Uzasadnienie
Skarżący K. W., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2007 r., Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2007 r., Nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8 300 złotych m.in. za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych oraz naruszenie przepisów dotyczących czasu pracy kierowców. W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie w dniu 9 maja 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając w tym zakresie z urzędu, zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne do czasu zakończenia toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym postępowania, dla którego asumptem było przedstawienie przez skład orzekający Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku (postanowienie z dnia 7 listopada 2007 r. sygn. akt III SA/Gd 325/07) pytania prawnego: "Czy przepisy art. 92 ust. 1 w zw. z pkt. 4.1 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym są zgodne z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 2 Konstytucji RP w zakresie, w jakim zrównują odpowiedzialność osób, które uiściły opłatę za przejazd po drogach krajowych, ale nie posiadały karty opłaty drogowej w pojeździe w czasie kontroli, z osobami, które należnej opłaty za przejazd nie uiściły w ogóle."
W wykonaniu zarządzenia z dnia 15 września 2008 r. wezwano organ do udzielenia informacji, czy decyzja z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] została wykonana. W przypadku rozłożenia na raty kary nałożonej ww. decyzją, zobowiązano organ do nadesłania postanowienia, z którego wynikałaby wysokość ustanowionych rat oraz stan aktualnego zadłużenia
W odpowiedzi na powyższe organ przesłał do wiadomości Sądu pismo Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w K. z treści którego wynikało, iż w dniu 6 września 2008 r. skarżący wystąpił z wnioskiem o umorzenie lub rozłożenie na raty należności wynikającej z nałożonej kary pieniężnej oraz kosztów upomnienia. Decyzją z dnia [...] września 2007 r. Nr [...] ww. organ w punkcie 1 odmówił umorzenia należności w wysokości 8 308,80 złotych w punkcie 2 rozłożył ww. należność na 10 rat (I rata w wysokości 838,80 złotych, II – X po 830,00 złotych), płatnych pierwszego dnia każdego miesiąca, z terminem płatności ostatniej raty w dniu 1 lipca 2008 r. Organ poinformował ponadto, iż zgodnie z układem ratalnym skarżący uiścił ostatnią ratę i uregulował w całości nałożoną karę pieniężną oraz koszty upomnienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – dalej p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy - art. 61 § 3 p.p.s.a.
W pierwszej kolejności podkreślić należy, iż katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty. Oznacza to, że Sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku. Obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z tego przepisu spoczywa na wnioskodawcy. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia.
Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny Sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 294 i n.). Przesłanką wstrzymania decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Ustalenie, czy grożąca szkoda jest szkodą znaczną jest możliwe w oparciu o okoliczności konkretnej sprawy. Przesłanka spowodowania trudnych do odwrócenia skutków musi być rozważana z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie. Tak, więc odwrócenie skutków wywołanych wykonaniem zaskarżonego aktu musi być trudniejsze niż zwykle w tego rodzaju przypadkach.
W niniejszej sprawie kluczową dla rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pozostaje kwestia jej wykonania. Jak wynika z treści pisma organu z dnia 30 września 2008 r. skarżący zgodnie z układem ratalnym określonym w decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2007 r., Nr [...] uiścił ostatnią ratę należnej kary pieniężnej i tym samym wykonał zaskarżoną decyzję.
W orzecznictwie przyjmuje się, iż w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja została wykonana przed wydaniem przez Sąd postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji nie jest możliwe uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Orzeczenie o wstrzymaniu wykonania decyzji jest dopuszczalne do dnia jej wykonania (vide: postanowienie NSA z dnia 21 listopada 2007 r. sygn. akt II OZ 1176/07). Mając na względzie istotę instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji podkreślić należy, iż jej głównym zadaniem jest ochrona strony przed skutkami wykonania decyzji, a zatem fakt wykonania zaskarżonej decyzji w całości niweczy cel zastosowania ochrony tymczasowej określonej w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Biorąc pod uwagę powyższe Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.