Uzasadnienie
W dniu 14 września 2007r. strona skarżąca złożyła za pośrednictwem Ministra Spraw Zagranicznych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na zawiadomienie Ministra Spraw Zagranicznych z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...].
Strona skarżąca wskazała, że w Instytucie Pamięci Narodowej w K. i W. oraz w Centralnym Archiwum Wojskowym Ministerstwa Obrony Narodowej znajdują się dokumenty wywiadów wojskowych [...]. Z dokumentów tych wynikać ma współpraca strony skarżącej z wywiadami tego kraju. W ocenie strony skarżącej informacje te są nieprawdziwe. Dlatego też pismem z dnia 7 kwietnia 2007 r. zwróciła się do Wydziału
Konsularnego Ambasady RP w W. z wnioskiem o wystąpienie do władz [...] o wyjaśnienie jej rzekomej współpracy z wywiadem tego kraju.
W odpowiedzi na powyższy wniosek, Wydział Konsularny Ambasady RP w W. poinformował stronę skarżącą, że [...] nie udziela informacji ani wyjaśnień dotyczących swoich współpracowników.
Pismem z dnia 22 maja 2007 r. strona skarżąca skierowała do Dyrektora Generalnego Ministerstwa Spraw Zagranicznych wniosek o "wszczęcie postępowania administracyjnego" i wydanie w jego sprawie stosownej decyzji. Jednocześnie w piśmie tym ponownie zawarto wniosek o wystąpienie przez Ambasadora RP w W. do właściwych organów [...] o wyjaśnienie rzekomej współpracy z wywiadem tego kraju. Pismo to zostało następnie przekazane Ambasadorowi RP w W. z prośbą o udzielenie stosownych wyjaśnień stronie skarżącej. Została ona udzielona pismem z dnia 8 czerwca 2007 r.
Mając na uwadze stanowisko Ambasadora RP w W. zawarte w piśmie z dnia 8 czerwca 2007 r., strona skarżąca złożyła skargę do Ministra Spraw Zagranicznych
W odpowiedzi na powyższą skargę, Minister Spraw Zagranicznych, poinformował stronę skarżącą, że podtrzymuje stanowisko Ambasadora RP w W. zawartą w piśmie z dnia 8 czerwca 2007 r. Na zawiadomienie Ministra Spraw Zagranicznych z dnia [...] lipca 2007 r. strona skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Granice właściwości sądów administracyjnych oraz istota wymiaru sprawiedliwości sprawowanego przez te sądy, zostały określone wprost w art. 184 Konstytucji RP. Z przepisu tego wynika, że sądy administracyjne sprawują w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje również orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego i aktów normatywnych organów administracji rządowej.
Wyraźnie określone w Konstytucji RP granice właściwości rzeczowej sądów administracyjnych znalazły swoje potwierdzenie w przepisach ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej zwana p.p.s.a.), jak również ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271 ze zm.).
Szczegółowe unormowanie właściwości rzeczowej sądów administracyjnych zawierają przepisy art. 1, art. 2, art. 3, art. 4 i art. 5 p.p.s.a.
Zgodnie z art. 1 p.p.s.a., ustawa ta normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne). Z kolei artykuł 2 p.p.s.a. stanowi, iż do rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych powołane są sądy administracyjne.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 - 4a i pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę oraz rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, jak też spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej (art. 3 § 3, art. 4 p.p.s.a.).
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071, z ze zm.) - cytowany dalej jako "kpa", przepisów kodeksu nie stosuje się do postępowania w sprawach należących do właściwości polskich przedstawicielstw dyplomatycznych i urzędów konsularnych, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Ustawa z dnia 13 lutego 1984 r. o funkcjach konsulów Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2002 r. Nr 215 poz. 1583 ze zm.) - zwana dalej "ustawą o funkcjach konsulów" określa zakres funkcji konsulów miedzy innymi odnośnie do pewnych funkcji administracyjnych. Art. 31 ust. 2 tej ustawy odsyła jedynie do odpowiedniego stosowania przepisów kpa dotyczących skarg i wniosków, z tym że organem wyższego stopnia w rozumieniu tego kodeksu jest Minister Spraw Zagranicznych. Z kolei art. 31 ust. 1 tej ustawy stanowi, że szczegółowy tryb postępowania przed konsulem określa Minister Spraw Zagranicznych.
Mając na uwadze przepisy ustawy o funkcjach konsulów oraz dział VIII kpa regulujący sprawy z zakresu skarg i wniosków, należy wskazać, że każdy może złożyć skargę lub wniosek do organów państwowych, organów jednostek samorządu terytorialnego organów samorządowych jednostek organizacyjnych oraz do organizacji i instytucji społecznych. Mogą one być składane w interesie publicznym, własnym lub innej osoby za jej zgodą. Przedmiotem skargi, zgodnie z art. 227 kpa może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Rezultatem przeprowadzonego postępowania skargowego jest zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi.
W sprawie niniejszej, pismo strony skarżącej z dnia 22 maja 2007 r. zatytułowane "wniosek o wszczęcie postępowania wyjaśniającego" stanowiło skargę złożoną w trybie skarg i wniosków i dotyczyło pisma Wydziału Konsularnego Ambasady RP z dnia 17 maja 2007 r. Po przeprowadzeniu postępowania skargowego, skierowano do strony skarżącej zawiadomienie Ambasadora RP w W. z dnia 8 czerwca 2007 r. Identyczny charakter w sprawie niniejszej ma kolejne zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi Ministra Spraw Zagranicznych z dnia [...] lipca 2007 r. Na niniejsze zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi, strona skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W orzecznictwie sądów administracyjnych zgodnie przyjmuje się, że na działania organów podejmowane w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Działania lub czynności podejmowane w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków normowane przepisami znajdującymi się w dziale VIII Kpa nie są bowiem aktami lub czynnościami o których mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. (vide postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 września 2005r., sygn. akt IV SAB/Wa 80/05, publ. Lex 205439, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lipca 1983 r., II SA 983/83, ONSA 1983, nr 2, poz. 57, s.
90. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 1999 r. III SAB 7/99, ONSA 2001, Nr 1, poz. 27). Zawiadomienie to może być jedynie kwestionowane nową skargą złożoną w trybie skarg i wniosków uregulowanych w dziale VIII kpa.
Z przestawionych względów, na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.
Z kolei wraz ze skargą strona skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy. W uzasadnieniu tego wniosku strona skarżąca podała między innymi, że jest osobą samotną. Jako inwalida II grupy, niezdolny do żądnej pracy pobiera rentę inwalidzką w wysokości [...] zł. brutto. Skarżący nie posiada żadnych oszczędności ani przedmiotów majątkowych.
Rozpoznając niniejszą sprawę należy wskazać, iż stosownie do treści art. 247 p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje w razie oczywistej bezzasadności skargi. Wynika z tego, że prawo pomocy nie przysługuje, niezależnie od sytuacji majątkowej skarżącego, gdy przepisy obowiązującego prawa w sposób jasny i jednoznaczny wykluczają możliwość uwzględnienia jego żądania. Jak wskazano w niniejszym postanowieniu, zaskarżone przez stronę skarżącą zawiadomienie Ministra Spraw Zagranicznych nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
Z przedstawionych względów, na podstawie przepisu art. 247 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.