Uzasadnienie
R. O. (skarżący) wniósł do tutejszego Sądu skargę na postanowienie Ministra Rozwoju z [...] grudnia 2015 r. nr [...], wydane na podstawie art. 134 k.p.a. w związku z art. 127 § 3 k.p.a. o stwierdzeniu uchybienia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji Ministra Gospodarki z dnia [...] października 2015 r. nr [...] o wykreśleniu przedsiębiorcy R. O. z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej.
W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia wskazano, że ww. decyzja Ministra Gospodarki została doręczona stronie listem poleconym w dniu 12 października 2015 r., natomiast wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został nadany w placówce pocztowej w dniu 9 grudnia 2015 r. a więc z uchybieniem ustawowego, czternastodniowego terminu, określonego w art. 129 § 2 k.p.a.
W skardze na powyższe postanowienie, R. O. zarzucił naruszenie:
- - art. 9 k.p.a. - przez co skarżący nie miał wiedzy na temat skutków prawnych wynikających z upływu terminu zawieszenia działalności gospodarczej;
- – art. 109 k.p.a. poprzez niedoręczenie skarżącemu decyzji o zawieszeniu działalności gospodarczej.
W uzasadnieniu podniesionych zarzutów R. O. wskazał, że zgłaszając zawieszenie działalności gospodarczej na okres dwóch lat, tj. od [...] września 2013 r. do [...] września 2015 r., był przekonany, że po upływie tego okresu nastąpi automatyczna kontynuacja działalności gospodarczej bez konieczności podejmowania jakichkolwiek kroków. Zdaniem strony, organ dokonujący wpisu powinien powiadomić go o akceptacji wniosku o zawieszenie działalności oraz przesłać w celach dowodowych kopię wniosku z podaniem dokładnego terminu zawieszenia działalności. Według R. O., w świetle art. 9 k.p.a., organ nie dopełnił wyczerpująco obowiązku poinformowania skarżącego, jak również nie udzielił mu niezbędnych informacji i wskazówek odnośnie skutków upływu terminu zawieszenia działalności gospodarczej. Wskazując na powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zakwestionowanego rozstrzygnięcia oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Minister Rozwoju w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga P. O. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.
W punkcie wyjścia poniższych rozważań należy podnieść, że w myśl art. 127 § 3 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może się zwrócić do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji.
Jednym z warunków skutecznego skorzystania z powyższego środka zaskarżenia jest zachowanie terminu wskazanego w art. 129 § 2 k.p.a. tj. czternaście dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Doręczenie decyzji jest czynnością materialno-techniczną, z której dokonaniem prawo wiąże określone prawnie doniosłe skutki. Jednym z nich jest rozpoczęcie biegu terminu do dokonania określonej czynności procesowej. Termin określony w art. 129 § 2 k.p.a. jest terminem zawitym, co oznacza, że złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy po jego upływie jest bezskuteczne. Jednocześnie trzeba wyjaśnić, że konsekwencją złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, po upływie 14 – dniowego terminu, zgodnie z art. 134 k.p.a., jest obowiązek stwierdzenia przez organ odwoławczy uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie wydane w na podstawie art. 134 k.p.a. zamyka postępowanie odwoławcze.
.Wskazać również należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalił się pogląd, iż uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu przewidzianego w art. 134 k.p.a. (vide: wyrok NSA z dnia 21 marca 1997 r., SA/Łd 2990/95, Lex nr 29079). W związku z tym, stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy nie zależy od uznania organu rozpoznającego wniosek i nawet nieznaczne przekroczenie terminu do wniesienia wniosku zobowiązuje organ do stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia wniosku (por. wyrok NSA z dnia 27 listopada 1996 r., SA/Łd 2665/95, BS 1997, nr 5, poz. 32).
Z sytuacją, o jakiej mowa w art. 134 k.p.a., mamy do czynienia na gruncie rozpatrywanej sprawy.
Bezsporne jest, że decyzja Ministra Gospodarki z dnia [...] października 2015 r. wykreślająca skarżącego z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej została doręczona bezpośrednio skarżącemu. Powyższa okoliczność wynika jednoznacznie ze znajdującego się w aktach administracyjnych zwrotnego potwierdzenia odbioru ww. decyzji, na którym widnieje czytelny, własnoręczny podpis R. O. Decyzja ta zawierała prawidłowe pouczenie, odnośnie do terminu i sposobu jej zaskarżenia. Doręczenie nastąpiło w dniu 12 października 2015 r. Tym samym 14-dniowy termin do zaskarżenia ww. decyzji upływał w dniu 26 października 2015 r. Zatem nadanie przez skarżącego w Urzędzie Poczty Polskiej w dniu 9 grudnia 2015 r. przesyłki pocztowej zawierającej wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy nastąpiło z uchybieniem terminu, o jakim mowa w art. 129 § 2 k.p.a. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażane jest stanowisko, że organ nie tylko nie ma obowiązku, ale nawet prawa wyjaśniać, dlaczego doszło do uchybienia terminu, czy nastąpiło to z winy strony i czy miała ona świadomość uchybienia terminu, a jeżeli tak, to czy chce wystąpić z wnioskiem o jego przywrócenie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 czerwca 2008 r. sygn. akt I OSK 1285/07, LEX nr 497633).
Kontrolując zaskarżone rozstrzygnięcie należało mieć również na uwadze, czy strona składała do organu wniosek o przywrócenie uchybionego terminu (v. art. 58 k.p.a.). Wydaje się bowiem słuszny pogląd, że w razie złożenia – przed wydaniem postanowienia w trybie art. 134 k.p.a.- wniosku o przywrócenie (uchybionego) terminu do złożenia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy), w pierwszej kolejności organ powinien rozpoznać wniosek o przywrócenie terminu (v. W. Dawidowicz, Zarys procesu, 1989, str.153).
W niniejszej sprawie jest bezsporne, że skarżący takiego wniosku (o przywrócenie terminu) nie złożył, zatem nie ma potrzeby czynienia dalszych rozważań w tym zakresie.
Odnosząc się natomiast do zawartych w skardze zarzutów wskazać należy, że odnoszą się one do merytorycznego rozstrzygnięcia, zawartego w decyzji z dnia [...] października 2015 r. Tymczasem kontrolowane przez Sąd postanowienie jest rozstrzygnięciem o charakterze wyłącznie proceduralnym, co oznacza, że nie dotyczy kwestii materialnej, a więc oceny zasadności wykreślenia przedsiębiorcy z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności gospodarczej. Sąd, dokonując kontroli postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie może wkraczać w merytoryczną ocenę prawidłowości decyzji organu, od której został złożony środek odwoławczy. Czyniąc to, wyszedłby poza granice sprawy uchybiając tym samym przepisowi art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2016.718 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Mając to na uwadze, zarzuty podniesione przez skarżącego trzeba uznać za nietrafne.
Reasumując należy stwierdzić, że procedując w przedmiocie terminowości wniesienia środka odwoławczego organ nie naruszył prawa i w konsekwencji zasadnie uczynił wydając zaskarżone rozstrzygnięcie. Wydane przez Ministra Rozwoju postanowienie z dnia [...] grudnia 2015 r. znajduje oparcie w powołanych w jego sentencji art. 134 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.