Uzasadnienie
Skarżąca spółka – [...] sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w [...], w dniu 3 lutego 2017 r. wniosła za pośrednictwem Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych (dalej organ) skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję tego organu z [...] grudnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie zakazu wprowadzenia do obrotu środka wspomagającego uprawę roślin – podłoża do upraw.
Jak wynika z akt sprawy, powyższa decyzja została odebrana przez skarżącą spółkę w dniu 4 stycznia 2017 r., przy czym w dniu 20 grudnia 2016 r. korespondencja zawierająca tę decyzję została awizowana, o czym powiadomiono skarżącą, umieszczając stosowne zawiadomienie w drzwiach biura adresata.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zaskarżoną decyzję doręczono skarżącej spółce w ten sposób, że w dniu 20 grudnia 2016 r. przesyłkę zawierającą tę decyzję pozostawiono na okres 14 dni w urzędzie pocztowym w [...], o czym zawiadomienie pozostawiono w drzwiach biura adresata. W myśl art. 44 § 4 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.; dalej "Kpa."), doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, na który pozostawiono przesyłkę na poczcie. Wobec tego należy stwierdzić, że zaskarżoną decyzję doręczono skarżącej spółce w dniu 3 stycznia 2017 r.
Wprawdzie na zwrotnym potwierdzenie odbioru przesyłki widnieje podpis osoby uprawnionej do jej odbioru, która potwierdza odbiór decyzji organu w dniu 4 stycznia 2017 r., jednakże, zdaniem Sądu, okoliczność ta nie ma znaczenia dla istnienia domniemania, że zaskarżoną decyzję doręczono w dniu 3 stycznia 2017 r. Przepis art. 44 § 4 Kpa. zawiera bowiem domniemanie daty doręczenia pisma, które może być obalone dowodem przeciwnym, jeżeli adresat pisma odebrał je przed upływem przewidzianego w tym przepisie okresu. W postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 10 czerwca 1986 r., sygn. akt III ARN 7/86, OSNCP 1987, Nr 9, poz. 143, trafnie przyjęto, że jeżeli w przypadku tzw. doręczenia zastępczego (art. 44 Kpa.) adresat odbierze pismo w ciągu siedmiu dni od jego złożenia w urzędzie, to datą doręczenia pisma adresatowi jest dzień jego odbioru. Może się również zdarzyć, że adresat pisma odbierze je upływie określonego w art. 44 Kpa. terminu, w takiej sytuacji data faktycznego odbioru pisma po upływie tego terminu nie może być uznana za datę doręczenia.
Będzie nią dzień upływu czternastodniowego terminu przechowywania pisma w placówce pocztowej lub urzędzie właściwej gminy (tak też w wyroku NSA z dnia 17 lipca 2013 r., II FSK 2028/12). W niniejszej sprawie decyzję odebrano po upływie 14 dni od złożenia przesyłki w placówce pocztowej, a zatem przyjąć należy, że domniemanie wynikające z art. 44 § 4 Kpa. nie może być obalone. W tym stanie rzeczy za datę doręczenia zaskarżonej decyzji należy przyjmować dzień 3 stycznia 2017 r.
Badając dopuszczalność wniesionej skargi stwierdzić należy, że w świetle art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
W niniejszej sprawie, o czym była mowa powyżej, decyzję ostateczną doręczono skarżącej spółce w ramach fikcji doręczenia w dniu 3 stycznia 2017 r. (po jej dwukrotnym awizowaniu w dniach 20 i 28 grudnia 2016 r., jak wskazuje rejestr śledzenia przesyłek – Tracking), zatem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego upłynął w dniu 2 lutego 2017 r. Tymczasem, w niniejszej sprawie skarga została nadana w dniu 3 lutego 2017 r. (por. koperta w aktach sprawy, karta nr 5 akt sądowych).
Wobec powyższego stwierdzić należy, że skarga jest niedopuszczalna, ponieważ została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia. Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., skargę należało odrzucić, o czym postanowiono, jak w sentencji.