Uzasadnienie
[...] Sp. z o.o. z siedzibą w B. (skarżąca) wniosła do niniejszego Sądu skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2010 r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 30 000 złotych.
Podstawę materialnoprawną decyzji stanowiły przepisy art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 39a, art. 39j, art. 39k, art. 92 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874 ze zm.) oraz na podstawie lp. 1.8 ust. 1, lp. 10.2 a i b, lp. 10.3 a i b, lp. 10.4 a i b, lp. 11.2 ust. 2, lp. 11.4 ust. 2, lp. 11.4 ust. 3, lp. 11.4 ust. 7 lit. a, b, d, e, f załącznika do ww. ustawy, art. 3 lit. k, art. 4, art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 ust. 5a Rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz.
UE L 2006, Nr 102, str. 1), art. 3, art. 14, 15 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985 ze zm.), art. 25 ustawy z dnia 16 kwietnia 2006 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U., Nr 92, poz. 879).
Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło:
- 1. nieokazanie wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakty nieprowadzenia pojazdu podczas kontroli w przedsiębiorstwie,
- 2. nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego – wykresówka zapisywana była zbyt długo,
- 3. przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego,
- 4. wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie: kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne,
- 5. przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu transportu drogowego.
- 6. skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego,
- 7. okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności,
- 8. okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera żadnych danych o okresach aktywności kierowcy,
- 9. okazana podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówka nie zawiera przepisowych wpisów: imienia lub nazwiska kierowcy,
- 10. okazana podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówka nie zawiera przepisowych wpisów: numeru rejestracyjnego pojazdu,
- 11. okazana podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówka nie zawiera przepisowych wpisów: miejsca lub daty końcowej używania wykresówki,
- 12. okazana podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówka nie zawiera przepisowych wpisów: stanu licznika w chwili rozpoczęcia użytkowania pojazdu,
- 13. okazana podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówka nie zawiera przepisowych wpisów: stanu licznika w chwili zakończenia użytkowania pojazdu.
Powyższe stwierdzono w toku kontroli działalności przedsiębiorstwa [...] Sp. z o.o. ul. [...], [...], przeprowadzonej na podstawie imiennego upoważnienia do przeprowadzenia kontroli z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...], wydanego przez Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, udokumentowanej protokołem kontroli z dnia [...] marca 2009 r. nr [...].
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy przywołał stosowne przepisy, a także lp. załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Nadto wskazał na poszczególne dokumenty w jego ocenie uzasadniające uznanie, że występują określone w decyzji naruszenia.
W skardze na powyższą decyzję spółka zarzuciła:
- 1) naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie przepisów art. 15 kpa przez naruszenie zasady dwuinstancyjności polegające na zaniechaniu ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i wydanie odpowiadającego jego wynikom rozstrzygnięcia, nie zaś jedynie na zaakceptowaniu rozstrzygnięcia sprawy przez organ pierwszej instancji, co pozwala stronie na podniesienie i podtrzymanie wszystkich zarzutów naruszenia prawa procesowego (art. 7, 77, 107 § 3 kpa) wskazanych w odwołaniu z dnia 29 lipca 2010 r. jako mających istotny wpływ na wynik sprawy, a ponadto art. 78 § 1 kpa, przez bezpodstawną odmowę dopuszczenia dowodów z zeznań świadków – kierowców, którzy byli bezpośrednimi podmiotami ewentualnych naruszeń przepisów ustawy oraz naruszenie art. 80 kpa przez dokonanie ustaleń na podstawie tzw. wykresówek, które organ uznał za wadliwie prowadzone, a zatem nie miarodajne;
- 2) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 93 ust. 7 ustawy z dnia 6.09.2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U.2007.125.874t.j) przez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu na tym etapie postępowania administracyjnego, a zatem po wydaniu decyzji przez organ i w kontekście tego przepisu poddanie rozważaniom stanu faktycznego sprawy.
W uzasadnieniu podkreślono, że organ odwoławczy pominął zarzuty zawarte w odwołaniu, ograniczył się jedynie do kontroli rozstrzygnięcia organu I instancji a także niezasadnie uznał, że wnioskowany przez stronę dowód w postaci zeznań kierowców nie zasługuje na uwzględnienie podczas gdy zmierzał on do wykazania, że skarżąca nie miała wpływu i nie godziła się na powstanie zarzucanych naruszeń.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Wbrew zarzutom skargi, organ odwoławczy nie naruszył art. 15 kpa ponieważ ponownie i dogłębnie rozpoznał sprawę w jej całokształcie. Jak wynika z zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał na uchybienia organu I instancji czemu dał wyraz w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia.
Zdaniem Sądu, GITD nie przekraczając granic podmiotowych i przedmiotowych niniejszej sprawy dokonał korekty ustalonego przez organ I instancji stanu faktycznego oraz prawidłowo dokonał subsumcji pod przepisy materialnoprawne wskazane w decyzji.
Na przykład na stronie 11 zaskarżonej decyzji GITD podniósł, że po odliczeniu uchybień w obliczeniach dotyczących dziennego okresu odpoczynku dokonywanych przez organ I instancji kara za naruszenie lp. 10.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym wynosi 21 600 złotych zamiast wadliwie ustalonej przez organ I instancji kary w wysokości 22 600 złotych.
Jednocześnie Sąd zwraca uwagę, że na stronie 18 zaskarżonej decyzji w części odnoszącej się do naruszenia lp. 11.4 ust. 3 załącznika do utd jest błąd albowiem organ odwoławczy stwierdził, że karę w wysokości 1 500 złotych orzeczoną na podstawie tego przepisu należy uznać za zasadną. Tymczasem faktycznie kara za powyższe naruszenie wyniosła 500 złotych. W trakcie rozprawy przed tutejszym Sądem, która odbyła się 24 maja 2011 r. pełnomocnik organu wyjaśnił, że jest to oczywista omyłka pisarska, gdyż kara dotyczyła jednej wykresówki.
W ocenie Sądu, powyższe wyjaśnienie nie nasuwa zastrzeżeń albowiem z opisu stanu faktycznego dotyczącego w/w naruszenia niewątpliwie wynika, że organ poddał analizie zapisy wykresówki z dnia 18 października 2007 r. dotyczące kierowcy D. B.. Analiza wykazała, iż przedmiotowa wykresówka nie zawiera żadnych danych o okresach aktywności kierowcy. Zgodnie z lp. 11.4 ust. 3 załącznika do utd karą w wysokości 500 złotych (za każdą wykresówkę) jest sankcjonowane naruszenie polegające na okazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera żadnych danych o okresach aktywności kierowcy.
Skoro w rozpatrywanym przypadku omówioną wadliwość stwierdzono w odniesieniu do jednej wykresówki kara za to naruszenie wynosi 500 złotych a nie 1 500 złotych, jak wpisano w decyzji.
Zdaniem Sądu, organ nie naruszył także przepisów regulujących postępowanie dowodowe odmawiając uwzględnienia dowodu z zeznań kierowców, którzy dopuścili się wskazanych w decyzji naruszeń.
W ramach nadzoru nad prowadzonym przez siebie przedsiębiorstwem skarżąca ma możliwość i obowiązek takiego zorganizowania pracy podległych pracowników (kierowców), aby przestrzegali oni przepisów odnoszących się do czasu pracy. Przedsiębiorca nie może zwolnić się od odpowiedzialności stwierdzając, że to kierujący pojazdami naruszali przepisy dotyczące czasu pracy, co odbywało się bez wiedzy skarżącej spółki.
W aktach sprawy nie ma dowodów, że strona skarżąca wskazywała na nadzwyczajne okoliczności, których nie mogła przewidzieć. Skala stwierdzonych naruszeń pozwala tymczasem na zaaprobowanie stanowiska organu, że spółka nie sprawowała rzeczywistego nadzoru nad pracą kierowców.
Należy w tym miejscu wyraźnie podkreślić, że to przedsiębiorca odpowiada za dobór swoich pracowników, ma pełną swobodę kształtowania składu osobowego swojej załogi. Przedsiębiorca ponosi ryzyko za działania osób, którymi się posługuje przy wykonywaniu prowadzonej działalności gospodarczej.
Należy zaakcentować, że przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola przedsiębiorstwa obejmowała okres roku. Organ dokonał analizy wykresówek kilku kierowców za różne dni, stwierdzając liczne uchybienia w zakresie przestrzegania przez nich norm czasu pracy. Oznacza to, że przedsiębiorca nie sprawował bieżącego nadzoru nad pracownikami. Skarżąca spółka natomiast nie wykazała, że jako rozważny oraz dysponujący kwalifikacjami i doświadczeniem w zakresie przewozów drogowych przewoźnik, rzetelnie wykonujący nałożone na niego obowiązki nie mogła przewidzieć zachowań kierowców.
W tym stanie rzeczy Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organ art. 93 ust. 7 utd.
Mając na uwadze powyższą skargę należało oddalić na podstawie art. 151 ppsa jako, że nie miała usprawiedliwionych podstaw.