Uzasadnienie
Postanowieniem z 24 lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie skarżącej, B. Sp. z.o.o. z siedzibą w W. z [...] listopada 2015 r. wniesione na postanowienie tutejszego Sądu z 28 października 2015 r. o odrzuceniu skargi strony na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] grudnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.
Pismem z 10 marca 2016 r. skarżąca wniosła zażalenia na postanowienie z 24 lutego 2016 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków zażalenia z 13 listopada 2015 r. oraz wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Po prawomocnym zakończeniu postępowań wpadkowych wywołanych wnioskami strony, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 15 maja 2017 r. wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu od zażalenia z 10 marca 2016 r., w wysokości 100 złotych pod rygorem jego odrzucenia..
Pismo z 22 maja 2017 r. wraz z odpisem zarządzenia z 15 maja 2017 r., w trybie art. 73 p.p.s.a. zostało uznane za doręczone z dniem 7 czerwca 2017 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. W myśl § 3 tego przepisu skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
W rozpoznawanej sprawie wobec niemożności doręczenia skarżącej pisma sądowego wraz z odpisem zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od zażalenia z 10 marca 2016 r., w sposób przewidziany w art. 65-72 p.p.s.a. zostało ono pozostawione na okres 14 dni w placówce pocztowej. Jak wynika z druku zwrotnego potwierdzenia odbioru zawiadomienie o złożeniu korespondencji skierowanej do skarżącej, zgodnie z adnotacją dokonaną przez doręczyciela, nastąpiło w dniu 24 maja 2017 r. Powtórne awizo zostało dokonane w dniu 1 czerwca 2017 r. Nieodebranie przez skarżącą przesyłki w terminie 14 dni od dnia pierwszego awizo skutkowało, na mocy art. 73 p.p.s.a., dokonaniem doręczenia zastępczego korespondencji w ostatnim dniu tego terminu, tj. uznaniem skutku doręczenia wezwania pomimo faktycznego niepodjęcia przesyłki pocztowej przez adresata. Podkreślić bowiem należy, że fikcja prawna doręczenia przewidziana w art. 73 p.p.s.a. jest skuteczna w tym znaczeniu, że pociąga za sobą wszelkie skutki doręczenia, bowiem doręczenie to oparte jest na domniemaniu, iż zawiadomienie o złożeniu pisma w urzędzie pocztowym dotarło do rąk adresata.
Mając na uwadze powyższe należy uznać, że skoro pierwsze zawiadomienie o złożeniu wezwania wraz z informacją o możliwości jego odbioru we właściwej placówce pocztowej nastąpiło w dniu 24 maja 2017 r., to od tej daty rozpoczął biegł 14-dniowy termin, o którym mowa w art. 73 § 1 i § 3 p.p.s.a., z upływem którego nastąpił skutek prawny w postaci doręczenia zastępczego. Ostatni dzień skutecznego doręczenia pisma nastąpił w dniu 7 czerwca 2017 r. Zatem siedmiodniowy termin do uiszczenia wymaganego wpisu upłynął z dniem 14 czerwca 2017 r. W zakreślonym terminie wpis ten nie został uiszczony, co potwierdza sporządzona w dniu 14 czerwca 2017 r. i załączona do akt sprawy informacja, o braku w Rejestrze Opłat Sądowych wpłaty do niniejszej sprawy.
Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.