dalsze wykonywanie obowiązków z tej ustawy wynikających. Wskazał, że odebranie mu licencji pozbawi go możliwości zarobkowania i utrzymania rodziny.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosił o jej oddalenie. W uzasadnieniu podtrzymał argumentację prezentowaną w trakcie postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269) Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – zwaną dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś, co w rozpatrywanej sprawie wymaga podkreślenia, według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.
Sąd administracyjny rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.)
Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw bowiem zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2007 r., utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2007 r., którą cofnięto skarżącemu licencję pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia nie narusza prawa.
W niniejszej sprawie stan faktyczny jest bezsporny, zaś argumentacja prawna organów Policji obu instancji jest w zasadzie taka sama i sprowadza się do stwierdzenia, że wobec wydania, postanowieniem z dnia [...] września 2007 r., negatywnej opinii o skarżącym przez Komendanta Komisariatu Policji [...], przestał on spełniać warunek określony w art. 27 ust. 3 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia. Skutkiem powyższego, Komendant Wojewódzki Policji był zobowiązany na mocy art. 31 ust. 2 pkt 1 powyższej ustawy do cofnięcia przedmiotowej licencji.
W ocenie Sądu na gruncie przepisów art. 31 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 27 ust. 3 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia fakt wydania negatywnej opinii o skarżącym przez organ Policji stanowi obligatoryjną podstawę dla cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej. Powołane przepisy nie dają organowi Policji pola do jakiejkolwiek w tym względzie uznaniowości. Innymi słowy, decyzja cofająca licencję nie jest decyzją uznaniową, lecz tzw. decyzją związaną. Toteż organ nie tylko mógł, ale wręcz musiał, orzec wobec skarżącego cofnięcie posiadanej licencji pracownika ochrony fizycznej, skoro została wydana w stosunku do niego negatywna opinia przez właściwą jednostkę Policji.
Dodatkowo należy zauważyć, że ww. przepis art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy, wskazując przesłanki cofnięcia licencji, czyni to przez odesłanie do przepisów określających wymogi jej uzyskania przewidziane w art. 26 ust. 2 pkt 1, 4 i 5 oraz ust. 3 pkt 1 i 2. Warunki te muszą być spełnione łącznie. Brak któregokolwiek z nich uzasadnia odmowę wydania lub odpowiednio cofnięcie licencji. Zatem niespełnienie warunku posiadania nienagannej opinii (tak jak każdego z pozostałych) stanowi samoistną przesłankę obligatoryjnego cofnięcia licencji.
W sytuacji, gdy stosownie do powyższego sam fakt niespełniania przez pracownika ochrony warunku posiadania nienagannej opinii przesądza o obowiązku organu cofnięcia licencji niezależnie od występowania pozostałych przesłanek jej posiadania, trafne jest stanowisko organu odwoławczego (KGP), który uznał, że argumentacja strony, akcentującej w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej dolegliwości tego cofnięcia w postaci utraty pracy w zawodzie oraz środków utrzymania swojego i rodziny, nie daje podstaw do wzruszenia tej decyzji. Argumentację tę skarżący powtórzył w skardze do Sądu na decyzję ostateczną organu, podkreślając negatywne dla niego konsekwencje zawodowe i finansowe omawianego cofnięcia licencji.
W świetle prawidłowo zastosowanych w sprawie ww. przepisów ustawy argumentacja ta nie mogła być jednak uwzględniona przez organy Policji ani przez Sąd rozpatrujący skargę na decyzje tych organów. Jako wykraczająca poza zakres uregulowań tych przepisów jest to argumentacja w tej sprawie pozaprawna; nie ma więc wpływu na ocenę prawidłowości podjętych decyzji. Dodatkowo zasadnie też organ ustalił, że bezwzględne związanie dyspozycją art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy uniemożliwia w stanie faktycznoprawnym sprawy przyjęcie nadrzędności interesu indywidualnego strony nad interesem publicznym i zachowanie jej przedmiotowej licencji, gdyż prymat interesowi społecznemu dał tu sam ustawodawca, ustalając obligatoryjny charakter tego przepisu i wiążąc organ co do sposobu rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej.
Odnosząc się do zarzutów naruszenia przez organ przepisów procedury administracyjnej Sąd uznał, iż Komendant Główny Policji orzekający w sprawie działał z poszanowaniem powszechnie obowiązujących zasad postępowania administracyjnego. W sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz podjął wszelkie niezbędne kroki w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7 i 77 kpa). Poczynione w trakcie postępowania ustalenia znajdują oparcie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym (art. 80 kpa). Nie pominięto żadnego z dostępnych dowodów (art. 75 kpa), a dokonana w oparciu o nie ocena znajduje wyraz w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji (art. 107 kpa). Ponadto w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym zastosowano właściwie prawo materialne.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.