Uzasadnienie
Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] marca 2004 r., w którym odmówiono K. C., zwanemu dalej "skarżącym", wydania zaświadczenia na zakup jednego egzemplarza broni palnej bojowej do ochrony osobistej.
Uzasadnieniem dla odmowy wydania wspomnianego zaświadczenia było nieposiadanie przez skarżącego pozwolenia na broń, a to z uwagi na jego wcześniejsze cofnięcie skarżącemu. Jako podstawę prawną dla odmowy wydania skarżącemu wnioskowanego zaświadczenia wskazano przepis art. 219 k.p.a.
W skardze na powyższe postanowienie, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie wskazując przepisu prawa, który został naruszony zaskarżonym postanowieniem, skarżący polemizuje ze stanowiskiem Komendanta Głównego Policji w kwestii nieposiadania pozwolenia na broń palną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.
Kontrolując zaskarżoną decyzję pod kątem powyższych kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż w zaskarżonym postanowieniu nie można dopatrzyć się naruszenia prawa, przynajmniej w stopniu uzasadniającym uchylenie tego postanowienia, stosownie do przepisów art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
W świetle art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. Nr 53, poz. 549 ze zm.) prawo do nabycia broni palnej uzależnione jest od posiadania odpowiedniego pozwolenia na broń. Innymi słowy, osoba wnioskująca o wydanie przez organ policji zaświadczenia uprawniającego do zakupu broni musi się legitymować pozwoleniem na broń w dacie złożenia wniosku o wydanie wspomnianego zaświadczenia. Taka sytuacja nie miała miejsca w okolicznościach faktycznych sprawy.
Sąd podzielił stanowisko Komendanta Głównego Policji, iż w dacie wydania kwestionowanych postanowień skarżący nie posiadał już pozwolenia na broń, gdyż zostało mu ono cofnięte. Skarżący wprawdzie kwestionował decyzje o cofnięciu mu pozwolenia na broń. Świadczą o tym m.in. ustalenia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2003 r. sygn. akt III SA 3571-3574/01, w którym oddalono skargę skarżącego na cztery decyzje Komendanta Głównego Policji w przedmiocie cofnięcia pozwoleń na posiadanie broni palnej krótkiej, broni sportowej, broni gazowej i paralizatora elektrycznego. Jednakże, co ma w sprawie istotne znaczenie, skarżący po dacie powołanego wyżej wyroku nie przedstawił stosownego pozwolenia na broń, odpowiadającego planowanemu zakupowi broni, na którą domagał się wydania wnioskowanego zaświadczenia.
Tym samym organy policji, odmawiając skarżącemu urzędowego potwierdzenia stanu prawnego w przedmiocie prawa skarżącego do zakupu jednego egzemplarza broni palnej bojowej, nie naruszyły art. 219 k.p.a., skoro, jak to już wyżej wskazano, w świetle danych posiadanych przez te organy skarżący nie legitymował się posiadaniem pozwolenia na przedmiotową broń.
Z powołanych wyżej względów skarga nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, stosownie do art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.