Uzasadnienie
I. C. (dalej: "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] stycznia 2017 roku nr [...]. Zaskarżoną decyzją Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad odmówił stwierdzenia nieważności swojej decyzji z dnia [...] stycznia 2016 roku nr [...] nakładającej na skarżącą karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż wymienione w punktach 1-5 tego przepisu) wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę nosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przewidziany w ustawie.
W tym miejscu należy zauważyć, że zgodnie z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2016 r., poz. 23, z późn. zm.), dalej: "k.p.a.", od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, a do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Jednocześnie w myśl art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a. przez ministra rozumie się m.in. kierowników centralnych urzędów administracji rządowej podległych, podporządkowanych lub nadzorowanych przez Prezesa Rady Ministrów lub właściwego ministra.
Podkreślić należy, że Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, w myśl art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 roku, poz. 1440 ze zm.) jest centralnym organem administracji rządowej właściwym w sprawach dróg krajowych.
W świetle powyższego przyjąć zatem należy, że od decyzji wydanych w I instancji przez wskazany powyżej organ stronie postępowania przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Jednocześnie z akt sprawy nie wynika, by skarżąca przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła wniosek, o którym mowa w art. 127 § 3 k.p.a.
Tym samym stwierdzić należy, że wniesienie w przedmiotowej sprawie skargi nastąpiło bez skutecznego wyczerpania przewidzianych prawem środków zaskarżenia, a więc z naruszeniem trybu przewidzianego w art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. Tymczasem, dopiero wskutek złożenia przysługującego stronie środka odwoławczego uzyskuje ona prawo zaskarżenia do sądu administracyjnego rozstrzygnięcia wydanego po jego rozpatrzeniu (p. T. Woś "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wyd. LexisNexis, Warszawa, 2005 r., str. 239). Brak wykorzystania przysługującego skarżącemu środka zaskarżenia, w myśl art. 52 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., skutkuje odrzuceniem skargi (p. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 września 2017 r., sygn. akt II GSK 136/07).
Odnotować wprawdzie należy, że zaskarżona decyzja zawierała błędne pouczenie o prawie do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ale samo błędne pouczenie organu nie stwarza możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego i nie ma wpływu na dopuszczalność skargi (por. m.in. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8 grudnia 2015 r., sygn. akt I SA/Wa 366/13, oraz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31 lipca 2014 r., sygn. akt II OSK 2127/14). Jednocześnie fakt mylnego pouczenia strony postępowania administracyjnego o trybie i sposobie złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy może stanowić podstawę do przywrócenia terminu wniesienia środka zaskarżenia (por. w szczególności wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 grudnia 2005 r., sygn. akt I OSK 271/05).
Stwierdzić zatem należy, że wniesienie w przedmiotowej sprawie skargi na nieostateczną decyzję nastąpiło bez skutecznego wyczerpania przewidzianych prawem środków zaskarżenia w niniejszej sprawie, a więc z naruszeniem trybu przewidzianego w art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., co stanowi o jej niedopuszczalności.
Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 58 § pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.