Uzasadnienie
Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. Nr [...], Komendant Główny Policji – działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust.1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tj. Dz.U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm., powoływanej dalej jako: UoBiA) – po rozpatrzeniu odwołania T. J. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] września 2007r. Nr [...] utrzymał w mocy zakwestionowaną decyzję organu I instancji, cofającą skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską.
U podstaw podjętego sprawie rozstrzygnięcia legło ustalenie, że przeciwko T. J. toczy się postępowanie o popełnienie szeregu przestępstw w tym przestępstwa przeciwko mieniu (Prokuratura Rejonowa [...] skierowała do Sądu akt oskarżenia w sprawie [...])
W uzasadnieniu decyzji Komendant Główny Policji wskazał, że przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 UoBiA ma charakter obligatoryjny i determinuje sposób rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. W przypadku strony zachodzi uzasadniona obawa, że skarżący może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co wynika z faktu prowadzonego wobec T. J. postępowania o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu. W tym stanie rzeczy organ uznał, że pozytywne opinie o stronie z miejsca zamieszkania oraz koła łowieckiego a także fakt prawidłowego przechowywania broni nie mogą mieć przesądzającego znaczenia na gruncie rozpatrywanej sprawy.
Nie zgadzając się z powyższą decyzją T. J., reprezentowany w trakcie rozprawy przez radcę prawnego, złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji postawił organowi zarzut naruszenia art. 15 ust. 1 pkt 6 UoBiA poprzez przyjęcie, że okoliczność, iż przeciwko skarżącemu toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu jest wystarczająca do stwierdzenia uzasadnionej obawy, że strona może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Ponadto zarzucił naruszenie:
- - art. 10 § 1 k.p.a przez to, ze nie umożliwił skarżącemu wypowiedzenie się, co do zebranych materiałów i dowodów w sytuacji, gdy organ odwoławczy przeprowadzał dodatkowe postępowanie dowodowe;
- - art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodów na okoliczność uzasadnionej obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego;
- - art. 107 § 3 k.p.a poprzez nieprzedstawienie w uzasadnieniu decyzji faktów wskazujących na uzasadnioną obawę użycia przez stronę broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
W uzasadnieniu skargi, T. J. dokonał m. in. wykładni przepisów art. 15 ust.1 pkt 2 oraz art. 15 ust.1 pkt 2-6 UoBiA stwierdzając w konkluzji, że z przepisów tych wynika, iż organ policji zobligowany jest cofnąć pozwolenie na broń osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Dopiero w grupie tych osób nakazuje zwrócić szczególną uwagę, na osoby w stosunku do których toczy się postępowanie karne m. in. w sprawie o przestępstwo przeciwko mieniu.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest do zbadania, czy organ administracji orzekając w sprawie, nie naruszył prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania, a procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ istotny.
Podkreślenia przy tym wymaga, że stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako: p.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną.
Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, iż skarga wniesiona przez T. J. nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ w toku kontroli sądowoadministracyjnej nie stwierdzono, aby zaskarżona decyzja cofająca stronie pozwolenie na broń palną myśliwską, została wydana z naruszeniem prawa skutkującym wyeliminowanie tej decyzji z obrotu prawnego.
Uzasadniony jest zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 10 § 1 k.p.a przez to, że przed wydaniem decyzji Komendant Główny Policji nie wyznaczył stronie terminu do zapoznania się z aktami sprawy. Jednakże uchybienie to nie mogło być podstawą do uchylenia zaskarżonej decyzji, gdyż nie miało wpływu na wynik sprawy. Jak wynika z akt sprawy, dodatkowe postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organ odwoławczy polegało na uzyskaniu z Prokuratury Rejonowej [...] kopii aktu oskarżenia w sprawie [...]. Dokument ten był stronie znany z postępowania przygotowawczego prowadzonego w Prokuraturze a o postawionym skarżącemu zarzucie popełnienia przestępstwa przeciwko mieniu T. J. informuje organ w odwołaniu od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji.
Ponadto, jak wynika z treści postanowienia KGP z dnia [...] listopada 2007 r. o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy, które strona otrzymała w dniu 3 grudnia 2007r. (zwrotne poświadczenie odbioru w aktach sprawy), T. J. był poinformowany, że organ wystąpił o nadesłanie ww. dokumentu. Tak więc, w zakres materiału dowodowego został włączony dowód znany stronie, a o zamiarze jego włączenia organ poinformował stronę. Należy również dodać, że swoje stanowisko, co do zasadności postawionych zarzutów w sprawie karnej T. Ja. przedstawiał w toku postępowania administracyjnego (v. pismo strony z dnia 27 sierpnia 2007 r. - k. 81, odwołanie k. 83-86).
Mając na uwadze powyższe okoliczności należy stwierdzić, że nie zapoznanie skarżącego z kopią aktu oskarżenia, dotyczącego jego osoby, przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy stanowi niewątpliwie naruszenie przez ten organ art. 10 § 1 k.p.a. jednakże w okolicznościach rozpatrywanej sprawy, naruszenie to nie miało wpływu na wynik sprawy.
Za nieuzasadniony należy uznać zarzut naruszenia pozostałych wskazanych w skardze przepisów proceduralnych, gdyż organy Policji zebrały materiał dowodowy zgodnie z zasadami k.p.a. oraz dokonały pełnej jego oceny, stosownie do treści art. 80 k.p.a. Zdaniem Sądu, dokonana przez organ ocena nie jest dowolna i znajduje oparcie w przepisach prawa stanowiących podstawę prawną przedmiotowego rozstrzygnięcia materialnego tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 UoBiA.
Sąd nie podzielił także zarzutu naruszenia prawa materialnego, albowiem zebrany w sprawie materiał dowodowy dawał organom Policji podstawę do dokonania oceny stanu faktycznego jako wyczerpującego przesłanki określone w ww. przepisach UoBiA. W ocenie Sądu, dokonana przez stronę wykładnia przepisów UoBiA nie zasługuje na uwzględnienie.
W kontekście zarzutów formułowanych w toku postępowania administracyjnego oraz w skardze do Sądu należy zauważyć, iż postępowanie administracyjne zostało w rozpatrywanej sprawie wszczęte w dniu 9 lipca 2007 r., decyzja organu pierwszej instancji została wydana [...] września 2007 r. natomiast organu odwoławczego - w dniu [...] stycznia 2008 r. Zatem już od chwili wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie przepis art. 15 ust.1 pkt 6 UoBiA przewidywał, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Tak więc, poczynając od 1 stycznia 2004 r. ustawodawca przesądził jakie zachowania uważa się za powodujące uzasadnioną obawę, że ich sprawca może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa Państwa lub porządku publicznego.
Wprowadzoną bowiem z tym dniem zmianą przepisu art. 15 ust.1 pkt 6 UoBiA stwierdził, że obawę taką mogą stwarzać w szczególności osoby skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Wprowadzenie omówionej regulacji prawnej powoduje, iż osoby skazane za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw, należy uznać za stwarzające uzasadnioną obawę użycia posiadanej broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 sierpnia 2007 r. sygn. akt II OSK 1166/06 (niepubl.).
Reasumując: W myśl art. 18 ust. 1 pkt 2 UoBiA organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 tej ustawy. Stosownie natomiast do treści art. 15 ust. 1 pkt 6 UoBiA pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Skoro w toku postępowania administracyjnego ustalono w sposób nie budzący wątpliwości, że wobec T. J. toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu, organy Policji miały podstawę do zastosowania w stosunku do skarżącego przepisu art. 15 ust.1 pkt 6 UoBiA.
W tym stanie rzeczy, skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a. jako, że nie miała usprawiedliwionych podstaw.
Należy ubocznie podnieść, że w trakcie rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym pełnomocnik skarżącego potwierdził, że postępowanie karne związane z omawianym aktem oskarżenia jest nadal w toku.