Uzasadnienie
Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r., po rozpatrzeniu odwołania skarżącej – K. S. od uchwały
Nr [...] z dnia [...] września 2010 r. Komisji Egzaminacyjnej Nr [...] do spraw aplikacji radcowskiej przy Ministrze Sprawiedliwości w sprawie ustalenia wyniku egzaminu wstępnego na aplikację radcowską, utrzymał w mocy zaskarżoną uchwałę ustalającą negatywny wynik egzaminu wstępnego na aplikację radcowską skarżącej. Dnia 31 grudnia 2010 r. przedmiotowa decyzja została doręczona skarżącej, która osobiście kwitowała jej odbiór.
Skarżąca 7 lutego 2011 r. złożyła za pośrednictwem organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na wspomnianą decyzję wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia.
We wniosku tym podała, że brak podjęcia stosownych kroków w celu terminowego złożenia skargi związany był z kradzieżą jej dokumentów tożsamości i podjęciem działań zmierzających do wystawienia nowych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Przepis art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., wprowadził zasadę, zgodnie z którą czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, przy czym, w przypadku jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.).
Tryb złożenia wniosku szczegółowo reguluje art. 87 p.p.s.a. W myśl § 1 pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Natomiast § 2 stanowi, że w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
Kryterium braku winy o jakiej mowa w art. 87 § 2 p.p.s.a., stanowiące przesłankę zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Zarówno w nauce postępowania administracyjnego, jak i w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego panuje zgodność, że oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy (J.P. Tarno – "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2004, s. 149).
Skarżąca we wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi wskazała na okoliczność utraty, w wyniku kradzieży, dokumentów tożsamości, z powodu której nie mogła w terminie przygotować i złożyć skargi. W ocenie Sądu, fakt ten nie stanowi przesłanki przemawiającej za stwierdzeniem braku winy skarżącej w uchybieniu wspomnianego terminu, a zatem wniosek o jego przywrócenie jest niezasadny. Trudno bowiem uznać podniesioną przez skarżącą okoliczność za uniemożliwiająca sporządzenie skargi i jej złożenie (nadanie) do Sądu za pośrednictwem Ministra Sprawiedliwości w stosownym terminie trzydziestu dni (art. 53 p.p.s.a.), liczonym od dnia 31 grudnia 2010 r., w którym nastąpiło odebranie zaskarżonej decyzji. Utrata dokumentów tożsamości, jakkolwiek uciążliwa dla skarżącej, nie stała, zdaniem Sądu, na przeszkodzie w przygotowaniu skargi i jej terminowemu złożeniu, pomimo wystąpienia trudności związanych z koniecznością wyrobienia nowych dokumentów po ich stracie w wyniku kradzieży mającej miejsce w dniu 27 stycznia 2011 r.
Z tych względów, nie można mówić o braku winy skarżącej w uchybieniu terminu, o jej braku można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z 2 października 2002 r., V SA 793/02, M.Pr. 2002, nr 23,
s. 1059). Podobnie wypowiada się H. Knysiak – Molczyk twierdząc, że tak w doktrynie, jak również w orzecznictwie, przyjmuje się, że do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się z reguły: przerwę w komunikacji, powódź, pożar, inną katastrofę, nagłą chorobę strony, jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (por. T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 333 i cyt. tam orzecznictwo Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego). W przedmiotowej sprawie tego rodzaju okoliczności, których przy dołożeniu należytej staranności w zakresie przestrzegania terminowości czynności procesowych nie można było przezwyciężyć, nie wystąpiły.
Mając powyższe na względzie, Sąd, działając na podstawie art. 86 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.