Uzasadnienie
Pismem z 6 grudnia 2017 r. E. G. (dalej "skarżąca"), reprezentowana przez pełnomocnika – adw. D. M., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2017 r., znak [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. W skardze zawarła wniosek o przyznanie prawa pomocy z uwagi na jej ciężką sytuację materialną.
Zarządzeniem z dnia 12 stycznia 2018 r. pełnomocnik skarżącej został wezwany do uzupełniania braku formalnego skargi poprzez przedłożenie w terminie 7 dni pełnomocnictwa upoważniającego go do działania w imieniu skarżącej w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przesyłka zawierająca wezwanie została prawidłowo doręczona pełnomocnikowi skarżącej w dniu 19 lutego 2018 r. Do dnia wydania niniejszego postanowienia, do akt sprawy nie wpłynęło przedmiotowe pełnomocnictwo.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym została kompleksowo uregulowana w art. 243-263 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369; dalej p.p.s.a.). Ustawodawca ukształtował w powołanych przepisach zarówno pozytywne jak i negatywne przesłanki przyznania prawa pomocy. Odmowa przyznania prawa pomocy może nastąpić w sytuacji, gdy nie są spełnione pozytywne przesłanki, bądź w sytuacji, w której co prawda pozytywne przesłanki są spełnione, ale jednocześnie stwierdza się zaistnienie przesłanki negatywnej. Pozytywne przesłanki uregulowane zostały w art. 246 § 1 i 2 p.p.s.a. Negatywne przesłanki, wyłączające dopuszczalność przyznania prawa pomocy, sformułowane zostały w art. 246 § 3 i w art. 247 p.p.s.a.
Art. 247 p.p.s.a. stanowi, że prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.
O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi o sytuację, w której obowiązujące prawo wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Oznacza to, że zastosowanie powołanego przepisu jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na uwzględnienie skargi. Potrzeba zastosowania art. 247 p.p.s.a. zachodzi przede wszystkim w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. (M. Jagielska, J. Jagielski, P. Gołaszewski, w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C.H. Beck 2015, s. 978-979). Oznacza to, że w przypadku, gdyby nawet sytuacja materialna strony uzasadniała przyznanie prawa pomocy, to stwierdzenie przez Sąd, że w danej sprawie mamy do czynienia z "oczywistą bezzasadnością" skargi, powoduje odmowę przyznania prawa pomocy.
W niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi z uwagi na nieuzupełnienie przez pełnomocnika skarżącej braku formalnego skargi w wyznaczonym terminie. Stwierdzona niedopuszczalność skargi z uwagi na art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. oznacza oczywistą bezzasadność skargi, o której mowa w art. 247 p.p.s.a., a w takiej sytuacji prawo pomocy nie przysługuje.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, należało orzec jak w sentencji, przy czym orzekając w oparciu o powołany przepis, Sąd nie badał sytuacji finansowej skarżącej i jej możliwości płatniczych.