Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] listopada 2013 r. nr [...] Minister Administracji i Cyfryzacji, na podstawie art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 7 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. Nr 85, poz. 728, ze. zm., dalej "u.o.a.") oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej "k.p.a.") utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. z dnia [...] września 2013 r. nr [...] nakazującej rejestrację 15 używanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalającej opłatę za używanie 1 niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego i 33 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 18.463,50 zł.
Decyzje obu organów zapadły w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne.
W dniu [...] czerwca 2013 r., przeprowadzona została kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w lokalu przy ul. [...] w [...] zajmowanym na potrzeby prowadzonej przez G. B. (dalej "skarżący") działalności gospodarczej pod firmą G.B. "[...]" Biuro Turystyczne z głównym miejscem wykonywania działalności pod adresem [...] w W.. Kontrola została przeprowadzona w obecności J. F. - kierownik pensjonatu. W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono posiadanie w lokalu 1 odbiornik radiofoniczny oraz 33 odbiorniki telewizyjne (VECTRA). W protokole odnotowano, że odbiorniki w ilości 1 szt. odbiorników radiofonicznych oraz 33 szt. odbiorników telewizyjnych są w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programów. Stwierdzony okres używania odbiorników wynosi: trzy lata. W protokole odnotowano, że kontrolowany nie przedstawił dowodu rejestracji odbiorników.
Pensjonat jest czynny sezonowo. Poinformowano o obowiązku rejestracji. Zgodnie z oświadczeniem J. F. okres używania odbiorników w kontrolowanym pensjonacie - wynosi trzy lata. Urządzenia są technicznie dostosowane do odbioru programów. Do protokołu nie załączono dokumentacji potwierdzającej rejestrację odbiorników. Protokół z kontroli został bez zastrzeżeń podpisany przez kontrolerów i J. F.. Do protokołu załączono oświadczenie J. F. - kierownik, opatrzone datą [...] czerwca 2013 r., z którego wynika, iż 1 odbiornik radiofoniczny i 33 odbiorniki telewizyjne w lokalu zajmowanym przez skarżącego są w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Uruchomienie tych odbiorników, w celu stwierdzenia technicznej możliwości dostosowania do odbioru programu nie jest możliwe z następujących przyczyn. Pensjonat [...] posiada trzydzieści trzy pokoje wyposażone w odbiorniki telewizyjne sprawne technicznie i gotowe do odbioru programów przy użyciu telewizji kablowej VECTRA. Pokoje zajęte są przez gości. Pensjonat jest obiektem sezonowym od kwietnia do września. J. F. podpisała oświadczenie bez zastrzeżeń.
Pismem z dnia 8 sierpnia 2013 r. organ I instancji zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych. Jednocześnie organ I instancji poinformował skarżącego o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji nakładającej opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników. Do pisma załączono potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię protokołu z przeprowadzonej kontroli oraz złożonego oświadczenia.
Po przeprowadzeniu postępowania, w dniu [...] września 2013 r. organ I instancji wydał decyzję Nr [...] nakazującą rejestrację 15 używanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalającą opłatę za używanie 33 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 18 463,50 zł. Rozstrzygnięcie to zostało wydane na podstawie protokołu z przeprowadzonej w dniu [...] czerwca 2013 r. kontroli wykonania obowiązku rejestracji odbiorników RTV oraz złożonego oświadczenia.
W dniu 16 października 2013 r. (data nadania w placówce operatora wyznaczonego) skarżący wniósł odwołanie od decyzji [...] września 2013 r., w którym wskazał, że w okresie przygotowań do sezonu letniego wycofał z użytku 15 sztuk niesprawnych telewizorów. Pensjonat J. jest obiektem sezonowym, czynnym w sezonie letnim. W marcu 2013 r. ekspertyza RTV S. A. C. stwierdziła, że 15 sztuk odbiorników telewizyjnych nie nadaje się do użytkowania. Odbiorniki zostały zutylizowane. W dniu kontroli J. F. nie posiadała wiedzy dotyczącej kasacji telewizorów w marcu 2013 r., gdyż przebywała w tym czasie za granicą. Nie była zatem zorientowana w ilości telewizorów w Pensjonacie oraz nie była upoważniona do udzielania wyjaśnień i informacji w czasie kontroli.
Skarżący zaproponował ustalenie opłaty w wysokości jednokrotności abonamentu. Ponadto wskazał na słabe obłożenie Pensjonatu skarżący zauważył, że wyczekiwał na komunikaty mediowe wyjaśniające i rozwiązujące sprzeczne informacje dotyczące obowiązku płacenia abonamentu. W dniu 13 sierpnia 2013 r. 1 odbiornik radiofoniczny i 18 odbiorników telewizyjnych zostało zarejestrowanych a następnie wyrejestrowanych w związku z zakończeniem pracy pensjonatu. Do odwołania załączono kopię protokołu kasacji środków trwałych, Arkusza spisu z natury, Karty przekazania odpadu, ekspertyzy.
Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję Minister Administracji i Cyfryzacji w uzasadnieniu odniósł się do zarzutów podniesionych przez stronę w odwołaniu. Wskazał, że okoliczność używania przez skarżącego w dniu kontroli 1 odbiornika radiofonicznego oraz 33 odbiorników telewizyjnych nie budzi wątpliwości. Wyjaśnił, że organ I instancji nie ma obowiązku przeprowadzania oględzin obiektu hotelowego i odbiorników TV co do których ustalono, iż nie są zarejestrowane. Organ odwoławczy stwierdził, że ustalenie, czy odbiorniki znajdują się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu może dokonać się w drodze bezpośredniego sprawdzenia tej okoliczności lub ewentualnie w drodze oświadczenia osoby uczestniczącej w kontroli. Zarówno jeden jak i drugi sposób ustalenia jest dopuszczalny, jednak informacja o tym fakcie musi znaleźć się w protokole z kontroli podpisanym przez kontrolujących i przez osobę uczestniczącą w kontroli.
W przedmiotowej sprawie z treści protokołu jasno wynika, iż kontrolerzy weszli w posiadanie informacji dotyczących ilości ujawnionych odbiorników i ich gotowości do natychmiastowego odbioru programu w oparciu o oświadczenie J. F., która niewątpliwie posiadała wiedzę dotyczącą przedmiotu kontroli skoro złożyła w tym zakresie stosowne oświadczenie wiedzy. Nie zostało ono przez nią zmienione ani odwołane. Minister Administracji i Cyfryzacji wskazał, że żaden przepis ustawy o opłatach abonamentowych nie wymaga, by w kontroli uczestniczył podmiot kontrolowany, ani też by ważność protokołu zależała od jego podpisu względnie osoby przez niego upoważnionej. W toku kontroli osoby biorące w niej udział składają oświadczenia wiedzy dotyczące przedmiotu kontroli.
Organ II instancji odnosząc się do kwestii usunięcia z lokalu 15 odbiorników telewizyjnych, które zostały oddane do utylizacji wskazał na treść art. 2 ust. 2 u.o.a. Podkreślił, że fakt utylizacji odbiorników trzy miesiące przed przeprowadzoną kontrolą nie stanowi potwierdzenia braku używania odbiorników telewizyjnych w ilości podanej w dniu kontroli przez J. F.. W przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do odmowy wiarygodności złożonego oświadczenia odnośnie wyposażenia pokoi pensjonatu w odbiorniki telewizyjne i ich stanu technicznego. Osoba ta - jako pełniąca funkcję kierownika pensjonatu w kontrolowanym obiekcie - była zorientowana w funkcjonowaniu tego obiektu, świadoma celu kontroli, w której brała udział. Zatem jej oświadczenie stanowi pełnowartościowe źródło dowodowe, na podstawie którego dokonano ustaleń faktycznych sprawy.
Minister Administracji i Cyfryzacji wskazał, że organ I instancji zapewnił stronie czynny udział w postępowaniu, aby ta dowodząc swych praw dowodziła również okoliczności stanowiących podstawę wydawanych decyzji. Podkreślił, że protokół z kontroli zaliczyć należy do kategorii dowodów wymienionych w art. 75 § 1 k.p.a. traktujących jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy a nie jest sprzeczne z prawem. Organ odwoławczy dokonując oceny wiarygodności oświadczeń J. F. składanych do protokołu kontroli w kontekście twierdzeń strony zawartych w odwołaniu dał wiarę spontanicznym twierdzeniom osoby uczestniczącej w kontroli, tym bardziej, że skarżący nie kwestionował ich na żadnym etapie postępowania. Zdaniem Ministra Administracji i Cyfryzacji podniesiona w odwołaniu argumentacja stanowi próbę odwrócenia niekorzystnych dla skarżącego skutków, jakie wywołały oświadczenia złożone w toku kontroli przez J. F..
Organ odwoławczy odnosząc się do informacji dotyczących prowadzenia działalności sezonowo, zauważył, że okoliczność sezonowego prowadzenia działalności gospodarczej połączona jest z ryzykiem związanym z prowadzeniem działalności gospodarczej w zakresie wynajmu pomieszczeń. Potencjalnie skarżący miał możliwość oferowania cały rok gościom pokoi, z których każdy jest wyposażony w odbiornik telewizyjny.
W związku z powyższym Minister Administracji i Cyfryzacji uznał, że organ I instancji przeprowadził postępowanie dowodowe co do wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Zapewnił stronie udział we wszystkich etapach postępowania. Wziął pod uwagę, przy wydawaniu decyzji, wszystkie okoliczności stwierdzone podczas kontroli i podniesione przez stronę.
W ocenie organu II instancji zarzuty podniesione w odwołaniu nie znajdują uzasadnienia w materiale sprawy. Bezsporna jest okoliczność, że w dniu kontroli w lokalu zajmowanym przez skarżącego znajdował się 1 odbiornik radiofoniczny oraz 33 odbiorniki telewizyjne będące w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, a tym samym pobranie opłaty tytułem używania niezarejestrowanych odbiorników jest uzasadnione.
Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] listopada 2013 r., żądając uchylenie jej w całości oraz uchylenia poprzedzającej ją decyzji. Skarżący wniósł również o obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania sądowego.
W ocenie skarżącego zostało naruszone jego prawo do rzetelnego i uczciwego postępowania. Skarżący nie zgodził się z utrzymaniem w mocy decyzji I instancji. Wskazał, że kierowniczka pensjonatu podała ilość telewizorów, mając na uwadze ilość pokoi. Nie uwzględniła okoliczności, że część z nich, tj. 15 było zepsutych. Za takie nie można żądać opłat oraz ich rejestracji. Kierownik pensjonatu w chwili kontroli nie miała wiedzy w tym zakresie. Zatem opierała się o swoją wiedze z lat poprzednich, a nie aktualną. Oznacza to, że obie decyzje zostały oparte o błędne przesłanki.
Skarżący wyjaśnił, że organy administracji państwowej musza wydawać decyzje oparte na faktach nie budzących wątpliwości. Tymczasem dokumenty dotyczące utylizacji telewizorów w liczbie 15 wskazują jednoznacznie, ze w dacie kontroli były one całkowicie niesprawne - nie działały. Dlatego w sytuacji, gdy skarżący nie zastąpił ich innymi działającymi, brak było przesłanek nakazujących rejestrację i wymierzenie opłat. Skarżący ponadto zwrócił uwagę, że prowadzi gospodarczą sezonowo.
Skarżący do skargi dołączył oświadczenie J. F. z dnia 15 grudnia 2013 r., w którym zmieniła swoje oświadczenie z dnia [...] czerwca 2013 r. J. F. wskazała, że podczas kontroli udzieliła nieprawdziwych informacji, gdyż nie wiedziała, że w marcu 2013 r., w czasie przestoju ośrodka, skasowanych zostało 15 sztuk niesprawnych telewizorów. O fakcie wycofania niesprawnych telewizorów dowiedziała się od skarżącego po przeprowadzeniu przedmiotowej kontroli. J. F. sprawdziła te informacje i stwierdziła w 18 pokojach pensjonatu "J." 18 odbiorników TV i 1 radio na recepcji pensjonatu.
W odpowiedzi na skargę Minister Administracji i Cyfryzacji wniósł o jej oddalenie nie podzielając podniesionych w niej zarzutów i podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a.").
Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] listopada 2013 r., utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. z dnia [...] września 2013 r. nr [...] nakazującej rejestrację 15 używanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalającej opłatę za używanie 1 niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego i 33 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 18.463,50 zł.
W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organ miał uzasadnione podstawy do tego, aby nałożyć na skarżącego opłatę za wszystkie wymienione w zaskarżonej decyzji niezarejestrowane odbiorniki telewizyjne i odbiornik radiofoniczny. Powyższe znajduje oparcie zarówno w stanie faktycznym, jak i prawnym badanej sprawy.
Na wstępie należy podnieść, iż zgodnie z art. 2 ust. 1 u.o.a., za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. W myśl art. 2 ust. 2 u.o.a. domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika.
Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 9 września 2004 r. w sprawie o sygn. K 2/03 (OTK ZU nr 8/A/2004, poz. 83), abonament to przymusowe, bezzwrotne świadczenie publicznoprawne, służące realizacji konstytucyjnych zadań państwa. Jest to więc danina publiczna, różna od innych danin wskazanych w art. 217 Konstytucji przez swój celowy charakter, nie stanowiąca dochodów państwa o charakterze stricte budżetowym. Zarazem abonament, mając charakter publicznoprawny i będąc dochodem publicznym, podlega zasadzie wyłączności władzy ustawodawczej w kształtowaniu dochodów i wydatków państwa. Z drugiej strony jest abonament rodzajem daniny publicznej niebędącej podatkiem, a jedynie "zbliżonej do podatku". Nie jest on opłatą w klasycznej postaci, lecz ma charakter daniny publicznej związanej z możliwością korzystania z publicznych mediów i stanowi dochód celowy pozabudżetowy, przeznaczony na finansowanie misji publicznej.
Z wyroku Trybunału wynika zatem, iż opłatę abonamentową należy traktować na równi z daniną publiczną, której obowiązek świadczenia ma źródło w ustawie i ma charakter przymusowy (niezależny od woli osoby fizycznej lub innego podmiotu).
Opłatę abonamentową uiszcza się za każdy odbiornik radiofoniczny i telewizyjny, o czym stanowi ust. 4 art. 2 u.o.a. Jedyne ograniczenie tej zasady ustawodawca wprowadził w ust. 5 art. 2 u.o.a określając krąg podmiotów, które niezależnie od liczby używanych odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych zobowiązane są do uiszczania tylko jednej z opłat abonamentowych. Wykładnia literalna i funkcjonalna powołanych przepisów prowadzi do wniosku, iż adresatem normy prawnej jest posiadacz odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, który w sytuacji jego używania, zobowiązany jest do uiszczania opłaty abonamentowej, przy czym wyraz "używanie" stanowi domniemanie zakładające, że w sytuacji, gdy odbiornik znajduje się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, to jest on używany przez jego posiadacza.
W myśl art. 7 ust. 1 i 2 u.o.a. kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej prowadzi operator publiczny, o którym mowa w art. 5 ust. 1 tej ustawy, a nadzór nad wykonywaniem kontroli obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku pobierania opłaty abonamentowej sprawuje minister właściwy do spraw łączności.
Z treści przepisów ww. ustawy wynika także, że w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego kierownik jednostki operatora publicznego, o którym mowa w art. 5 ust. 1 u.o.a., przeprowadzający kontrolę wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiornika oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, o której mowa w art. 5 ust. 3 tej ustawy. Od decyzji służy odwołanie do ministra właściwego do spraw łączności, zgodnie z ust. 6 i 7 art. 7 u.o.a.
W niniejszej sprawie organ kontrolujący (operator publiczny), działając w oparciu o przepisy u.o.a., w toku przeprowadzonej kontroli wypełniania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, w dniu [...] czerwca 2013 r. w miejscu prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej ustalił, że w jego użytkowaniu znajdują się 33 odbiorniki telewizyjne i 1 odbiornik radiofoniczny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Ustaleń tych organ dokonał na podstawie protokołu kontroli i oświadczenia wiedzy złożonego przez J. F. - kierownika pensjonatu. W podpisanym przez nią protokole kontroli zawarte jest stwierdzenie, że ww. odbiorniki telewizyjne i odbiornik radiofoniczny są w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, a ponadto zaprotokołowane zostało oświadczenie, że ujawnione odbiorniki są wykorzystywane od około 3 lat. Na tej podstawie organ prawidłowo uznał, że u skarżącego powstał obowiązek rejestracji posiadanych odbiorników telewizyjnych i odbiornika radiowego oraz że upłynął czternastodniowy termin przewidziany na ich zarejestrowanie wynikający z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. Za prawidłową organ uznał także ilość posiadanych przez skarżącego odbiorników telewizyjnych opierając się na ustaleniach dokonanych w trakcie przeprowadzonej kontroli.
Wskazać należy, iż protokół kontroli zalicza się do tej kategorii dowodów wymienionych w art. 75 § 1 k.p.a. traktujących jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Protokół kontroli ma także szczególną moc dowodową stwierdzonych w nim niekwestionowanych faktów.
W przedmiotowej sprawie protokół został sporządzony i podpisany bez zastrzeżeń przez obecną w kontrolowanym lokalu kierownika pensjonatu J. F. oraz kontrolerów legitymujących się upoważnieniami do wykonywania czynności kontrolnych udzielonymi przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej, tj. organ powołany do kontroli wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych – co pod względem formalnym uzasadnia przyjęcie go za wiarygodny dowód w sprawie. Jednocześnie brak jest przeszkód prawnych, by w kontroli uczestniczyła inna niż kontrolowany przedsiębiorca osoba. Podpis takiej osoby na protokole kontroli należy uznać za potwierdzający, po pierwsze, że brała ona udział w kontroli, a po drugie, że osoba ta nie kwestionuje ustaleń kontroli.
Oprócz podpisania protokółu, zostało do niego załączone własnoręcznie podpisane oświadczenie kierownika pensjonatu J. F. obrazujące stan liczbowy posiadanych przez skarżącego odbiorników telewizyjnych i radiofonicznych. Jednoznaczne i szczegółowe oświadczenie wiedzy w tym zakresie powoduje, iż stanowi ono wiarygodne źródło dowodowe, którego wartości dowodowej trudno zakwestionować, gdyż precyzyjnie opisuje stan faktyczny.
Sąd pragnie się odnieść do zarzutu przeprowadzenia kontroli w obecności J. F., która nie posiadała wiedzy dotyczącej ilości używanych odbiorników telewizyjnych jak również nie posiadała upoważnienia do udzielania wyjaśnień i informacji. Sąd stwierdza, że organ nie ma obowiązku przeprowadzania oględzin obiektu hotelowego i odbiorników TV co do których ustalono, że nie są zarejestrowane. Ustalenie, czy odbiorniki znajdują się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu może dokonać się w drodze bezpośredniego sprawdzenia tej okoliczności lub ewentualnie w drodze oświadczenia osoby uczestniczącej w kontroli. Zarówno jeden jak i drugi sposób ustalenia jest dopuszczalny, jednak informacja o tym fakcie musi znaleźć się w protokole z kontroli podpisanym przez kontrolujących i przez osobę uczestniczącą w kontroli. W przedmiotowej sprawie z treści protokołu jasno wynika, że kontrolerzy weszli w posiadanie informacji dotyczących ilości ujawnionych odbiorników i ich gotowości do natychmiastowego odbioru programu w oparciu o oświadczenie J. F., która niewątpliwie posiadała wiedzę dotyczącą przedmiotu kontroli skoro złożyła w tym zakresie stosowne oświadczenie wiedzy.
Sąd odnosząc się do kwestii usunięcia z lokalu 15 odbiorników telewizyjnych, które zostały oddane do utylizacji wskazuje, że na podstawie art. 2 ust. 2 u.o.a., domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Fakt utylizacji odbiorników trzy miesiące przed przeprowadzoną kontrolą nie stanowi potwierdzenia braku używania odbiorników telewizyjnych w ilości podanej w dniu kontroli przez J. F.. W ocenie Sądu brak jest podstaw do odmowy wiarygodności złożonego przez nią oświadczenia odnośnie wyposażenia pokoi pensjonatu w odbiorniki telewizyjne i ich stanu technicznego. Osoba ta - jako pełniąca funkcję Kierownika Pensjonatu w kontrolowanym obiekcie - była zorientowana w funkcjonowaniu tego obiektu, świadoma celu kontroli, w której brała udział.
Zatem jej oświadczenie stanowi pełnowartościowe źródło dowodowe, na podstawie którego dokonano ustaleń faktycznych sprawy. Ponadto skarżący w toku postępowania nie kwestionował ustaleń protokołu z kontroli. Uczynił to dopiero na etapie wnoszenia odwołania, dostosowując argumentację do uzasadnienia wydanej przez organ I instancji decyzji.
Zdaniem Sądu zebrany przez organy materiał dowodowy sprawy jest spójny i potwierdza, że w dniu kontroli, tj. [...] czerwca 2013 r. ujawniono w pensjonacie prowadzonym przez skarżącego 33 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oraz 1 odbiornik radiofoniczny będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu.
Sąd zauważa, iż przepisy u.o.a. nie wprowadzają wymogu aby w czynnościach kontrolnych uczestniczył podmiot kontrolowany, w postaci osób uprawnionych do jego reprezentacji, ani też by ważność protokółu zależała od podpisu takich osób, względnie osoby przez ten podmiot upoważnionej. W toku kontroli osoby biorące w niej udział składają oświadczenia wiedzy dotyczące przedmiotu kontroli, zatem ustalenia kontroli oparte na oświadczeniu przebywającej w kontrolowanym lokalu kierownika pensjonatu, przy uniemożliwieniu kontrolującym dostępu do pokoi hotelowych w których zlokalizowane były odbiorniki telewizyjne, w ocenie Sądu, należy uznać za prawidłowe, zważywszy, iż skarżący stawiając zarzuty wobec udzielonych informacji przez obecną podczas kontroli J. F., w istocie nie podważył ustaleń organu dokonanych w trakcie tej kontroli, a mając zapewniony czynny udział w każdym ze stadiów postepowania administracyjnego, miał możliwość przedstawienia przeciwdowodów na okoliczności objęte jej oświadczeniem.
Sąd zgodził się organem odwoławczym, że należy dać wiarę spontanicznym oświadczeniom uczestniczącej w kontroli J. F. - kierownika pensjonatu. Trudno bowiem przypuszczać, aby osoba będąca kierownikiem pensjonatu nie była zorientowana w jego sprawach, w szczególności nie znała wyposażenia hotelu. Załączone przez stronę do skargi oświadczenie J. F. nie jest natomiast wiarygodne, gdyby bowiem okoliczności na które powołuje się jego autorka były prawdziwe z pewnością poinformowałaby ona o tym kontrolujących i wówczas znalazłoby to odzwierciedlenie w odpowiednich zapisach zawartych w protokole z kontroli, a okoliczności te zostałyby podniesione na etapie postępowania wyjaśniającego.
Zdaniem Sądu organy administracji w toku postępowania wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności niniejszej sprawy oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego, zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 i art. 77 oraz 80 k.p.a, oparły swoje rozstrzygnięcia na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wnikliwej oceny oraz uzasadniły swoje stanowisko wyrażone w skarżonych decyzjach, w zakresie wymaganym przez przepisy postępowania, w szczególności art. 107 § 3 k.p.a.
Sąd w wyniku analizy prawnej badanej sprawy nie stwierdził także naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, w tym art. 2 ust. 1, 2 i 4 u.o.a.
Z uwagi na powyższe Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.