Uzasadnienie
Skarżący – G. L. złożył za pośrednictwem Ministra Sprawiedliwości skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję tego organu z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu od wpisu na listę aplikantów radcowskich. W skardze został zawarty również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając niniejszy wniosek skarżący wskazał, że z uwagi na obowiązującą decyzję Ministra Sprawiedliwości nie może on podjąć aplikacji radcowskiej w roku szkolnym 2014 pomimo uzyskania pozytywnego wyniku egzaminu. Nie może on tym samym podjąć aktywności zawodowych związanych z aplikacją radcowską.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. - dalej powoływanej jako "p.p.s.a."), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Ciężar dowodu leży przy tym na wnioskodawcy, który powinien przynajmniej uprawdopodobnić, że w jego przypadku spełnione zostały przesłanki wskazane w powołanym przepisie. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności należy więc poprzedzić analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w powołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę.
Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z 18 maja 2004 r. - FZ 65/04). Argumentacja takiego wniosku musi więc być odpowiednia - tzn. w sposób przekonywujący pokazująca konkretne relacje miedzy brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. czyli niebezpieczeństwem wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd nie bada z urzędu faktu czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć. Uprawdopodobnienie tego faktu spoczywa na stronie wnioskującej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (p. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 16 marca 2005 r. sygn. akt I OZ 62/05, niepubl.; z 6 kwietnia 2005 r. sygn. akt I OZ 190/05, niepubl.; z 18 lutego 2005 r. sygn. akt OZ 1506/04; z 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 495-497/04; z 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04).
Zdaniem Sądu, skarżący nie uzasadnił w żaden sposób wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ani też nie uprawdopodobnił istnienia ustawowych przesłanek do wstrzymania zaskarżonej decyzji. Zawarte we wniosku argumenty nie odnoszą się do konkretnych zdarzeń, czy okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do skarżącego wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Zawierają one jedynie ogólne stwierdzenia odnoszące się do hipotetycznej sytuacji opartej na założeniu, że skarżący może wykonywać czynności aplikanta radcowskiego, podczas których będzie on mógł podejmować czynności, o których mowa w ustawie z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2010 r. nr 10, poz. 65 ze zmianami).
Zatem należy przyjąć, iż przedstawione przez stronę okoliczności, a mianowicie pozbawienie możliwości wykonywania czynności aplikanta radcowskiego oraz związane z tym trudności utrzymania siebie nie uzasadniają konieczności zastosowania ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sam sprzeciw od wpisania na listę aplikantów radcowskich nie pozbawia skarżącego możliwości zarobkowania. Może on w tym samym miejscu pracy wykonywać inne zadania, do których nie jest wymagana przedmiotowa aplikacja. Świadczy o tym podjęta w latach 2012 – 2013 praca w kancelarii prawnej i uzyskana pozytywna opinia tego pracodawcy. Równocześnie wymaga podkreślenia, co wynika z treści samej skargi, że skarżący ma wyuczony również zawód dziennikarza, który może wykonywać. Mając powyższe na uwadze, niniejszy wniosek należało oddalić.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.