Uzasadnienie
W dniu [...] lipca 2005r. w P. na drodze krajowej nr [...] miejscowości K. zatrzymano do kontroli pojazd marki [...] nr rej. [...] wraz z naczepą marki [...] nr rej. [...] stanowiący własność T. spółki z o. o. z siedzibą w G. Pojazd kierowany był przez kierowcę A. S. Z okazanej do kontroli wykresówki z dnia [...] lipca 2005r. wynikało, iż zatrzymany pojazd poruszał się w godzinach obowiązującego zakazu dla pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 ton.
Pismem z dnia [...] lipca 2005 r. zawiadomiono wykonującą transport spółkę T. o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu w sprawie nałożenia kary pieniężnej za stwierdzone naruszenie przepisów dotyczących transportu drogowego.
Na podstawie poczynionych w trakcie kontroli ustaleń, decyzją z dnia [...] sierpnia 2005r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art.93 ust.1 i art. 92 ust. 1 pkt 5, art. 92 ust.4 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2004r. Nr 204 poz. 2088) oraz lp 1.12.2 załącznika do wskazanej ustawy nałożył na T. spółka z o. o. z siedzibą w G. karę pieniężną w wysokości 500 zł (pięćset złotych) z tytułu wykonywania transportu drogowego w okresie obowiązywania zakazów lub ograniczeń ruchu określonej kategorii pojazdów w terminach określonych właściwymi przepisami.
Pismem z dnia [...] sierpnia 2005r. T. spółka z o. o. z siedzibą w G. złożyła odwołanie od powyższej decyzji wnosząc o jej uchylenie oraz umorzenie postępowania. W uzasadnieniu podniosła, iż do naruszenia powołanych przepisów doszło bez winy kierowcy. Spółka wyjaśniała już w toku postępowania administracyjnego, że pojawienie się samochodu na drodze w okresie obowiązywania zakazu ruchu spowodowane było koniecznością opuszczenia parkingu usytuowanego przy stacji paliw w miejscowości S., na którym to parkingu wcześniej kontrolowany kierowca zaparkował samochód. W trakcie poszukiwania kolejnego miejsca parkingowego kierowca zatrzymany został przez funkcjonariuszy inspekcji transportu drogowego. Zdaniem odwołującej się winę za zaistniałą sytuację ponosi państwo, które nie zapewnia odpowiedniej infrastruktury technicznej w tym dostatecznej ilości miejsc postojowych dla samochodów ciężarowych. Dlatego też nakładanie kar w takich sytuacjach stanowi naruszenie zasad demokratycznego państwa prawnego i zasady wolności gospodarczej wyrażonych w art. 2 i 22 Konstytucji RP.
Po rozpoznaniu odwołania spółki T., Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] grudnia 2005r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000r. Nr 98 poz.1071 z późn. zm.) art. 92 ust.1 pkt 5 oraz lp.1.12.2 załącznika ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2004r. Nr 204 poz.2088) a także § 2 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 sierpnia 2003r. w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych pojazdów na drogach (Dz. U. z 2003r. Nr 161 poz.1565) - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ podzielił stanowisko wyrażone w decyzji I instancji. Fakt naruszenia powołanych przepisów przez wykonującą transport spółkę, był w sprawie bezsporny, a argumenty strony zawarte w odwołaniu nie mogły stanowić podstawy do uchylenia wskazanej decyzji.
Główny Inspektor Transportu Drogowego podkreślił, że odpowiedzialności administracyjno - prawnej nie wyłączają subiektywne przesłanki, ani fakt niezawinionego działania strony, albowiem jest to odpowiedzialność powstająca w związku z popełnieniem naruszenia i sankcjonowana w sposób ścisły. Strona natomiast jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą zobowiązana jest dołożyć maksimum staranności w związku z jej prowadzeniem.
W skierowanej w dniu [...] stycznia 2006r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze – Spółka z o. o. T. wniosła o uchylenie decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2005r. Strona ponowiła zarzuty zawarte w odwołaniu z dnia [...] sierpnia 2005r.
Jej zdaniem przyjęcie przez organy administracji odpowiedzialności absolutnej bez możliwości wykazania swojej winy w zaistniałym zdarzeniu jest niedopuszczalne. Jeszcze raz przedstawiła okoliczności zdarzenia, stanowiącego podstawę nałożenia kary pieniężnej. T. Spółka z o. o. z siedzibą w G. wyjaśniła, iż parking przy stacji benzynowej w S., na którym zaparkowany został samochód skarżącej strony, nie był parkingiem publicznym, przystosowanym do postoju samochodów ciężarowych, dlatego też z chwilą, gdy ilość samochodów zaczęła przeszkadzać w normalnej obsłudze stacji paliw, kierowcy zostali zmuszeni do jej opuszczenia. Po opuszczeniu stacji, kierowca początkowo zatrzymał się na poboczu drogi, z uwagi jednak na zagrożenie bezpieczeństwa ruchu zdecydował się na dalszą drogę poszukując kolejnego parkingu. Wówczas zatrzymany został przez inspektorów transportu drogowego.
Wobec powyższego nie można zarzucić jakiejkolwiek winy w działaniu kierowcy. Spółka ponownie podkreśliła, iż w sytuacji gdy brak jest w Polsce odpowiedniego stanu infrastruktury, nie można przerzucać odpowiedzialności na przewoźników, którzy nie mogą rzetelnie wykonywać obowiązków nałożonych przez ustawy. Zdaniem skarżącej strony organy I i II instancji pomijając powyższe okoliczności naruszyły art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którym organy powinny dążyć do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).
Rozpatrując wniesioną skargę z punktu widzenia powyższych kryteriów uznać należy, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż zarówno zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2005r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2005r. nie naruszają prawa. W opinii Sądu, poczynione przez organ zarówno I, jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten organ ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.).
Stosownie do treści § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 sierpnia 2003r. w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych pojazdów na drogach (Dz. U. z 2003r. Nr 161 poz.1565) wprowadza się zakaz ruchu na drogach pojazdów i zespołów pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 12 ton, z wyłączeniem autobusów w okresie od pierwszego piątku po zakończeniu roku szkolnego do dnia 31 sierpnia, z zastrzeżeniem pkt 1 lit. h:
- a) od godziny 1800 do godziny 2200 w piątek,
- b) od godziny 700 do godziny 1400 w sobotę,
- c) od godziny 700 do godziny 2200 w niedzielę.
Jednocześnie § 3 rozporządzenia określa wyłączenia konkretnych przewozów z powyższych zakazów.
Nie budzi wątpliwości, iż samochód skarżącej spółki T. z siedzibą w G., o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 12 ton - poruszał się w okresie obowiązywania powyższego zakazu tj. w niedzielę w dniu [...] lipca 2005r. między godziną 21 a 22. Jednocześnie pojazd skarżącej strony nie korzystał z przedmiotowego zwolnienia z powyższych zakazów, na mocy § 3 w/w rozporządzenia. Sam fakt naruszenia nie był przez stronę skarżącą kwestionowany, jednak jej zdaniem, nie ponosiła ona winy za zaistniałe naruszenie prawa.
Dlatego też biorąc pod uwagę ustalenia faktyczne, jak i obowiązujące przepisy, Sąd uznał, że nałożenie na spółkę kary pieniężnej było uzasadnione. Przede wszystkim w ocenie Sądu nie można podzielić stanowiska skarżącej spółki odnośnie braku winy za zaistniałą sytuację. Przepisy dotyczące zakazów ruchu określonych kategorii pojazdów są jasne, precyzyjne i nie budzą wątpliwości interpretacyjnych. Zakazy te z uwagi na konieczność ochrony dróg przed zniszczeniem oraz zapewnienie bezpieczeństwa ruchu w okresie zwiększonego natężenia ruchu pojazdów osobowych, muszą być przestrzegane w sposób bezwzględny. Ze zwolnienia z powyższych zakazów korzystają jednie przewozy enumeratywnie wymienione w § 3 powołanego rozporządzenia. Dlatego też skarżąca spółka jako licencjonowany przewoźnik znająca przepisy prawa z zakresu transportu drogowego, powinna w taki sposób zorganizować wykonywany transport, aby w czasie poprzedzającym obowiązywanie zakazu ruchu - pojazd zaparkowany został w przeznaczonym do tego miejscu.
Zarówno z odwołania, jak i ze skargi wynika, iż strona skarżąca parkując samochód na parkingu stacji paliw w S., zdawała sobie sprawę, że nie jest to miejsce przeznaczone do postoju samochodów ciężarowych i pozostawiając tam samochód na czas obowiązywania zakazu uczyniła to na własną odpowiedzialność. Niewątpliwie liczba przewoźników z każdym rokiem powiększa się i zaspokojenie potrzeb wszystkich podmiotów wykonujących transport w kwestii zapewnienia odpowiedniej liczby miejsc parkingowych nie jest możliwe. Natomiast na stronie skarżącej jako profesjonalnym przedsiębiorcy spoczywa obowiązek takiej organizacji czasu pracy i jazdy kierowcy, przy wykorzystaniu istniejących rozwiązań odnośnie miejsc parkingowych, aby nie dochodziło do naruszenia obowiązujących przepisów prawa w tym m.in. zakazów ruchu.
Podsumowując należy zwrócić uwagę, iż odpowiedzialność ukształtowana na podstawie ustawy o transporcie drogowym i związanych z tą ustawą przepisów jest niezależna od winy i oparta na zasadzie ryzyka. Pozostaje to nierozerwalnie związane z podstawowym celem jakie przepisy te miały spełniać, a mianowicie zapewniać bezpieczeństwo na drogach.
Biorąc powyższe pod uwagę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.