Uzasadnienie
W dniu [...] sierpnia 2014 r. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. wydał decyzję Nr [...] (sygn. akt [...]), ustalającą opłatę za używanie 35 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych.
Rozstrzygnięcie to zostało wydane na podstawie protokołu z przeprowadzonej w dniu [...] maja 2014 r. kontroli wykonania obowiązku rejestracji odbiorników RTV w lokalu zajmowanym przez spółkę F. z o.o. zlokalizowanym przy ul. [...] w [...], oraz złożonego w trakcie kontroli oświadczenia Pani A. J. W uzasadnieniu decyzji organ I Instancji wskazał, że w toku kontroli realizacji obowiązku rejestracji odbiorników telewizyjnych i radiofonicznych przeprowadzonej w lokalu zajmowanym przez Stronę, stwierdzono posiadanie przez Stronę 35 odbiorników telewizyjnych, z których 2 zostały uruchomione przez uczestniczącą w kontroli Panią Dyrektor A. J. W odniesieniu do pozostałych 33 odbiorników telewizyjnych, na podstawie oświadczenia Pani A. J., dołączonego do protokołu kontroli, organ ustalił, że znajdują się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Organ ustalił również, że odbiorniki telewizyjne ujawnione w trakcie kontroli użytkowane były przez Stronę od dnia [...] maja 2014 r. Z uwagi na zarejestrowanie przez Stronę w dniu [...] maja 2014 r. 35 odbiorników telewizyjnych, organ I instancji w decyzji Nr [...], ustalił opłatę za używanie trzydziestu pięciu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych
W dniu [...] sierpnia 2014 r. pełnomocnik Strony wniósł odwołanie od decyzji z dnia [...] sierpnia 2014 r., Nr [...], w którym wniósł o uchylenie decyzji wydanej przez organ I instancji decyzji. Zaskarżonej decyzji pełnomocnik Strony zarzucił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które mogły mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy tj.:
- 1) naruszenie art. 10 § 1 w zw. z art. 73 § 1 k.p.a, poprzez uniemożliwienie Stronie odwołującej się zapoznanie się z materiałem dowodowym zebranym przez organ I instancji po zakończeniu postępowania dowodowego, a przed wydaniem decyzji w sprawie;
- 2) naruszenie art. 36 § 2 k.p.a. i art. 9 k.p.a. poprzez nie wskazanie w zawiadomieniu organu I instancji z dnia [...] lipca 2014 r. o przyczynach przedłużenia postępowania administracyjnego czym organ I instancji naruszył zasadę należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego;
- 3) naruszenie art. 77 § 1, art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez nie zebranie całego materiału dowodowego i nie podjęcie przez organ I instancji wszelkich czynności mających na celu wyjaśnienie sprawy, a podjęte i czynności przeprowadzone podczas kontroli przeprowadzone zostały w sposób nierzetelny czym organ I instancji naruszył zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej, naruszenie art. 6 k.p.a w zw. z art. 2 ustawy o opłatach abonamentowych poprzez bezpodstawne uznanie za prawidłowe a domniemania istnienia odbiorników telewizyjnych oraz ich stanu technicznego;
- 4) naruszenie art. 79 k.p.a w zw. z art. 7 ustawy o opłatach abonamentowych poprzez ich błędną wykładnię.
Ponadto decyzji pełnomocnik Strony zarzucił naruszenie prawa materialnego, a w szczególności:
- 1) naruszenie art. 77 i nast. ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez ich niezastosowanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie skarżącego;
- 2) naruszenie art. 2 ust. 2 i ust. 4 oraz art. 5 ust. 3 ustawy o opłatach abonamentowych, poprzez uznanie domniemania faktycznego za prawidłowe.
W odwołaniu zawarto wniosek o przeprowadzenie dowodu z oświadczenia Pani A. J. z dnia [...] sierpnia 2014 r., że składając oświadczenie w dniu kontroli nie miała na myśli używania odbiorników telewizyjnych, bowiem te zostały zainstalowane w późniejszym terminie. Odwołujący się zażądał także przeprowadzenia dowodu z odpisu protokołu z dnia [...] maja 2014 r. pomiędzy P. a D. oraz z odpisu protokołu z dnia [...] maja 2014 r. pomiędzy F. Sp. Z o.o. a C. na okoliczność, że odbiorniki telewizyjne zostały zainstalowane w terminie późniejszym aniżeli wskazany w protokole kontroli.
Odwołanie od powyższej decyzji rozpatrzył, zgodnie z właściwością, Minister Administracji i Cyfryzacji, w następstwie czego wydał w dniu [...] października 2014 r. decyzję Nr [...], utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji Organ odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 6 k.p.a. w zw. z art. 2 ustawy o opłatach abonamentowych poprzez bezpodstawne uznanie za prawidłowe domniemania istnienia odbiorników telewizyjnych oraz ich stanu technicznego, organ II instancji podniósł, iż Strona nie przedstawiła żadnych dowodów podważających ustalenia kontroli. Nie przedstawiła także żadnych dowodów na potwierdzenie twierdzeń, iż w dniu kontroli odbiorniki nie były zdolne do natychmiastowego odbioru programów.
W ocenie Ministra Administracji i Cyfryzacji za wiarygodne należało uznać złożone w trakcie kontroli oświadczenie Pani A. J. odnośnie wyposażenia pokoi w odbiorniki telewizyjne i ich technicznych możliwości odbioru programów. Jak wyjaśnił organ II instancji w uzasadnieniu do zaskarżonej decyzji, "w toku czynności kontrolnych Pani A. J. miała możliwość złożenia zastrzeżeń co do sposobu przeprowadzenia kontroli, czy też okoliczności w nim wskazanych tj. w zakresie ilości i rodzaju używanych przez Stronę odbiorników, a także okresu ich używania. Mogła także oświadczyć, że nie posiada wiedzy w przedmiocie objętym kontrolą.
Natomiast Pani A. J. podpisała protokół jak i dołączone do protokołu oświadczenie bez zastrzeżeń. (...) Pani A. J. będąc dyrektorem hotelu była rozeznana w funkcjonowaniu prowadzonej przez Stronę działalności, a zarazem świadoma celu kontroli, w której brała udział, zatem informacje od niej pochodzące stanowią pełnowartościowe źródło dowodowe, na podstawie którego możliwe było dokonywanie ustaleń stanu faktycznego sprawy.". Z uwagi na powyższe organ II instancji uznał, wyjaśniając to w uzasadnieniu do przedmiotowej decyzji, że uczestnicząc w dniu [...] maja 2014 r. w kontroli Pani A. J. dysponowała wiedzą niezbędną dla ustalenia okoliczności faktycznych stanowiących podstawę dla organu I instancji do wydania decyzji administracyjnej, nie podzielając w tym zakresie argumentów Strony.
Organ powołał także argumenty odwołujące się do przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia [...] sierpnia 2004 r. w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w których świadczone są usługi hotelarskie (Dz.U. Z 2006 r., nr 22, poz. 169) nakładającego na właściciela hotelu, obowiązku posiadania odbiorników RTV w udostępnianych pokojach.
Zdaniem organu II instancji, nie ma znaczenia dla oceny prawidłowości decyzji organu pierwszej instancji podnoszona przez Stronę okoliczność nie poinformowania Strony o przyczynach przedłużenia postępowania administracyjnego. Organ uznał, iż uchybienie powyższe nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia tym bardziej, że pełnomocnik Strony w żaden sposób wpływu takiego wykazał.
W ocenie Ministra Administracji i Cyfryzacji, chybiony jest zarzut Strony naruszenia art. 10 § 1 w zw. z art. 73 § 1 k.p.a. poprzez uniemożliwienie Stronie odwołującej się przez Organ I instancji zapoznanie się z materiałem dowodowym zebranym przez Organ I instancji po zakończeniu postępowania dowodowego, a przed wydaniem decyzji w sprawie. W przedmiotowej sprawie Strona nie wskazała jakiej czynności procesowej nie mogła dokonać czy też jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić, przed wydaniem decyzji przez organ I instancji, jak również jaki wpływ miało zarzucane przez Stronę uchybienie na wynik sprawy. Strona zawiadomiona przez organ I instancji o wszczęciu postępowania administracyjnego i pouczona o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji nakładającej opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników, nie przedstawiła żadnych dowodów ani wyjaśnień na etapie postępowania prowadzonego przez organ I instancji.
Ponadto, odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 77 i nast. ustawy o swobodzie działalności gospodarczej Organ wskazał, iż uregulowania zawarte w ustawie o opłatach abonamentowych, w szczególności postanowienia art. 7 tej ustawy, nie dotyczą kontroli działalności gospodarczej organ odwoławczy podniósł, iż kontrola przeprowadzana na podstawie ustawy o opłatach abonamentowych nie jest kontrolą działalności gospodarczej i w związku z tym nie jest konieczne aby brała w niej udział osoba uprawniona do reprezentowania Strony. W konsekwencji organ II instancji uznał, iż decyzja z dnia [...] sierpnia 2014 r. Nr [...] wydana przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. i ustalająca opłatę za używanie 35 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 20.265,00 zł (słownie: dwadzieścia tysięcy dwieście sześćdziesiąt pięć 00/100 zł), odpowiada prawu. W opinii organu II instancji, bezsporna jest bowiem okoliczność, że w dniu kontroli w lokalu zajmowanym przez Stronę znajdowało się 35 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych i będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, a tym samym należy stwierdzić, iż pobranie opłaty tytułem używania 35 niezarejestrowanych odbiorników jest uzasadnione.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona zarzuciła naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które mogły mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy tj.: naruszenie art. 138 § 1 pkt 2) i art. 138 § 2 k.p.a. oraz art. 136 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1, art. 7 i art. 8 k.p.a, poprzez nie uchylenie decyzji i nie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w celu przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego przez Organ I instancji pomimo nie zebrania całego materiału dowodowego i nie podjęcie przez Organ I instancji wszelkich czynności mających na celu wyjaśnienie sprawy, a podjęte czynności przeprowadzone podczas kontroli przeprowadzone zostały w sposób nierzetelny, czym Organ I instancji naruszył zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej; naruszenie art. 8, art. 9 i art. 10 § 1 zw. z art. 73 § 1 k.p.a. poprzez uniemożliwienie Stronie odwołującej się przez Organ I instancji zapoznanie się z materiałem dowodowym zebranym przez Organ I instancji po zakończeniu postępowania dowodowego, a przed wydaniem decyzji w sprawie wprowadzając przy tym Stronę w błąd nie informując o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym na każdym etapie postępowania i ograniczając to prawo do 7-dniowego terminu do zapoznania się z materiałami postępowania, czym naruszył zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej oraz zasadę należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego; naruszenie art. 6 k.pa. w zw. z art. 2 ustawy o opłatach abonamentowych poprzez bezpodstawne uznanie za prawidłowe domniemania istnienia odbiorników telewizyjnych oraz ich stanu technicznego; a także naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik spraw, tj. art. 2 ust. 2 i ust. 4 oraz art. 5 ust. 3 ustawy o opłatach abonamentowych, poprzez uznanie domniemania faktycznego za prawidłowe.
W konsekwencji Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przeprowadzenie dowodów zgłoszonych w uzasadnieniu skargi oraz dowodów załączonych do odwołania pominiętych przez organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, a także zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skargę należało oddalić, gdyż zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji są zgodne z prawem. W sprawie wyjaśniono wszystkie istotne okoliczności stanu faktycznego, jak również dokonano prawidłowej jego subsumcji w świetle przepisów prawa wyczerpująco – na użytek tej sprawy – wskazanych i zinterpretowanych w tych decyzjach.
Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Opłatę abonamentową uiszcza się za każdy odbiornik radiofoniczny i telewizyjny, o czym stanowi art. 2 ust. 4 ustawy o opłatach abonamentowych (ograniczenie tej zasady przewidziane w ust. 5 art. 2 ustawy nie dotyczy skarżącej). Przepis art. 5 ust. 1 stanowi zaś, że odbiorniki te podlegają, dla celów pobierania opłat abonamentowych za ich używanie, zarejestrowaniu w placówkach operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz.U. 2012, poz. 1529). Przy czym "używanie" objęte jest domniemaniem zakładającym, że w sytuacji, gdy odbiornik znajduje się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, to jest on używany przez jego posiadacza (art. 2 ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych). Szczegółowe warunki i tryb rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych określa z kolei rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. (Dz.U. z 2013, poz. 1676).
Na podstawie art. 6 ust. 4 ustawy o opłatach abonamentowych w rozporządzeniu tym uregulowano (§ 2 i 3), że rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych się na podstawie zgłoszenia podmiotu posiadającego odbiorniki. Zgłoszenie takie składa się w terminie 14 dni od dnia wejścia w posiadanie odbiorników.
Do operatora tego należy też kontrola wykonywania obowiązku tej rejestracji oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej (art. 7 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych).
W przypadku stwierdzenia zaś używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego kierownik jednostki operatora publicznego, o którym mowa w art. 5 ust. 1, przeprowadzający kontrolę, wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiornika oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, o której mowa w art. 5 ust.
3. Przy czym stosownie do treści art. 5 ust. 3 ustawy o opłatach abonamentowych w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego pobiera się opłatę w wysokości stanowiącej trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika.
Wydanie decyzji nakładającej karę, o której wyżej mowa, wymagało poczynienia przez organ, w zgodzie z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., ustaleń faktycznych co do tego, że - po pierwsze - strona posiadała niezarejestrowane odbiorniki radiofoniczne lub telewizyjne oraz - po drugie - że ich używała. W tym zakresie możliwe było odwołanie się do domniemania wynikającego z art. 2 ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych. Długość zaś okresu używania odbiorników jest okolicznością prawnie irrelewantną w tej sprawie.
W ocenie Sądu ww. prawnie doniosłe okoliczności zostały w sprawie prawidłowo przez organ wykazane.
Poza sporem pozostaje w sprawie, że dniu kontroli, tj. w dniu [...] maja 2014 r. skarżąca spółka prowadziła działalność gospodarczą, świadcząc usługi hotelarskie przy ul. [...] w [...]. Kontrola ta dotyczyła przestrzegania przez spółkę obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych stanowiących wyposażenie tego hotelu.
Wbrew zarzutom i argumentacji skargi, Sąd nie powziął żadnych zastrzeżeń co do prawidłowości przeprowadzenia ww. kontroli w należącym do skarżącej spółki hotelu i oparcia rozstrzygnięcia na wynikach tej kontroli objętych ustaleniami protokołu kontroli. Protokół taki zalicza się do kategorii dowodów wymienionych w art. 75 § 1 k.p.a., traktującym jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W tej sprawie protokół kontroli został sporządzony i podpisany przez kontrolerów legitymujących się upoważnieniami do wykonywania czynności kontrolnych udzielonymi przez Dyrektora COF, tj. organ powołany do kontroli wykonywania obowiązków rejestracji odbiorników RTV. Nie było także przeszkód prawnych by w kontroli uczestniczyła inna niż kontrolowany przedsiębiorca osoba, która – jak w sprawie niniejszej (chodzi o dyrektor Panią A. J., która również podpisała protokół) – jest pracownikiem przedsiębiorcy zorientowanym w kwestiach związanych z prowadzeniem hotelu, a zatem dysponuje wiedzą na ten temat, w tym co do ilości, rodzaju i okresu używania umiejscowionych tam odbiorników RTV, a jej oświadczenie w tym względzie oraz podpisanie opartego na nim protokołu kontroli bez zastrzeżeń są miarodajną przesłanką dla poczynionych w sprawie ustaleń.
Podpis na protokole (przy braku zastrzeżeń) należy uznać za potwierdzenie udziału w kontroli oraz potwierdzenie treści protokołu. Poza tym przepisy ustawy o opłatach abonamentowych nie wprowadzają wymogu by w czynnościach kontrolnych uczestniczył podmiot kontrolowany osobiście, czy to poprzez osoby uprawnione do jego reprezentacji, ani też by ważność protokołu zależała od podpisu takich osób, względnie osoby przez ten podmiot upoważnionej. W toku kontroli osoby biorące w niej udział składają bowiem oświadczenia wiedzy dotyczące przedmiotu kontroli, dlatego ustalenia kontroli oparte na oświadczeniu przebywającej w kontrolowanym obiekcie dyrektor, przy uniemożliwieniu kontrolującym dostępu do pokoi/pomieszczeń, w których zlokalizowano odbiorniki, uznać należy za prawidłowe.
Dodatkowo wskazać należy, że skarżąca spółka nie podważyła w sprawie ustaleń pokontrolnych organu; nie przedstawiła żadnych przeciwdowodów, które ustalenia te mogłyby skutecznie podważyć. Co więcej, jak wynika z ustaleń organu I instancji nigdzie przez skarżącą nie kwestionowanych, skarżąca w dniu [...] maja 2014 r. zarejestrowała drogą internetową 35 odbiorniki telewizyjne. Jest to zatem ilość i rodzaj odbiorników odpowiadające ilości i rodzajowi odbiorników wykazanych w ww. protokole z kontroli obowiązku rejestracji odbiorników przez skarżącą, która miała miejsce trzy dni wcześniej, bo [...] maja 2014 r. W tej sytuacji rejestrację tę (z [...] maja 2014 r.) należy traktować jak swego rodzaju potwierdzenie stanu faktycznego sprawy utrwalonego w tym protokole i stanowiącego podstawę ustalenia ww. opłaty karnej za używanie bez rejestracji tych samych, także co do ilości i rodzaju, odbiorników RTV.
Wynikająca zaś z protokołu data używania spornych odbiorników, tj. od dnia [...] maja 2014 r., wskazuje także na fakt ich posiadania przez spółkę co najmniej od tej daty. Jak wynika ze znajdujących się w aktach dokumentów w dniu [...] maja 2014 r. rozpocząć też się miała instalacja okablowania telewizji naziemnej i satelitarnej wraz z montażem anten naziemnych i satelitarnych oraz uruchomienie systemu teleinformacyjnego. Spółka nie przedstawiła jednak dowodów, z których wynikałoby, że weszła w posiadanie spornych odbiorników w innej dacie, niż ta wskazana wyżej. Uwzględniając powyższe należy uznać, że ustalenie na tej podstawie przez organ faktu posiadania przez spółkę niezarejestrowanych odbiorników - po upływie terminu uprawniającego spółkę do ich rejestracji - nie budzi zastrzeżeń.
Zdaniem Sądu w sprawie - tak jak tego wymaga art. 5 ust. 3 ustawy o opłatach abonamentowych - doszło także do stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego. Stwierdzenie tego faktu nastąpiło w dniu kontroli. Osoby kontrolujące ustaliły bowiem, że w tym dniu telewizory były w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Ta okoliczność częściowo ustalona została bezpośrednio poprzez sprawdzenie 2 odbiorników, częściowo zaś – co dopuszczalne, o czym była wyżej mowa - na podstawie oświadczenia złożonego przez pracownika hotelu.
W takim stanie rzeczy należy uznać, że w sprawie wypełniła się dyspozycja przepisu art. 5 ust. 3 ustawy o opłatach abonamentowych. Przepis art. 5 ust. 3 ustawy o opłatach abonamentowych ma charakter bezwzględnie obowiązujący; ustalanie naruszenia dyspozycji tego przepisu obliguje organ do zastosowania przewidzianej w nim sankcji opłaty karnej. Tak więc nałożenie takiej opłaty ma charakter decyzji związanej, nie zależy od uznania organu, lecz jej wydanie jest obowiązkiem organu.
Reasumując w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości fakt posiadania przez skarżącą spółkę, w należącym do niej hotelu, wskazanych w decyzji odbiorników telewizyjnych w stanie używalności, tj. umożliwiającym odbiór programu, które w dacie kontroli nie były zarejestrowane. Za te odbiorniki, zgodnie z wymogami art. 5 ust. 3 ustawy o opłatach abonamentowych, została ustalona ww. opłata karna, obciążająca skarżącą. W tej sytuacji skarżąca spółka, używająca tych odbiorników w prowadzonej działalności, podlega wszystkim regułom ustawy o opłatach abonamentowych dotyczących posiadania i używania odbiorników, w tym obowiązkowi ich rejestracji, jak również ponosi konsekwencje zaniechania tego obowiązku, wynikające z tej ustawy i wydanych do niej przepisów wykonawczych, w postaci opłaty karnej.
Zdaniem Sądu w świetle zebranego i prawidłowo ocenionego przez organy wydające decyzje w sprawie materiału dowodowego okoliczności te (ilość niezarejestrowanych odbiorników oraz fakt ich używania w dniu kontroli) nie budzą wątpliwości. Rzeczywiście, organ odwoławczy nie odniósł się do wniosków dowodowych spółki zawartych w odwołaniu. Ta nieprawidłowość w działaniu organu pozostaje jednak bez wpływu na wynik sprawy. Okoliczności, które za pomocą tych dowodów miały zostać wykazane nie miały istotnego znaczenia w sprawie. Przypomnijmy, że za ich pomocą strona dążyła do wykazania, że telewizory w jej hotelu zostały zainstalowane później niż ustalił to organ i w związku z tym mogły być używane dopiero od dnia [...] maja 2014 r. Tymczasem jest to w sprawie okoliczność bez znaczenia. Zdaniem Sądu, zebrany przez organy materiał dowodowy sprawy jest spójny i potwierdza, że w dniu kontroli ujawniono w hotelu prowadzonym przez Spółkę 35 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu.
W tym miejscu wskazać należy, że jakkolwiek kontrolę wykonania obowiązku rejestracji ww. odbiorników RTV przeprowadzono w obiekcie / hotelu zajmowanym przez skarżącą spółkę, w którym prowadzi ona działalność gospodarczą / hotelarską, nie była to kontrola działalności gospodarczej spółki, o jakiej mowa w art. 77 ust. 1 w zw. z art.2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (u.s.d.g.); dlatego nie podlegała przepisom tej ustawy, a obecnie również nie może być oceniana przez pryzmat tych przepisów. Kontrola ta dotyczyła bowiem przestrzegania – jak już zresztą wyżej zauważono – obowiązku rejestracji odbiorników RTV, który jest nałożony na każdego, kto użytkuje taki odbiornik, niezależnie od tego czy jest on wykorzystywany w działalności gospodarczej, czy służy do użytku osobistego. Obowiązek tej opłaty został w ustawie o opłatach abonamentowych powiązany z obowiązkiem rejestracji odbiorników i ta konstrukcja umożliwia określenie kręgu podmiotów do tego zobowiązanych.
Ustawa ta jest adresowana do wszystkich podmiotów posiadających i używających odbiorników RTV, a obowiązek ich rejestracji, która ma umożliwić identyfikację podmiotów zobowiązanych do wnoszenia opłaty abonamentowej, tak samo jak sama opłata, ma charakter powszechny i dotyczy wszystkich podmiotów. Jednocześnie ustawa o opłatach abonamentowych (i przepisy wykonawcze do tej ustawy) jest aktem prawa, który reguluje samodzielnie, bez potrzeby sięgania do przepisów innych ustaw, problematykę rejestracji odbiorników RTV, kontrolę wykonania tego obowiązku oraz problematykę nałożenia opłaty karnej za używanie odbiorników niezarejestrowanych.
Dodatkowym argumentem świadczącym, że do kontroli przestrzegania obowiązków wynikających z ustawy o opłatach abonamentowych nie mają zastosowania przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (u.s.d.g.) jest treść ustawy z 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2009 r. Nr 18, poz. 97, dalej ustawa o zmianie), która m.in. wprowadziła obowiązek uprzedzania przedsiębiorcy o zamiarze dokonania kontroli (art. 79 ust. 1 u.s.d.g.). W art. 2-63 tej ustawy dokonano zmian w 62 ustawach regulujących określone rodzaje działalności gospodarczej. W 52 ustawach zawarto przepisy nakazujące wprost stosowanie rozdziału 5 u.s.d.g., zatytułowanego "Kontrola działalności gospodarczej przedsiębiorcy", w przypadku poszczególnych rodzajów kontroli. Świadczy to, jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 9 kwietnia 2013 r. II GSK 92/12 o kompleksowym charakterze tej regulacji.
Pośród wymienionych w ustawie o zmianie ustaw, w których wprowadzono obowiązek dokonywania kontroli zgodnie z rozdziałem 5 u.s.d.g. nie wymieniono ustawy o opłatach abonamentowych. Należy więc uznać, że nie było zamiarem ustawodawcy, aby kontrola rejestracji odbiorników, nawet użytkowanych w działalności gospodarczej, odbywała się w trybie u.s.d.g. (por. co do tego wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 października 2014 r. II GSK 1264/13).
W tej sytuacji w niniejszej sprawie nie miały zastosowania przepisy u.s.d.g. Skoro zaś przepisy te nie miały zastosowania i organy wydające decyzję w sprawie faktycznie ich nie zastosowały, to nie mogły też w żaden sposób przepisów tych naruszyć, gdyż pozostają one obojętne z punktu widzenia rozpoznawanej sprawy.
Za bezzasadny uznać należy także zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. W sytuacji postawienia organowi zarzutu dotyczącego braku zawiadomienia strony przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego, koniecznym jest ustalenie, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła strona dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez niepowiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej (najczęściej w sferze postępowania dowodowego), a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 k.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2007 r., sygn. akt II GSK 4/07; LEX nr 351055).
Sąd - rozpoznając sprawę zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. - nie dopatrzył się wpływu naruszenia przez organ ww. przepisu na wynik sprawy, również w stanowisku strony takiego - prawnie doniosłego wpływu naruszenia ww. przepisu na wynik sprawy - nie wykazano. Takie wpływu nie wy
Dla porządku jedynie - z uwagi na przepis art. 5 ust. 2 pkt 3 ustawy o opłatach abonamentowych - wskazać należy, że zakwestionowane w wyniku ww. kontroli odbiorniki telewizyjne, stanowiąc wyposażenie hotelu (pokoi hotelowych), były wykorzystywane w działalności gospodarczej skarżącej jako element, który m.in. wpływa na określenie standardu oferowanych przez nią usług; jednak do ustawowych znamion działalności gospodarczej przedsiębiorcy nie należy posiadanie i używanie odbiorników RTV, bowiem odbiorniki te nie służą do jej prowadzenia, tylko do odbioru programów radiowych i telewizyjnych. Przedmiotem umowy o świadczenie usług hotelarskich nie jest sprzedaż lub przekazywanie do używania odbiorników RTV. Odbiorniki te są bowiem tylko jednym ze składników wyposażenia pokoi hotelowych i wraz z innym sprzętem udostępniane są do dyspozycji osób najmujących te pokoje/korzystających też z innych pomieszczeń hotelu, gdzie takie odbiorniki umiejscowiono.
W tej sytuacji, sankcja za używanie niezarejestrowanych odbiorników RTV została prawidłowo nałożona na skarżącą spółkę na podstawie przepisów obowiązujących w dacie kontroli wykonania obowiązku rejestracji przeprowadzonej przez uprawniony organ, gdyż jest to zdarzenie faktycznoprawne skutkujące wszczęciem postępowania administracyjnego w sprawie, a następnie prowadzące do jej rozstrzygnięcia zaskarżoną decyzją.
Należy również wyjaśnić, że Sąd oddalił wnioski dowodowe zgłoszone przez skarżącą w oparciu o art. 106 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012, poz. 270 ze zm.) Przepis ten stanowi, że Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Tymczasem w niniejszej sprawie nie wystąpiły jakiekolwiek istotne wątpliwości, które należało wyjaśnić, np. przy pomocy dokumentów złożonych przez skarżącego. Okoliczności związane z formalnym zaszeregowaniem hotelu skarżącej spółki oraz nadania mu określonej kategorii, a także fakt nieudostępniania pokoi poprzez system HRS w określonym okresie nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy przez organ. Istotne w sprawie okoliczności, omówione powyżej, zostały ustalone w postępowaniu administracyjnym.
Z tych wszystkich powodów Sąd w oparciu o art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012, poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.