Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 30 marca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę R. R. na decyzję Ministra Transportu i Budownictwa z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji przewozowej na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy.
Odpis tego postanowienia został doręczony skarżącemu w dniu 10 kwietnia 2006 r. W dniu 5 maja 2006 r. doradca podatkowy M. S. wniosła w imieniu skarżącego skargę kasacyjną na powyższe postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 2 marca 2007 r., mając na względzie art. 175 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami) – zwana dalej "p.p.s.a", odrzucił skargę kasacyjną.
Odpis tego postanowienia został doręczony stronie skarżącej w dniu 13 marca 2007 r. W dniu 19 marca 2007 r. radca prawny H. E. działając w imieniu skarżącego złożyła jednocześnie zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 2 marca 2007 r. odrzucające skargę kasacyjną na postanowienie Sądu z dnia 30 marca 2006 r., wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej na postanowienie Sądu z dnia 30 marca 2006 r. oraz podpisaną przez wymienionego pełnomocnika skargę kasacyjną.
We wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej strona skarżąca wskazała, że podpisała z doradcą podatkowym umowę upoważniającą ją do prowadzenia w jej imieniu wszelkich spraw formalnych związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Podejmując działania za pośrednictwem doradcy podatkowego była przekonana, że osoba będąca profesjonalistą jest właściwa do złożenia skargi kasacyjnej. Ponadto wskazała, że o braku kompetencji do złożenia skargi kasacyjnej przez doradcę podatkowego dowiedziała się z uzasadnienia postanowienia Sądu z dnia 2 marca 2007 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 z 2002r. poz.1270, dalej zwanej p.p.s.a./ wprowadził zasadę, iż czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, przy czym, w przypadku jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.).
Tryb złożenia wniosku szczegółowo reguluje art. 87 p.p.s.a. W myśl jego § 1 pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Natomiast art. 86 § 2 p.p.s.a. stanowi, że w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
W ocenie Sądu we wniosku nie podniesiono okoliczności wskazujących na brak winy strony skarżącej w uchybieniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej na postanowienie Sądu z dnia 30 marca 2006 r.
Strona skarżąca jako główny argument przemawiający za uwzględnieniem jej wniosku wskazała działanie w zaufaniu do umocowanego do prowadzenia jej spraw doradcy podatkowego. Wynikiem tego błędnego przekonania było sporządzenie przez doradcę podatkowego skargi kasacyjnej w sprawie, wbrew dyspozycji przepisu art. 175 § 1 p.p.s.a.
W ocenie Sądu, następstwem udzielenia pełnomocnictwa jest powstanie po stronie pełnomocnika uprawnienia do działania w imieniu i ze skutkiem dla mocodawcy. Ryzyko ujemnych skutków niestarannego zachowania się profesjonalnego pełnomocnika procesowego ponosi w pełni strona, która w takiej sytuacji nie może podnosić argumentu, że jest ofiarą nieprofesjonalnego działania jej pełnomocnika. Pogląd Sądu, w tej kwestii znajduje potwierdzenie w licznym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przykładowo w postanowieniu z dnia 29 lipca 2004 r. (FZ 110/04, niepubl) czytamy, iż "osoba działająca przez pełnomocnika działa w taki sposób, jakby sama dokonywała czynności procesowych, tyle że przy wykorzystaniu profesjonalnej pomocy. Skarżącego natomiast obciąża odpowiedzialność związana z wyborem jednostki, której zleciła pomoc prawną, a skutki podejmowanych przez pełnomocnika działań i zaniechań obciążają mocodawcę".
W ocenie Sądu należy również zwrócić uwagę na punkt 2 pouczenia zawartego w piśmie Sądu z dnia 4 kwietnia 2006 r., przy którym stronie skarżącej doręczono postanowienie Sądu z dnia 30 kwietnia 2006 r. Wskazuje się w nim wyraźnie, że skarga kasacyjna powinna zostać sporządzona przez pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym, albo w sprawach obowiązków podatkowych przez doradcę podatkowego. Przedmiotem niniejszej sprawy jest cofnięcie licencji przewozowej na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy. Zatem skarżący, jak i umocowany przez niego doradca podatkowy zapoznając się z tym pismem, winien wiedzieć, że w sprawie niniejszej doradca podatkowy nie może sporządzić skargi kasacyjnej z uwagi na jej przedmiot.
Wobec powyższego, nietrafny jest również argument strony skarżącej, w którym wskazuje, że o braku kompetencji doradcy podatkowego do sporządzenia skargi kasacyjnej w sprawie niniejszej dowiedział się z postanowienia Sądu z dnia 2 marca 2007 r., którym odrzucono skargę kasacyjną.
W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, co stanowi warunek niezbędny dla przywrócenia terminu.
Z powyższych względów Sąd nie znalazł podstaw do przywrócenia terminu i na mocy art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji
Z kolei wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej została złożona kolejna skarga kasacyjna na postanowienie Sądu z dnia 30 marca 2006 r. odrzucające skargę strony skarżącej na decyzję Ministra
Transportu i Budownictwa z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji przewozowej na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy. Została ona podpisana przez profesjonalnego pełnomocnika - radcę prawnego. Należy jednak zwrócić uwagę, że nie została jeszcze prawomocnie rozpoznana skarga kasacyjna z dnia 5 maja 2006 r., sporządzona przez doradcę podatkowego. Co prawda skarga kasacyjna została odrzucona postanowieniem Sądu z dnia 2 marca 2007 r., z uwagi na niezachowanie wymogu art. 175 p.p.s.a., jednakże w wyniku złożonego zażalenia na to postanowienie, sprawa ta nie została prawomocnie rozstrzygnięta. Sąd podziela stanowisko doktryny (J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006 r., s. 356), zgodnie z którym strona może złożyć tylko jedną skargę kasacyjną.
Mając powyższe na uwadze, złożoną drugą skargę kasacyjną na postanowienie Sądu z dnia 30 marca 2006 r., na podstawie 173 § 2 w związku z 178 p.p.s.a. należało odrzucić jako niedopuszczalną.