Uzasadnienie
W dniu [...] września 2009 r. do Głównego Inspektora Transportu Drogowego wpłynął wniosek skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] w sprawie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji.
Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. Nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji.
Na powyższą decyzję skarżąca, za pośrednictwem organu, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2 omawianego artykułu).
Z przepisów tych wynika jednoznacznie, że warunkiem prawidłowego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu administracyjnym.
Decyzja o stwierdzeniu nieważności jest bowiem decyzją w nowej sprawie i wobec tego podlega weryfikacji w toku instancji, w trybach nadzwyczajnych i zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Skarga może być wniesiona po wyczerpaniu środków odwoławczych, co oznacza, że poprzedzona musi być zawsze albo odwołaniem, gdy ono służy, albo też wniesieniem wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W decyzji powinny być pouczenia o wszystkich środkach jej zaskarżenia (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005 r., s. 754)
Przechodząc na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, iż organ w zaskarżonej decyzji zawarł prawidłowe pouczenie o prawie złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji.
Powyższą decyzję skarżąca otrzymała w dniu 21 grudnia 2009 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach). W zakreślonym terminie nie wystąpiła do organu z wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy, lecz wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Stwierdzić zatem należy, iż wniesienie skargi nastąpiło bez wyczerpania przewidzianych prawem środków zaskarżenia, a więc z naruszeniem trybu przewidzianego w art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., co stanowi o jej niedopuszczalności.
Mając powyższe na uwadze, w związku z tym, iż skarga została wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego bez wyczerpania przewidzianych prawem środków zaskarżenia, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w związku z art. 52 § 1 i 2 i art. 232 § 1 pkt 1 podpunkt a p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji orzeczenia.