Uzasadnienie
T. Sp. z o.o. z siedzibą w N. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 22 lutego 2019 r., doręczonym w dniu 15 marca 2019 r. (k.
17) skarżąca Spółka została wezwana do usunięcia, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, braków formalnych skargi przez złożenie dokumentu potwierdzającego umocowanie osoby podpisującej skargę wydanego przez Centralną Informację Krajowego Rejestru Sądowego oryginału pełnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego lub odpisu powyższego dokumentu, jeżeli zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza, a także do wskazania z imienia i nazwiska osoby, która podpisała się pod skargą oraz uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł.
W wykonaniu ww. zarządzeń skarżąca w dniu 21 marca 2019 r. uiściła wpis od skargi, a pismem nadanym w dniu 22 marca 2019 r. wyjaśniła, iż osobą, która podpisała skargę był Prezes spółki K. W. Skarżąca nie nadesłała jednak odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego.
W myśl art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Jak wynika z akt sprawy, wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi doręczono skarżącej w dniu 15 marca 2019 r. Zatem termin na wykonanie wezwania upływał w dniu 22 marca 2019 r. W zakreślonym przez Sąd terminie skarżąca wskazała kto podpisał skargę oraz uiściła należny wpis sądowy, nie wykonała jednak ww. wezwania w pozostałym zakresie – tj. nie nadesłała odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego. Tym samym uznać należało, że skarżąca nie wykonała właściwie wezwania Sądu.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu od skargi Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.