Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 30 stycznia 2007 r. w sprawie sygn. akt I OSK 234/06 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi kasacyjnej I. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 października 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 1262/05 w sprawie ze skargi I. Z. wykonującego działalność gospodarczą pod nazwą Zakład Produkcyjny [...] I. Z. w D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w K. Nr [...] z dnia [...] września 2004 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 2.000 zł za to, że przyrząd kontrolny nie odpowiada przepisom w zakresie rejestracji wymaganych okresów jazdy uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Sądowi Wojewódzkiemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądził od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz I. Z. kwotę 380 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie stanął na stanowisku, iż zarzut naruszenia przez Sąd Wojewódzki prawa materialnego jest zasadny.
W dniu kontroli pojazdu w niniejszej sprawie ingerencja w urządzenie rejestrujące nie była jeszcze penalizowana. Dopiero nowelizacja, dokonana ustawą z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 580, poz. 1497) zmieniając załączniki do ustawy w lp. 11.1 ust. 2 lit. a wprowadziła odpowiedzialność za wykonywanie transportu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, do którego podłączone zostały niedozwolone urządzenia dodatkowe przewidując za ten delikt karę pieniężną w kwocie 10.000 zł. Zmiana weszła w życie 21 grudnia 2005 r., a więc nie mogła mieć zastosowania do transportu wykonywanego w dniu 21 lipca 2004 r.
Zgodnie natomiast z załącznikami do ustawy o transporcie drogowym lp. 1.11.7 ust. 2 – w brzmieniu sprzed nowelizacji – jeżeli przyrząd kontrolny nie odpowiada przepisom w zakresie rejestracji wymaganych okresów jazdy kara pieniężna wynosi 2.000 zł. Przepis ten, powołany jako postawa prawna zaskarżonej do Sądu pierwszej instancji decyzji nie obejmował swym zakresem penalizacji deliktu w postaci samowolnej ingerencji w urządzenie rejestrujące.
Brak zatem było podstaw do dokonania subsumcji ustalonego stanu faktycznego pod zamieszczone w lp. 1.11.7 ust. 2 wykazu naruszenia obowiązków.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wymierzenie kary pieniężnej w tej sprawie nie uzasadnia – jak przyjmuje Sąd pierwszej instancji – powoływanie się na przepisy rozporządzenia Rady (EWG) z dnia 20 grudnia 1985 r. Nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym. Rozporządzenie formułuje wprawdzie określone obowiązki, lecz nie przewiduje sankcji za ich naruszenie.
W stanie prawnym obowiązującym w dniu zdarzenia naruszenie wymogów określonych w rozporządzeniu Rady EWG Nr 3821/85 nie rodziło odpowiedzialności, gdyż tak w przepisach prawa wspólnotowego jak i w przepisach krajowych nie było odpowiednich regulacji w tym zakresie. Naruszenie obowiązków lub warunków ustanowionych w przepisach rodzi skutki prawne, jedynie wówczas, gdy wprowadzono odpowiednią regulację prawną w zakresie ich penalizacji.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 185 § 1 i art. 203 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po ponownym rozpatrzeniu sprawy zważył, co następuje
Rozpoznając ponownie skargę I. Z. i mając na uwadze wykładnię prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, którą Sąd Wojewódzki jest związany w myśl art. 190 p.p.s.a., Sąd uznał, że jest ona zasadna, albowiem zaskarżona decyzja narusza prawo materialne w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.
Skoro w dniu kontroli pojazdu w niniejszej sprawie samowolna ingerencja w urządzenie rejestrujące nie była jeszcze penalizowana, zaskarżona decyzja jak również utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie mogą się ostać i podlegają uchyleniu stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 a p.p.s.a. Rozstrzygnięcie jak w pkt 2 i 3 wyroku Sąd oparł na art. 152 p.p.s.a. i 200 p.p.s.a.