Uzasadnienie
Na mocy zaskarżonej decyzji z dnia [...] listopada 2007 r., nr [...], Komendant Główny Policji, po rozpoznaniu odwołania skarżącego E. M. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z dnia [...] września 2007 r. w przedmiocie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej - utrzymał w mocy w/w decyzję organu I instancji.
W treści decyzji organ odwoławczy pouczył skarżącego, iż na wydaną decyzję stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, którą należy wnieść w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia, za pośrednictwem tego organu.
Z akt sprawy wynika, iż zaskarżoną decyzję Komendanta Głównego Policji skarżący odebrał osobiście w dniu 2 stycznia 2008 r., składając stosowną pisemną adnotację na 7 stronie przedmiotowej decyzji administracyjnej (vide: k. 87 akt administracyjnych).
Jednocześnie z akt sprawy wynika, iż zaskarżona decyzja została w późniejszym terminie, tj. w dniu 3 stycznia 2008 r., ponownie przesłana do strony i doręczona skarżącemu za pośrednictwem urzędu pocztowego w dniu 14 stycznia 2008 r. (vide: potwierdzenie odbioru przesyłki – w aktach administracyjnych – k. 87v.).
Skarżący - działając za pośrednictwem organu - wniósł skargę na przedmiotową decyzję Komendanta Głównego Policji w dniu 12 lutego 2008 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym – k. 4 akt sądowych).
W odpowiedzi na skargę przesłanej wraz aktami sprawy administracyjnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, organ odwoławczy wniósł o odrzucenie skargi jako wniesionej po terminie, bądź – z ostrożności procesowej - o jej oddalenie, jako bezzasadnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej także: p.p.s.a.) skargę na decyzję organu administracji wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Jak stanowi przepis art. 39 k.p.a. organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy.
Niewątpliwie potwierdzenie doręczenia pisma w formie pokwitowania ma znaczenie dowodowe przy ocenie daty rozpoczęcia lub zakończenia biegu terminu oraz możliwości dokonania określonych czynności. W doktrynie trafnie przyjmuje się, iż pokwitowanie stwarza domniemanie doręczenia, które oczywiście może być obalone, jeżeli faktycznie nie nastąpiło.
Zgodnie z przepisem art. 42 k.p.a. pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy (§ 1), niemniej pisma mogą być doręczane również w lokalu organu administracji publicznej, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej (§ 2). W razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także w razie koniecznej potrzeby, pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie (§ 3).
Doręczenie pism w trybie określonym w art. 42 k.p.a., z uwagi na to, że pismo adresat odbiera osobiście, jest doręczeniem właściwym.
Zdaniem Sądu z treści przepisu art. 42 k.p.a. nie wynika, ażeby adresat nie mógł z własnej woli zgodzić się na przyjęcie pisma w okolicznościach wymienionych w § 2 i 3, a więc doręczenie takie nie powinno być traktowane jako wadliwe, ponieważ nie narusza to celu regulacji prawnej, którym jest odebranie pisma osobiście przez adresata w sposób dla niego najmniej uciążliwy (podobnie: J. Borkowski /w:/ B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004, s. 298).
Mając powyższe na względzie należy zauważyć, iż w niniejszej sprawie zaskarżoną decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2007 r. skarżący odebrał osobiście w dniu 2 stycznia 2008 r., składając stosowną pisemną adnotację (zawierającą datę i podpis strony) na egzemplarzu przedmiotowej decyzji administracyjnej.
W tej sytuacji uznać należy, iż decyzja została skutecznie doręczona stronie skarżącej, na podstawie art. 42 § 2 k.p.a., a więc ustawowy termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego upływał w dniu 1 lutego 2008 r.
Pomimo prawidłowego pouczenia w treści decyzji o trybie i terminie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wniósł skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji dopiero w dniu 12 lutego 2008 r., a więc po terminie, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a.
Zdaniem Sądu należy uznać, iż sam fakt ponownego przesłania przez organ administracyjny decyzji, która została już uprzednio prawidłowo doręczona stronie postępowania administracyjnego, nie może mieć bezpośredniego wpływu na bieg ustawowego terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, a w szczególności nie otwiera na nowo biegu terminu dla strony (tak również: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie /w:/ wyroku z dnia 25 lutego 2005 r., sygn. akt I SA/Wa 1935/04, LEX nr 165025).
Zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.