Uzasadnienie
Skarżąca D. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sporządzony na urzędowym formularzu (PPF) wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego z urzędu w sprawie ze skargi na decyzję Prezesa Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie wycofania z obrotu i używania wyrobów medycznych.
Z zawartych we wniosku informacji wynika, że skarżąca samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Skarżąca iż z tytułu umowy o pracę uzyskuje wynagrodzenie w wysokości 6168,10 zł brutto miesięczne (załączono PIT-11, z którego wynika, iż skarżąca w roku 2015 uzyskała z tytułu umowy o pracę dochóe4d w wysokości 119.786,47 zł, ora zaświadczenia pracodawcy o podwyżce dochodów w roku 2016). Ponadto skarżąca prowadzi działalność gospodarczą, z której w okresie styczeń-maj 2016 r., przy przychodach w kwocie 28 313 zł uzyskała dochód w wysokości 1643,83 zł (załączono rozliczenie potwierdzające powyższe).
Ponadto na skarżącEJ ciąży obowiązek spłaty pożyczki gotówkowej, której miesięczna rata wynosi 1604 zł (załączono kopię umowy kredytu potwierdzającą powyższe), oraz spłaty raty leasingowej w wysokości 1.130 zł miesięcznie (załączono wyciąg z rachunku bankowego potwierdzający powyższe).
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 2 października 2009 r. (sygn. akt II OZ 822/09) udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest obiektywnie niemożliwe. Instytucja ta przeznaczona jest przede wszystkim dla osób o bardzo niskich dochodach lub całkowicie tych dochodów pozbawionych, które z uwagi na swą sytuację materialną nie są w stanie pokryć kosztów związanych z postępowaniem sądowym.
W niniejszej sprawie podstawowym źródłem utrzymania skarżącej jest uzyskiwane wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę w wysokości ok. 9982 zł brutto miesięcznie. Ponadto skarżąca prowadzi działalność gospodarczą i uzyskuje z niej niewielki dochód. W ocenie rozpoznającego wniosek powyższy dochód skarżącej miesięcznie jest wystarczający do pokrycia przez skarżącą kosztów postępowania, pomimo obciążenia jej kosztami spłaty pożyczek bankowych i rat leasingu w wynikającej z nadesłanych przez skarżącą dokumentów kwocie ok. 2734 zł miesięcznie.
Nadmienić należy, iż podnoszona przez skarżącą kwestia konieczności spłacania kredytów bankowych nie może stanowić podstawy do przyjęcia, że strona nie ma dostatecznych środków na pokrycie kosztów sądowych. Jak podniósł w swoim postanowieniu z dnia 2 października 2001 r. NSA (II SA/Po 2914/01) korzystanie z kredytu bankowego nie oznacza, ze skarżący nie ma dostatecznych środków na pokrycie kosztów procesu. Ta okoliczność świadczy o tym, że skarżąca posiada zdolność płatniczą.
W konsekwencji nie można uznać, iż przy osiąganych przez skarżącą comiesięcznych dochodach skarżąca nie była w stanie zgromadzić środków niezbędnych do dochodzenia swoich praw przed sądem.
W związku z powyższym w myśl art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.