Uzasadnienie
T. sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: "Spółka" lub "Skarżąca"), wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Energii z [...] stycznia 2018 r., nr [...], w przedmiocie kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązków uiszczenia opłat zapasowych w należnych wysokościach. W skardze Spółka zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji. W uzasadnieniu Skarżąca wskazała, że ze względu na sytuację finansową przedsiębiorstwa uiszczenie kwot wskazanych w decyzji stanowić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia Spółce znacznej szkody w postaci zachwiania płynnością finansową Skarżącej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony, jak i wyliczenie spodziewanych negatywnych skutków. Nie można uznać za wystarczające jedynie złożenie wniosku. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 listopada 2010 r. sygn. akt II OZ 1124/10, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 września 2010 r., sygn. akt I OZ 671/10).
Jednocześnie, należy zauważyć, że wobec braku należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności rolą Sądu nie jest działanie za stronę i poszukiwanie dowodów na poparcie twierdzeń skarżącego. To na stronie spoczywa obowiązek wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu tj. wykazania, że zaskarżona czynność w razie wykonania mogłaby narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, tak aby przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 marca 2012 r., sygn. akt I OZ 116/12).
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że Skarżąca wskazała, iż uiszczenie przez nią kwot wskazanych w decyzji zachwieje płynnością finansową Spółki. Skarżąca dołączyła do skargi wyciągi z rachunków bankowych wskazujące, że znajdują się na nich minimalne kwoty lub brak jest środków. W tym miejscu należy zauważyć, że Skarżąca nie załączyła do skargi aktualnego bilansu Spółki ani bieżącego rachunku zysków i strat. Ponadto należy odnotować, że znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy sprawozdania finansowe nie przedstawiają stanu finansów Spółki na dzień złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Tym samym w ocenie Sądu Skarżąca nie uprawdopodobniła ziszczenia się którejkolwiek z przesłanek zawartej w art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd ustalił również, że Spółka uiściła wpis sądowy od skargi w wysokości 2 000 zł, pomimo że wykazane przez nią kwoty na rachunkach bankowych wskazywały, iż Skarżąca powinna mieć problemy z uiszczeniem wpisu. Powyższe wskazuje, że Spółka nie wykazała w pełni swojego stanu finansowego, co uniemożliwia dokonanie oceny czy w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym stanie rzeczy, Sąd stanął na stanowisku, że Skarżąca nie uzasadniła w należyty sposób wniosku o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji.
Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.