Uzasadnienie
W dniu 7 lutego 2005 r. J. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Urzędu patentowego Rzeczypospolitej Polskiej skargę na decyzję ww. organu z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia patentu nr Pat. 176715 na wynalazek pt. "Sposób i układ instalacji do rozpuszczania odpadów i/lub dodatków stałych w produktach asfaltowych".
W dniu 4 kwietnia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skierował do skarżącego wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi poprzez uiszczenie wpisu sądowego w wysokości 1000 zł. w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, które to wezwanie doręczone zostało, jak wynika z załączonego do akt zwrotnego potwierdzenia odbioru, w dniu 11 kwietnia 2005 r.
W zakreślonym terminie, który upłynął w dniu 18 kwietnia 2005 r., skarżący wpisu nie uiścił. Natomiast w dniu 27 kwietnia 2005 r. (a więc po upływie terminu do uiszczenia wpisu) skarżący przesłał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.) skarga od której pomimo wezwania nie został uiszczony w ustawowym terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania należny wpis, podlega odrzuceniu. Z treści art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, iż prawo pomocy może być przyznanie stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania.
Brzmienie oraz wzajemny stosunek do siebie powołanych powyżej przepisów wskazuje jednoznacznie, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy, aby skutecznie przerwać bieg terminu do uiszczenia wpisu, musi być złożony przed upływem ustawowego terminu do jego uiszczenia.
Pogląd ten jest utrwalony w orzecznictwie Sądu Najwyższego w zakresie postępowania cywilnego, aby wskazać przykładowo na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 lutego 1999, sygn. akt I CKN 1064/97; OSNC 1999/9/153. "Za utrwalony w praktyce sądowej należy uznać pogląd, że złożenie w czasie biegu terminu do uiszczenia opłaty sądowej wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych powoduje przerwanie biegu tego terminu i w razie odmowy zwolnienia od kosztów sądowych termin do uiszczenia opłaty sądowej biegnie na nowo od chwili doręczenia ponownego wezwania do jej uiszczenia".
Jak wskazuje komentarz J. P. Tarno, Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa, 2004 r., s. 314-315, stanowisko to zostało przyjęte w postępowaniu sądowoadministracyjnym. "Strona wezwana do uiszczenia opłaty sądowej może skutecznie wnieść wniosek o zwolnienie jej od kosztów postępowania w siedmiodniowym terminie udzielonym jej przez sąd w wezwaniu do uiszczenia opłaty".
Zatem złożenie wniosku o udzielenie prawa pomocy jest ograniczone terminem udzielonym przez sąd do uiszczenia opłaty. Złożenie więc wniosku o udzielenie prawa pomocy po wyekspirowaniu terminu do uiszczenia opłaty nie może być podstawą do rozpoznania tego wniosku, bowiem skarga podlega odrzuceniu jako nieopłacona w terminie.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.